Και είναι ομολογουμένως περίεργο, γιατί ο Θεσσαλονικιός Γεράσιμος Σιάσος, πρύτανης στο Αθήνησι από το 2023, εμφανίζεται ως ατσίδας καρδιολόγος, με υπερατλαντική θητεία στο Χάρβαρντ ως επίκουρος καθηγητής και με το σχετικό λούστρο στο βιογραφικό. Ωστόσο, επί Σιάσου πάει να συντελεστεί μια περίεργη εκλογή καθηγητή, που θα αμαυρώσει την ιστορία του μεγαλύτερου εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας. Καθότι έχουμε ακόμα κάποιες εβδομάδες, δεν θα δώσω περισσότερες λεπτομέρειες, αφού διαθέτουν γνώσιν οι φύλακες των εθνικών μας συμφερόντων και, κυρίως, οι ρασοφόροι, το βλέμμα των οποίων φλογίζεται με όσα ακούν και μαθαίνουν.
Λοιπόν, ο υποψήφιος προς εκλογή φαίνεται πως συνδέεται υπερβολικά με τη σκιώδη ως πιο φιλοτουρκική πτέρυγα του Φαναριού. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα – είναι γνωστό ότι ορισμένοι εκ των Νεοφαναριωτών αντιλαμβάνονται δυστυχώς τον ρόλο τους ως εξυπηρετικό της ημισελήνου, θεωρώντας βλακωδώς πως έτσι διασφαλίζουν τη μακροημέρευση των ιδίων. Διότι, προφανώς, το Πατριαρχείο μετρά υπερχιλιετή Ιστορία, περνώντας μέσα από σαράντα -συχνά ματωμένα- κύματα της Ιστορίας του Ελληνισμού.
Οπως είπα, υπάρχει ακόμα χρόνος για να απεμπλακεί το Πανεπιστήμιο από την άθλια αυτήν εκλογή – αλλά και για να επανέλθω λεπτομερώς στο όλο θέμα. Το ερώτημα που θέτω «ωμά» είναι το εξής: κοιμάται ο Σιάσος; Ή είναι σιωπηλός συνένοχος, υποπίπτοντας στο αμάρτημα της Πρυτανείας να κρατά ισορροπίες στα πανεπιστημιακά, εν προκειμένω με τους εθνικά ανισόρροπους;
Πέφτουν τα φρύδια του Ευάγγελου;
Φρίκη στη φρίκη με τη μετοχή της METLEN, που είναι σαν το Γεφύρι της Αρτας: όλη μέρα τη χτίζουν -ε, με το αζημίωτο φυσικά!- οι μαστόροι των οικονομικών sites και της mono-δημοσιογραφίας του Ελλαδιστάν, αλλά το βράδυ πέφτει. Βούιξε το διαδίκτυο με τα δημοσιεύματα για τα οικονομικά στοιχεία του τριμήνου -από τα οποία έλειπαν το EBITDA και άλλα κρίσιμα στοιχεία- και δεν σταμάτησαν να χρεμετίζουν οι αλογομούρηδες για την ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσουν οι επενδυτές. Ωστόσο, η μετοχή δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα τριαντάρια. Κάτι ψιλοτσιμπάει, αλλά παραμένει ουραγός πίσω από τα ελληνικά blue chips, που καλπάζουν προς τα πάνω.
Λυπάμαι τον Ευάγγελο Μυτιληναίο, γιατί ξέρω τον εγωισμό του. Εν τω μεταξύ, κοιτάζοντας προσεκτικά τις φωτογραφίες για να δω σημάδια πίεσης στο πρόσωπο του βόρειου μεγιστάνα των πέντε ηπείρων και των ισάριθμων θαλασσών, μου γεννήθηκε μια απορία: βγάζει τα φρύδια του -όπως οι σικ αρσενικοί- ή πέφτουν οι τρίχες λόγω ηλικίας; Εκτός αν επέδειξε υπερβολικό ζήλο η φρυδού…
Τέλος πάντων, αφήνω τα θέματα καλλωπισμού στους γνώστες – τα φρύδια του Ευάγγελου πέφτουν (αν πέφτουν) μαζί με τη μετοχή της METLEN. Φρίκη την ημέρα στο ταμπλό, φρίκη και τη νύχτα, αφού οι ονειροκρίτες μού ψιθυρίζουν ότι ο Ευάγγελος βλέπει κάθε βράδυ στον ύπνο του τον Γεώργιο Στάσση. Εκεί που οι Μυτιληναίοι κανιβάλιζαν τη ΔΕΗ, τώρα η κραταιά επιχείρηση, με την αύξηση κεφαλαίου των 4 δισ. στην τσέπη, θα τους κάνει μια χαψιά, και μάλιστα σε όλα τα ταμπλό.
