Όταν η... αγένεια «φορά» την ειλικρίνεια

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Μια κατηγορία ανθρώπων δεν χρειάζεται καθόλου εξωτερικούς εχθρούς. Εχει τον εαυτό της. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας με το ύφος του εισαγγελέα, την ευαισθησία του γυαλόχαρτου (ή τη γλώσσα της γαλής!) και μια φράση μονίμως οπλισμένη στα χείλη: «Α, εγώ είμαι ειλικρινής. Ο,τι έχω να πω το λέω κατάμουτρα».

Της Γεωργίας ΔρακάκηΕτσι, λοιπόν, κυρίες μου και κύριοι, η αγένεια απέκτησε άλλοθι, η κακία βαφτίστηκε ευθύτητα και το απωθημένο του κάθε πικραμένου αναγορεύτηκε σε υπέρτατη αρετή. Προσέξτε τους. Είναι παντού. Στα τραπέζια, στις παρέες, στα κοσμικά πηγαδάκια, στα οικογενειακά γεύματα. Είναι εκείνη που θα σε κοιτάξει από την κορυφή ως τα νύχια και θα ανακοινώσει, με τη χαρά ανθρώπου που μόλις κέρδισε λαχείο: «Πάχυνες λίγο, ε; Από αγάπη σ’ το λέω, μη με παρεξηγείς».
Αν αυτή είναι η αγάπη τους, φανταστείτε το μίσος τους. Είναι ο κύριος που θα σχολιάσει το πρόσωπο μιας γυναίκας λέγοντας «κάτι έχεις κάνει, αλλά δεν σου πέτυχε», ενώ ο ίδιος μοιάζει να έχει περάσει τρεις πολέμους με αντίπαλο τον καθρέφτη του. Είναι η συναδέλφισσα και άσπονδη φίλη που θα σου πει ότι ο σύντροφός σου «δεν είναι και τίποτα σπουδαίο», αλλά, αν αύριο χωρίσετε, θα είναι η πρώτη που θα τον ακολουθήσει στο Instagram.
Και όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ποιο; Σκεφτείτε λιγάκι! Δεν ζητούν ποτέ συγγνώμη. Απλώς επαναλαμβάνουν, με ύφος παρεξηγημένου αγίου: «Συγγνώμη, δηλαδή, που λέω την αλήθεια!». Οχι, χρυσό μου. Δεν σε κατηγορεί κανείς επειδή λες την αλήθεια. Σε κατηγορούμε επειδή απολαμβάνεις να τη χρησιμοποιείς σαν τούβλο και να το πετάς στο κεφάλι του άλλου.
Διότι υπάρχει μια λεπτομέρεια που οι επαγγελματίες της «ειλικρίνειας» ξεχνούν βολικά: δεν είναι κάθε σκέψη άξια να γίνει ανακοίνωση. Ούτε κάθε παρατήρηση είναι προσφορά στην ανθρωπότητα. Το ότι διαπίστωσες πως μια γυναίκα γέρασε δεν σε κάνει παρατηρητικό. Σε κάνει κάτοχο ημερολογίου. Το ότι βρήκες κάποιον άσχημο δεν σε καθιστά κριτή καλλιστείων. Και το ότι δεν σου αρέσει το φόρεμα της διπλανής σου δεν αποτελεί εθνική είδηση που πρέπει να μεταδοθεί εκτάκτως.

Αχ, αυτοί οι ατρόμητοι και αδίστακτοι υπερασπιστές της αλήθειας έχουν μια παράξενη αλλεργία όταν η ειλικρίνεια αλλάζει κατεύθυνση. Πες στην κυρία που σχολιάζει τα κιλά σου ότι το δικό της πρόσωπο έχει αρχίσει να θυμίζει τεντωμένο σεντόνι και θα σε διαγράψει από τη ζωή της. Πες στον κύριο που κρίνει τις επαγγελματικές επιτυχίες σου ότι η δική του καριέρα έχει μείνει στο ασανσέρ μεταξύ ισογείου και πρώτου και θα σου κρατήσει μούτρα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.
Ξαφνικά η αλήθεια γίνεται προσβολή. Η ευθύτητα γίνεται κακεντρέχεια. Και το «εγώ έτσι είμαι» μετατρέπεται σε «πώς τόλμησες να μου μιλήσεις έτσι;». Να το ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν. Η ειλικρίνεια απαιτεί θάρρος. Η αγένεια απαιτεί μόνο ανοιχτό στόμα.
Και κάτι τελευταίο, γιατί η Μέδουσα έχει ακούσει πολλές αλήθειες σε αυτή τη ζωή, αλλά ακόμη περισσότερες κακίες μεταμφιεσμένες σε συμβουλές. Οταν κάποιος σου λέει «εγώ είμαι έτσι, δεν αλλάζω», μην το εκλαμβάνεις ως δήλωση αυθεντικότητας. Συχνά είναι απλώς μια προειδοποίηση ότι δεν σκοπεύει να καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
Και επειδή κι εμείς αγαπάμε την ειλικρίνεια, ας πούμε επιτέλους κάτι κατάμουτρα: Δεν είσαι αφοπλιστικά ειλικρινής, αγάπη μου. Είσαι απλώς αγενής με καλό τμήμα δημοσίων σχέσεων.