Χιλιάδες κλάψαμε για ένα σκυλάκι

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν είμαστε κακοί, μωρέ. Οχι πάντα. Οχι όσο συχνά πιστεύω. Δηλαδή, είναι μερικές φορές που η ανθρωπότητα με συγκινεί και με κάνει να ανακτώ την πίστη μου στο πρόσωπό της. Δεν πιστεύω ότι είμαστε κακοί, ούτως ή άλλως, απλώς έχουμε μια ροπή στο να νοιαζόμαστε περισσότερο για το καβούκι μας από ό,τι ο ένας για τον άλλον. Και αυτό είναι πυρηνικό ζήτημα – καλύπτουν, αν το σκεφτείτε, πολλούς τομείς η πάρτη μου, η ομάδα μου, αυτά που με έμαθαν να πιστεύω και να λέω.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Στο δε χωριό που λέγεται Ελλάδα έχουμε και τα δικά μας φυτεμένα παράσιτα πάνω στις ψυχές μας -όλα αυτά που, από τη μια, μας κάνουν μοναδικούς και ανεπανάληπτους Βαλκανομεσόγειους, ευερέθιστους, μπεσαλήδες και μερακλήδες και, από την άλλη, μας οδηγούν σε συμπλέγματα, προβληματικές συμπεριφορές και σε θράσος μικροαστικό, αν όχι επαρχιώτικο.

Κι ενώ λέμε και στηλιτεύουμε όλα τα κακά της μοίρας μας, του χαρακτήρα μας και της χώρας της κακομοίρας μας, από το πουθενά, σαν αγριόχορτο στην άσφαλτο, ξεφυτρώνει μια φέρελπις, ανθισμένη κατάσταση, μια ομαδική αίσθηση και ένας φωτεινός σηματοδότης καλοσύνης, αγνότητας και ομορφιάς. Ενας tiktoker επρόκειτο να κάνει ευθανασία στη σκυλίτσα του και πήγε μαζί της (και μαζί μας, ελέω social media) μια τελευταία βόλτα στη θάλασσα. Τόσο απλά, τόσο λιτά, τόσο ουσιαστικά. Προσωπικά, πλάνταξα στο κλάμα. Είχα και τη δική μου σκυλίτσα πρόσφατα χειρουργημένη, η οποία καθόταν εκεί δίπλα μου στον καναπέ όταν σκρόλαρα και πέτυχα το επίμαχο βίντεο, και με πήραν τα ζουμιά.

Τις επόμενες μέρες διάβασα ότι το όλο σκηνικό έγινε viral και ότι χιλιάδες άνθρωποι συγκινήθηκαν και «μάτωσαν», όπως εγώ. Ιδίως αυτοί που έχουν ζωάκια. Το να χάνεις ένα ζώο, να το θάβεις, να το αποχαιρετάς οριστικά είναι καταλυτική εμπειρία. Εχω αποχαιρετήσει ένα κουνελάκι και μια γάτα – δεν υπάρχει μέρα που να μην τα σκέφτομαι. Παραβλέπω κάποια σχόλια επιτηδείων, εθισμένων στην κακία και τη μικρότητα, που εγκαλούν όλες και όλους εμάς τους γονείς κατοικιδίων, λέγοντάς μας να κάνουμε παιδιά ή να αγαπάμε έτσι και τους ανθρώπους. «Παραβλέπω» δεν σημαίνει ότι δεν απαντώ: «Η αγάπη για τα ζώα δεν είναι ούτε αρρώστια ούτε υποκατάστατο κάποιου πράγματος που μας λείπει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε παιδιά για να δικαιολογήσουμε την αγάπη που νιώθουμε για ένα ζωάκι!» «Παραβλέπω» σημαίνει ότι δεν στέκομαι εκεί περισσότερο από ό,τι κρίνω πως αξίζει.

Επιλέγω, αντιθέτως, αυτό το παράξενο, το σχεδόν θαυματουργό: ότι χιλιάδες άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, με διαφορετικές ζωές, απόψεις, ηλικίες, ιδεολογίες και καημούς, βρεθήκαμε ξαφνικά στην ίδια πλευρά της ζωής. Χωρίς να χρειαστεί να συμφωνήσουμε σε τίποτα. Χωρίς να ρωτήσουμε ποιος ψηφίζει τι, ποιος πιστεύει πού, ποιος είναι δικός μας και ποιος ξένος. Μας ένωσε ένα σκυλάκι που πήγε για τελευταία φορά στη θάλασσα. Κι αυτό, στην εποχή της ακατάπαυστης φασαρίας, της τοξικότητας και της διαρκούς ανάγκης να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα, δεν το λες και λίγο.

Σκέφτομαι ότι έχουμε καταχωνιάσει την ανθρωπιά μας τόσο βαθιά κάτω από εγωισμούς, φόβους, προκαταλήψεις και καθημερινές μικρότητες, που χρειαζόμαστε πότε πότε ένα πλάσμα που δεν ξέρει να μιλά για να μας θυμίζει πώς να αισθανόμαστε. Και πόσο συγκλονιστικά ειρωνικό είναι αυτό: ένα ζώο, που δεν είπε ποτέ του λέξη, κατάφερε να πει σε χιλιάδες ανθρώπους κάτι που εμείς, με τόσες λέξεις στη διάθεσή μας, δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να πούμε ο ένας στον άλλον.

Καμιά φορά, για να θυμηθούμε πως είμαστε άνθρωποι, χρειάζεται απλώς να κλάψουμε για ένα σκυλάκι. Καλό του Παράδεισο, κουράγιο και δύναμη στους ανθρώπους του. Συνεχίζουμε!