Η εκδίκηση της δεύτερης νιότης

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Αν και τριανταπεντάρα, το λέω φωναχτά και το δηλώνω, προς τιμήν ίσως των αγαπημένων μου «μεσήλικων» φίλων, φιλενάδων και συνεργατών: η ζωή δεν τελειώνει στα 50. Εκεί μπορεί να αρχίζει το πιο ενδιαφέρον της κεφάλαιο!

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Ποιος αποφάσισε ότι μετά τα 50 πρέπει να χαμηλώνουμε τα φώτα, μετά τα 60 να κατεβάζουμε ρολά και μετά τα 70 να περιμένουμε υπομονετικά τους τίτλους τέλους; Ποιος; Να σηκώσει το χέρι! Ποιος έγραψε αυτόν τον γελοίο κανονισμό της ζωής και, κυρίως, ποιος του έδωσε το δικαίωμα να μας τον επιβάλει;

Ας πάρουμε κάτι βασικό χαμπάρι, κυρίες και κύριοι: οι πενηντάρηδες ερωτεύονται σαν έφηβοι, οι εξηντάρηδες χωρίζουν σαν επαναστάτες και οι εβδομηντάρηδες κάνουν σχέδια που θα ζήλευαν πολλοί τριαντάρηδες, οι οποίοι έχουν ήδη κουραστεί από τη ζωή πριν καλά καλά τη γνωρίσουν και καταθλίβονται μιζέρικα πάνω από το κάθε μικρό πρόβλημα ή εμπόδιο που παρουσιάζεται.

Αυτή είναι η εκδίκηση της δεύτερης νιότης. Και δεν μιλώ καν για αυτήν που αγοράζεται με μπότοξ, πανάκριβες κρέμες και απεγνωσμένες επισκέψεις στον πλαστικό χειρουργό. Μιλώ για τη νιότη η οποία (ξανα)γεννιέται όταν ο άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, αποφασίζει ότι δεν χρωστάει πια εξηγήσεις σε κανέναν. Στα 20 αγωνιάς αν θα σε αγαπήσουν. Στα 30 αν θα πετύχεις. Στα 40 αν πρόλαβες. Και στα 60, επιτέλους, μπορεί να ανακαλύψεις τη μεγαλύτερη πολυτέλεια: να μη σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος!

Αυτός ο κόσμος, βέβαια, έχει πάντα κάτι να πει, μην τρελαθούμε. Και ιδίως για εμάς τις γυναίκες, αχ και βαχ! Αν μια γυναίκα 65 ετών ερωτευτεί, «ξεμωράθηκε». Αν ένας άνδρας της ίδιας ηλικίας αποκτήσει νεότερη σύντροφο, «ξανανιώνει». Αν μια εβδομηντάρα φορέσει μίνι, «δεν κοιτάζει την ηλικία της». Αν ένας εβδομηντάρης κυκλοφορεί με ανοιχτό πουκάμισο, είναι «μάγκας παλαιάς κοπής».

Παρατηρώ πάντοτε αγόγγυστα ότι αυτοί που βιάζονται να βάλουν τους άλλους στο ράφι είναι συχνά εκείνοι που έχουν παραιτηθεί πρώτοι από τη δική τους ζωή. Γιατί τα γηρατειά δεν αρχίζουν απαραίτητα με την πρώτη ρυτίδα. Ερχονται με την πρώτη μεγάλη παραίτηση. Οταν σταματάς να ονειρεύεσαι, να διεκδικείς, να γελάς δυνατά, να φλερτάρεις, να κάνεις ανοησίες, να παίρνεις ρίσκα. Και ας μη γελιόμαστε. Οπως είπαμε και πιο πάνω, υπάρχουν τριαντάρηδες με ψυχή ογδοντάχρονου και ογδοντάρηδες με καρδιά εικοσάχρονου. Μπέσα, όμως. Η δεύτερη νιότη, λοιπόν, δεν είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, να μπεμπεκίσεις και να… ξεμωραθείς. Είναι η υπέροχη αυθάδεια να του βγάλεις τη γλώσσα!

Να ξαναερωτευτείς, ακόμα κι αν σου ράγισαν την καρδιά. Να χωρίσεις, ακόμα κι αν όλοι σου λένε «πού θα πας τώρα σε αυτή την ηλικία;» Να ταξιδέψεις για πάρτη σου. Να αλλάξεις δουλειά. Να φορέσεις κόκκινο κραγιόν. Να χορέψεις μέχρι το πρωί. Να πεις ένα τεράστιο «όχι» εκεί που επί δεκαετίες έλεγες ένα φοβισμένο «ναι». Και, κυρίως, να πάψεις να ζητάς συγγνώμη επειδή εξακολουθείς να θέλεις. Γιατί αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο. Οχι η ηλικία. Η επιθυμία, η τόλμη, η μαγκιά σε κάθε ηλικία.

Μια κοινωνία, βλέπετε, που λατρεύει και ηδονίζεται με τη νεότητα, δυσκολεύεται να ανεχτεί έναν άνθρωπο μεγαλύτερης ηλικίας που δεν ζητά την άδειά της για να είναι ευτυχισμένος. Θα ήθελε τους μεγαλύτερους διακριτικούς, προβλέψιμους, βολικούς. Να προσέχουν τα εγγόνια, να λένε ιστορίες από τα παλιά και να μην προκαλούν αναστάτωση με καινούργιους έρωτες και παράτολμα όνειρα.

Αμ δε! Οι σημερινοί πενηντάρηδες, εξηντάρηδες και εβδομηντάρηδες δεν είναι ούτε λίγο υποχρεωμένοι να υποδυθούν τους κομπάρσους στη ζωή των νεότερων. Εχουν ακόμη πρωταγωνιστικό ρόλο. Και, το καλύτερο, τώρα ξέρουν καλύτερα το έργο!

«Αγάπη μου, δεν ξαναέγινα νέος. Απλώς δεν πρόλαβα να γεράσω από τη δική σου μιζέρια!», αυτό να τους πείτε την επόμενη φορά που θα τολμήσουν να σας επικρίνουν για κάτι που τους φαίνεται αταίριαστο με την ηλικία σας. Ή, στη χειρότερη, στείλτε τους σε μένα, τη Μέδουσα, να τους πετρώσω με ένα βλέμμα μου!