Ο πρώτος ημιτελικός της Eurovision Song Contest 2026 ολοκληρώθηκε στη Vienna, με την Ελλάδα να προκρίνεται, τους παρουσιαστές να προσπαθούν να μας εξηγήσουν τι βλέπουμε, τους σχολιαστές στην Αθήνα να προσπαθούν να εξηγήσουν τι δεν κατάλαβαν οι ίδιοι, και εκατομμύρια τηλεθεατές να αναρωτιούνται αν τελικά προκρίθηκαν οι καλύτεροι ή οι πιο τηλεοπτικά βολικοί.
- Του Γιάννη Αρμουτίδη
Οι χώρες που πέρασαν: Ελλάδα, Φινλανδία, Βέλγιο, Σουηδία, Μολδαβία, Ισραήλ, Σερβία, Κροατία, Λιθουανία, Πολωνία.
Εκτός έμειναν: Πορτογαλία, Γεωργία, Μαυροβούνιο, Εσθονία, Άγιος Μαρίνος.
Η έναρξη που άφησε το σπίτι να αναρωτιέται
Η βραδιά άνοιξε με δύο άντρες να αγκαλιάζονται ξανά και ξανά στο opening video. Μεγαλώνουν, ξανασυναντιούνται, αγκαλιάζονται, και στο τέλος ο ένας μένει μόνος.
Η ευρωπαϊκή τηλεόραση το αποκάλεσε μήνυμα συμπερίληψης. Άλλοι το είπαν τέχνη. Άλλοι ορατότητα. Άλλοι πολιτισμική δήλωση.
Όμως εκείνη τη στιγμή, σε ένα ελληνικό σπίτι, ένα παιδάκι γύρισε και ρώτησε:
«Μαμά… γιατί αυτοί οι δύο άντρες αγκαλιάζονται έτσι; Μπορώ κι εγώ να αγκαλιάζω τους φίλους μου έτσι;»
Και ξαφνικά το δωμάτιο πάγωσε.
Κανείς δεν ήταν έτοιμος να απαντήσει.
Αυτό είναι η δύναμη της εικόνας. Όχι επειδή είναι σωστή ή λάθος. Αλλά επειδή περνά μήνυμα χωρίς να ρωτήσει κανέναν.
Βίκυ Λέανδρος: Μια γυναίκα που δεν χρειάζεται κανέναν
Και ύστερα εμφανίζεται η Βίκυ Λέανδρος.
Πανέμορφη. Αρχοντική. Με βλέμμα γυναίκας που δεν χρειάζεται ούτε autotune, ούτε lasers, ούτε ημίγυμνα μπαλέτα για να καθηλώσει.
Η BILD έγραψε:
Glamour pur.
Και είχε δίκιο.
Γιατί για λίγα λεπτά η Eurovision θυμήθηκε τι σημαίνει πραγματική παρουσία.
Η Ελλάδα, ο Ακύλας και ο… Φωκάς Ευαγγελινός
Και μετά η Ελλάδα.
Ο Έλληνας Ακύλας ανεβαίνει στη σκηνή με το Ferto.
Πέρασε. Και καλά έκανε.
Αλλά ας σοβαρευτούμε.
Αν βλέπαμε την ελληνική συμμετοχή από άλλη χώρα, χωρίς σημαίες, χωρίς πατριωτισμούς, χωρίς το «πάμε Ελλάδα», η πρώτη αντικειμενική λέξη που θα έβγαινε θα ήταν:
Σκηνική εμφάνιση σαν cartoon.
Ένα ηλεκτρονικό καρτούν βγαλμένο από video game των 80s.
Ο Ακύλας χοροπηδά. Κουνάει το κεφάλι δεξιά-αριστερά με τόση ένταση που έμοιαζε με υαλοκαθαριστήρα αυτοκινήτου σε καταιγίδα.
Και κάπου εκεί ακούγεται ξανά το όνομα του Φωκά Ευαγγελινού.
Συγγνώμη, αλλά ο τηλεθεατής έχει δικαίωμα να ρωτήσει:
Τι ακριβώς έκανε ο Φωκάς Ευαγγελινός;
Πού ήταν η μεγάλη σκηνοθετική υπογραφή;
Πού ήταν η ανατροπή;
Πού ήταν το «αυτό μόνο ο Φωκάς το σκέφτηκε»;
Το μοναδικό εύρημα ήταν ένας χορευτής να πέφτει κάτω και ο Ακύλας να τραβά από τη ζώνη του χορδές, σαν να ξαναβλέπουμε παλιά Eurovision ευρήματα τύπου Παπαρίζου.
Όχι πρωτοτυπία. Ανακύκλωση.
