Λα ρεβολουσιόν

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Στο σχολείο τα παιδιά κάθε γενιάς μαθαίνουν για τις ανά τον κόσμο, και φυσικά ανά τη χώρα τους, επαναστάσεις. Ξεσηκωμούς, σφαγές, απεργίες αγροτών, κινητοποιήσεις, βομβαρδισμούς γεφυρών επί γερμανικής κατοχής, «Εδώ Πολυτεχνείο», Γαλλική Επανάσταση και δεν συμμαζεύεται.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Στο σήμερα, όσο η Ιστορία γράφεται εδώ και τώρα, προτού αποτυπωθεί σε μελλοντικά εκπαιδευτικά εγχειρίδια ή γίνει ντοκιμαντέρ, η επανάσταση και η λαϊκή οργή, ναι, αυτή που, σε έναν μεγάλο βαθμό αλλάζει τον κόσμο, αντιμετωπίζονται τελείως αλλιώς. Ως λεκές σχεδόν πάνω στο υποτιθέμενα ακάθαρτο και αγνό ρούχο της κανονικότητας. Ως ενόχληση κακή της κοινωνίας και της πολιτείας του κόσμου, που λειτουργούν, λες, σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια και που θέλουν να κρύβουν και να αποσοβούν τα αιτήματα των γραναζιών τους. Γρανάζια αποκαλώ τους ανθρώπους, τους πολίτες, τους εργαζομένους που κινούν και κινητοποιούν τη ζωή – που χάρη σε αυτούς χειρουργούμαστε, τρώμε ψωμί, πίνουμε ποτό, οδηγούμε στην άσφαλτο, απολαμβάνουμε διακοπές μπαίνοντας σε πλοία και σε αεροπλάνα. Οι πρόσφατες και πολυσυζητημένες (κατά την άποψή μου, όχι με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο) μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία φαίνεται πως αποτέλεσαν απλώς την αφετηρία ενός ευρύτερου κύματος κοινωνικών αντιδράσεων. Η Ιταλία, το Βέλγιο, η Πορτογαλία και η Αλβανία ακολούθησαν ήδη τον ίδιο δρόμο, ενώ τις επόμενες ημέρες αναμένεται να προστεθεί και η ελληνική κοινωνία, που βρίσκεται υπό ασφυκτική πίεση, με φοιτητές, εκπαιδευτικούς και συνταξιούχους να ετοιμάζονται για κινητοποιήσεις.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατακλύζουν αυθόρμητα τους δρόμους, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στη λιτότητα, στο αυξανόμενο κόστος ζωής, στην υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, στη στεγαστική κρίση, στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και στις κυβερνητικές πολιτικές που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα. Αυτά τα πράγματα δεν είναι αριστερά ούτε αριστερίστικα ούτε προκλητικά. Είναι αυτά που είναι. Ομολογήστε το κι εσείς που τα αμφισβητείτε. Δείτε γύρω σας, αφουγκραστείτε, νιώστε το ζόρι, το άγχος, την πίεση που κατακλύζει αυτή την πόλη, τους κατοίκους της, εσάς τους ίδιους.

Αυτή τη στιγμή βιώνουμε ένα διαδοχικό κύμα διαδηλώσεων και αναταραχών, το οποίο δεν διαθέτει κοινή πολιτική ταυτότητα ούτε κεντρικό συντονισμό. Καθοριστική είναι η συμμετοχή των νέων, από μαθητές και φοιτητές μέχρι εργαζομένους νεαρής ηλικίας. Πάντα οι νέοι κινούν τα νήματα σε αυτές τις υποθέσεις!

Παράλληλα, η πολιτική βαρύτητα αυτών των αντιδράσεων ενισχύεται συνεχώς, καθώς η Γαλλία, η Ιταλία και αρκετές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, οδεύουν προς σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις τους επόμενους μήνες. Ολα αυτά συμβαίνουν σε μια Ευρώπη όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια εντείνεται, καθώς μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αισθάνονται ότι τους έχουν στερήσει (θα το αμφισβητήσετε κι αυτό;) το όραμα και την ελπίδα.

Σύμφωνα με την εργατική συνομοσπονδία CGT, ο αριθμός των συμμετεχόντων στη Γαλλία έφτασε έως και τις 800.000, με τις κινητοποιήσεις να συγκεντρώνουν όχι μόνο μαθητές, αλλά και εργαζομένους, αγρότες και συνταξιούχους. Δεν μπορεί 800.000 άνθρωποι να μην αγαπούν τη δημοκρατία και να θέλουν να θέσουν εαυτούς εναντίον της. Δεν μπορεί 800.000 άνθρωποι να είναι απάτριδες, επικίνδυνοι και απειλητικοί για την κανονικότητα. Δεν μπορεί να υφίσταται καν κανονικότητα αν 800.000 έχουν λόγους ικανούς να τους βγάλουν στον δρόμο. Κάτι δεν πηγαίνει καλά εδώ και καιρό με τη Δύση. Πια, αρχίζει να φαίνεται, να κάνει μπαμ.