«Δεν με πρόδωσες, απλώς δεν ήσουν ποτέ αυτό που νόμιζα»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν είναι έρωτες, αλλά έχουν ανάλογη βαρύτητα στη ζωή μας. Σπάνια, στην περίπτωσή τους, καταλαβαίνουμε πότε ακριβώς άρχισαν να τελειώνουν. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης ούτε κάποιος να μας ειδοποιήσει ότι η θέση μας στην καρδιά του άλλου καταργήθηκε. Συνεχίζουμε να λέμε «να βρεθούμε», να ανταλλάσσουμε ευχές, να πατάμε καρδούλες σε φωτογραφίες ανθρώπων που κάποτε ξέραμε ακόμη και από τον τρόπο που σιωπούσαν.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Κι ύστερα έρχεται μια μέρα που δεν έχουμε πια τίποτα να πούμε. Οχι επειδή συνέβη κάτι τρομερό, αλλά επειδή η οικειότητα, όταν δεν τη φροντίζεις, γίνεται ανάμνηση. Και δεν είναι ανάγκη να βγάλουμε κάποιον κακό για να δικαιολογήσουμε την απουσία του. Ούτε να ξαναγράψουμε το παρελθόν, ακυρώνοντας όλα τα όμορφα επειδή το τέλος δεν μας άρεσε. Υπήρξαν άνθρωποι που μας αγάπησαν όσο μπορούσαν. Αλλοι που μας χρησιμοποίησαν όσο τους βόλευε. Κι άλλοι που τους απογοητεύσαμε εμείς, χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Η πραγματική δυσκολία είναι να ξεχωρίσουμε αυτές τις περιπτώσεις χωρίς να χαριστούμε στον εαυτό μας. Θεωρώ πως η φιλία δεν είναι συμβόλαιο ισόβιας παρουσίας ούτε διαγωνισμός αφοσίωσης. Είναι μια καθημερινή, συχνά αθόρυβη επιλογή. Να ενδιαφέρεσαι ακόμη κι όταν δεν έχεις κάτι να κερδίσεις. Να βρίσκεις χρόνο χωρίς να περισσεύει. Να χαίρεσαι χωρίς να συγκρίνεις. Να λες την αλήθεια χωρίς να ταπεινώνεις. Και να μη θεωρείς δεδομένο τον άνθρωπο που σηκώνει πάντα το τηλέφωνο. Αλλωστε, πριν αναρωτηθούμε ποιοι ήταν οι ψεύτικοι φίλοι της ζωής μας, υπάρχει μια ερώτηση που αξίζει περισσότερο: Αν κάποιος έγραφε σήμερα την ιστορία της φιλίας στη δική μας ζωή, θα αντέχαμε να τη διαβάσουμε;

Κάποιες φιλίες, ας πούμε, τελειώνουν όταν αρχίζεις να παρατηρείς. Οταν συνειδητοποιείς ότι κάποιος σε αγαπάει, αλλά μόνο όσο δεν τον ξεπερνάς. Οτι χαίρεται με τις επιτυχίες σου, αρκεί να μην είναι μεγαλύτερες από τις δικές του. Οτι ξέρει τα πάντα για τη ζωή σου, αλλά εσύ δεν μπορείς να θυμηθείς την τελευταία φορά που σε ρώτησε πώς είσαι και περίμενε πραγματικά την απάντηση.Και να βάλουμε μέσα εδώ και μια αλήθεια που συνήθως αποφεύγουμε: δεν είναι όλοι οι φίλοι που χάσαμε ψεύτικοι. Κάποιους τους χάσαμε επειδή αλλάξαμε, άλλους επειδή αλλάξανε εκείνοι. Και κάποιους επειδή δεν ήμασταν ούτε εμείς τόσο καλοί φίλοι όσο πιστεύαμε.

Να μιλήσουμε και για τη ζήλια ανάμεσα σε φίλους. Οχι τη θεατρική, την κακιά των τηλεοπτικών σειρών. Τη μικρή, σχεδόν ντροπαλή ζήλια που μπορεί να νιώσει ακόμη κι ένας άνθρωπος που μας αγαπάει. Γιατί η φιλία δεν καταργεί τις ανθρώπινες αδυναμίες. Και κυρίως για εκείνο που θεωρώ πιο ενδιαφέρον.

Ο αληθινός φίλος δεν είναι αυτός που δεν σε ζήλεψε ποτέ, είναι αυτός που δεν άφησε τη ζήλια του να γίνει συμπεριφορά απέναντί σου. Να μην αθωώσουμε τους πάντες, αλλά ούτε να στήσουμε λαϊκό δικαστήριο για κάθε φιλία που δεν άντεξε. Αλλωστε, υπάρχουν άνθρωποι (κι ας μη μιλάτε πια!) που ξέρουν τι καφέ πίνεις, ποιον ερωτεύτηκες, πότε χώρισες, τι φοβάσαι και πού πονάς. Εχουν καθίσει στο τραπέζι σου, έχουν κοιμηθεί στον καναπέ σου, έχουν κρατήσει τα κλειδιά του σπιτιού σου.

Και παρ’ όλα αυτά, κάποια μέρα ανακαλύπτεις ότι δεν σε γνώρισαν ποτέ πραγματικά. Ή, ακόμη χειρότερα, σε γνώρισαν πολύ καλά. Απλώς δεν σε αγάπησαν με τον τρόπο που πίστευες. Πριν μετρήσεις πόσους αληθινούς φίλους έχεις, σκέψου σε πόσων ανθρώπων τη ζωή υπήρξες εσύ ένας, αναγνώστρια και αναγνώστη. Αυτό προσπαθώ να κάνω εγώ από χθες…