Και όταν το όνομα του Φωκά ακούγεται τόσο συχνά, το αποτέλεσμα οφείλει να είναι αδιαμφισβήτητο.
Εδώ δεν ήταν.
Ο Ακύλας ήταν εξαιρετικός ως performer.
Ο Ακύλας έχει ψυχή. Ο Ακύλας το χάρηκε. Αλλά η σκηνοθεσία δεν τον απογείωσε. Τον ακολούθησε.
Φινλανδία: Και ξαφνικά είδαμε Χόλιγουντ
Και αμέσως μετά… η Φινλανδία.
Ξαφνικά αλλάζει το επίπεδο.
Νέος, ωραίος άντρας.
Η κάμερα τον αγαπά.
Το κοινό παραληρεί.
Δίπλα του η Linda Lampenius, αδύνατη, ώριμη, με βιολί, με σκηνική αυτοπεποίθηση, με styling που έκανε ό,τι μπορούσε για να αναδείξει τη σιλουέτα της και τα πόδια της ορθάνοιχτα, με τηλεοπτικά πλάνα που μόνο τυχαία δεν ήταν.
Η σκηνική γλώσσα ήταν σαφής. Το τραγούδι; Καλό. Πρώτο; Όχι.
Τηλεοπτικά ανώτερο από την Ελλάδα; Αδιαμφισβήτητα.
Ισραήλ: Εδώ άλλαξε η βραδιά
Στο νούμερο 10 (όχι τυχαίο νούμερο, πιστέψτε με) εμφανίζεται το Ισραήλ.
Ο Noam Bettan. Πολύ όμορφος. Πολύ δυνατός. Πολύ εκπαιδευμένος και έτοιμος, κι αυτό εκλάβετε το όπως θέλετε. Με μπαλέτο καλοκουρδισμένο.
Με εικόνα που δεν εμφάνισε κανένα άλλο τραγούδι έως εκείνη τη στιγμή.
Το Reuters έκανε λόγο για τεταμένη ατμόσφαιρα.
Το The Journal μίλησε για συνθήματα και απομάκρυνση ατόμων.
Το Jerusalem Post μίλησε για δυναμική εμφάνιση.
Καλλιτεχνικά; Μετά την Ιταλία, ίσως το πιο ολοκληρωμένο act της βραδιάς.
Η ΕΡΤ και οι δικοί μας
Η μετάδοση της ΕΡΤ είχε προβλήματα ήχου.
Η Μαρία Κοζάκου κράτησε επαγγελματικά τη ροή.
Καθαρή άρθρωση. Καθαρή φωνή. Καθαρή παρουσία.
Ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα Γιώργος Καπουτζίδης, όμως, σε πολλά σημεία έμοιαζε να μιλά περισσότερο στην παρέα του παρά στην ελληνική τηλεόραση. Γελούσε μόνος του.
Έκανε αστεία που συχνά μόνο ο ίδιος φαινόταν να καταλαβαίνει.
Και μέσα στον ήδη κακό ήχο, αυτό είναι πρόβλημα της ΕΡΤ, όχι δικό τους, πολλές φορές δεν καταλάβαινες ούτε τι λέει ούτε γιατί γελάει.
Στην Αθήνα, η Μπέτυ Μαγγίρα, η Κατερίνα Βρανά και ο Μιχάλης Μαρίνος προσπάθησαν να σχολιάσουν. Ο πιο διαβασμένος;
Ο Μιχάλης Μαρίνος. Η πιο αμήχανη; Η Μπέττυ Μαγγίρα, παρότι τηλεοπτικά πανέμορφη. Η Βρανά με άνοστο χιούμορ.
Οι ανταποκριτές Κέλλυ Βρανάκη και Θάνος Παπαχάμος μετέφεραν πληροφορίες για τη θερμή ανταπόκριση των ξένων και για τις προβολές του ελληνικού video.
Το backstage «αποκλειστικό»; Μάλλον αστείο. Αφού έδειχνε τον Ακύλα να περπατά σε έναν διάδρομο. Κυριολεκτικά. Αυτό ήταν το αποκλειστικό.
Τελικό συμπέρασμα
Η Ελλάδα πέρασε. Και μπράβο μας. Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Αυτό δεν ήταν ακόμη εμφάνιση για νίκη.
Η Φινλανδία έδειξε πιο έτοιμη.
Το Ισραήλ πιο επαγγελματικό.
Η Ιταλία πιο πολιτισμένη.
Η Βίκυ Λέανδρος πιο διαχρονική.
Και η Ελλάδα; Έχει τον Έλληνα Ακύλα.
Που τώρα πρέπει να βρει και τη σκηνοθεσία που θα τον κάνει τον μύθο που όλοι διαβλέπουν. Και κάποιοι τον ψάχνουν!