Αν είναι να χάσεις, επιστρατεύεις τους ήδη χαμένους, που έχουν εμπειρία. Ετσι, ο Μυτιληναίος έβγαλε από την ντουλάπα των φαντασμάτων τον Αλεξάρα Τσίπρα για να επιτεθεί στον Στάσση. Και η μεν αχλάδα έχει την ουρά πίσω, αλλά οι εκλογές είναι μπροστά. Δεν λέω άλλα, γιατί κατά βάση είμαι καλός και, κυρίως, συμπονετικός άνθρωπος.
Μπορεί να πάρει απόφαση ο Μυλωνάς;
Είναι γνωστό ότι η καλύτερη απόφαση, όταν έχεις μια θέση, είναι να μην κάνεις τίποτε. Ή, μάλλον, να λες ότι θα κάνεις κάτι, να το επεξεργάζεσαι, να το αφήνεις να διαρρεύσει – και μετά να μη γίνεται το παραμικρό. Πάει χρόνος που η Εθνική Τράπεζα προθερμαίνεται για να μπει στην ασφαλιστική αγορά. Οι ημέρες περνούν, η Εθνική Ασφαλιστική -άλλοτε πετράδι του στέμματος της Εθνικάρας- μοσχοπουλήθηκε -για να γεμίσουν τσέπες τα καλόπαιδα της CVC-, τα ονόματα των προς αγορά ασφαλιστικών εταιριών πάνε κι έρχονται, και τίποτε δεν γίνεται, διότι ο Παύλος Μυλωνάς αγρόν ηγόραζε στις ξερολιθιές της Τήνου. Τώρα βούιξε η αγορά ότι η Εθνική πάει για deal με την Allianz. Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ θεωρώ ότι το πράγμα έχει σαπίσει. Και πως κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Εθνικής, όπου ο Παυλάκης το παίζει… Αμλετ. Και ό,τι σαπίζει μυρίζει.
Θα σηκώσει η κυβέρνηση το «γάντι»;
Η αξιοπρέπεια ξεχωρίζει και, θα έλεγα, λάμπει στην πολιτική ζωή. Είναι η περίπτωση του Σπήλιου Λιβανού. Σωστά αποφάσισε το Μέγαρο Μαξίμου να πει «όχι» σε προανακριτική, και ακόμη πιο σωστά -και, κυρίως, νηφάλια- τοποθετείται ο ίδιος δημόσια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πώς μπορείς να κατηγορείσαι για κάτι που δεν έκανες, με βάση αυτά που λένε τρίτοι; Πώς μπορεί να «βρέχει» διώξεις από την Εισαγγελία των Βρυξελλών πάνω σε πολιτικά πρόσωπα στην Αθήνα χωρίς αποδείξεις; Πιστεύω ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να υπερασπιστεί πιο ενεργητικά τον εαυτό της και τα πρώην και νυν μέλη της, και κυρίως να σηκώσει το «γάντι».
Μόνο καλά λόγια έχουν να πουν όσοι έχουν συνεργαστεί με τον Μιχάλη Μπεκίρη – κι αυτό ισχύει διαχρονικά. Ο Αχαιός τιμά με τον καλύτερο τρόπο την παράδοση του πατέρα του, Βασίλη Μπεκίρη, και ξεχωρίζει για την καθαρή ματιά και το νηφάλιο πολιτικό στιλ του. Διευθυντής του Γραφείου Πρωθυπουργού στη Βουλή από το 2019, ο Μπεκίρης παραμένει μια όαση ποιότητας μέσα στη γενικευμένη ερημοποίηση της δημόσιας ζωής στην Ελλάδα.