Η αβάσταχτη ελαφρότητα των μικρών συζητήσεων

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Πάντα με κούραζαν, με ταλαιπωρούσαν, με καταπονούσαν οι μικρές κουβέντες. Αυτές οι αμήχανες ανταλλαγές λέξεων για τον καιρό, την κίνηση, τη δουλειά, για το πώς πέρασε το Σαββατοκύριακο, για το πόσο ωραίο χρώμα έχει το συγκεκριμένο σακάκι. Οι ερωτήσεις που γίνονται σχεδόν μηχανικά και οι απαντήσεις που δίνονται χωρίς να περιμένει κανείς πραγματικά να τις ακούσει.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Θα σας είμαι ειλικρινής: βαριέμαι. Νιώθω ότι σπαταλάμε με αυτόν τον τρόπο πολύτιμες ώρες, ώρες από αυτές που ο Χρόνης Μίσσιος έλεγε πως θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε στο παιχνίδι με τα ζώα και με τα παιδιά. Από την άλλη, ξέρω για πόσο τρελούς περνάμε εμείς οι άνθρωποι τους ανθρώπους που ξεκινούν να μιλούν για τον έρωτα, για τον θάνατο, για τα μεγάλα, τα ραγδαία, τα καταλυτικά της ανθρώπινης φύσης.

Ομολογώ ότι ίσως αδικώ κιόλας, ως έναν βαθμό, αυτές τις μικρές, ασήμαντες κουβέντες, το περίφημο small talk. Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συναντιούνται διαρκώς στα βαθιά. Δεν μπορείς να ζητάς από κάποιον να σου ανοίξει την ψυχή του πριν ακόμη αισθανθεί ασφαλής να καθίσει δίπλα σου. Η οικειότητα δεν γεννιέται πάντα από μια μεγάλη εξομολόγηση.

Μερικές φορές αρχίζει από μια φράση του στιλ «κρύο κάνει σήμερα», από μια παρατήρηση για κάτι εντελώς ασήμαντο, από μια μικρή ιστορία που δεν έχει κανέναν λόγο να ειπωθεί, πέρα από την επιθυμία να μοιραστούμε για λίγο τον ίδιο χώρο. Το small talk είναι, μέσα σ’ όλα, κι ένας τρόπος να πεις στον συνομιλητή σου «σε βλέπω», «είμαι εδώ», «μπορούμε να υπάρξουμε για λίγο μαζί χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα». Το έχω μάθει πια πως η βαθιά οικειότητα χτίζεται συχνά με υλικά επιφανειακά.

Με επαναλήψεις, με μικρές χειρονομίες, με φαινομενικά άχρηστες πληροφορίες, με κουβέντες που δεν θα θυμόμαστε ποτέ. Οπως ένα σπίτι δεν αποτελείται μόνο από τα δωμάτια όπου συμβαίνουν τα σημαντικά, αλλά και από διαδρόμους, πόρτες και κατώφλια που μας επιτρέπουν να φτάσουμε μέχρι εκεί και να μπούμε, τελικά, στα ενδότερα και τα ουσιώδη.

Εξακολουθώ, φυσικά, να βαριέμαι τις μικρές κουβέντες. Εξακολουθώ να λαχταρώ εκείνες τις σπάνιες συναντήσεις όπου μια συζήτηση ξεφεύγει από τα αναμενόμενα και ξαφνικά νιώθεις πως κάποιος άγγιξε μια περιοχή του εαυτού σου που ούτε εσύ δεν ήξερες πώς να ονομάσεις. Αλλά αρχίζω να καταλαβαίνω πως δεν γίνεται να απαιτείς συνεχώς βάθος από τους ανθρώπους. Το βάθος απαιτεί και χρειάζεται εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη, τις περισσότερες φορές, χρειάζεται χρόνο, επανάληψη και λίγη, πώς να πω, καθημερινή ασημαντότητα. Οι μικρές κουβέντες μπορεί και να είναι η ταπεινή, ανεπιτήδευτη προϋπόθεση του βάθους.

Και μάλλον η οικειότητα δεν αρχίζει τη στιγμή που έχουμε κάτι σπουδαίο να πούμε, αλλά τη στιγμή που νιώθουμε πως μπορούμε να πούμε και κάτι εντελώς ασήμαντο, απέναντι σε κάποιον με ώτα και μάτια ορθάνοιχτα. Και, πράγματι, με τους ανθρώπους που αγάπησα περισσότερο δεν μιλούσαμε πάντοτε, ή τουλάχιστον όχι εξαρχής, για σπουδαία πράγματα. Μιλούσαμε και για το τι θα φάμε το βράδυ, για ένα αστείο περιστατικό στον δρόμο, για ένα πουκάμισο που χάθηκε στο πλυντήριο. Μόνο που, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, τίποτα από αυτά δεν μου φαινόταν μικρό. Ηταν εκείνοι οι «μεγάλοι», οι «σπουδαίοι», οι «σημαντικοί».