Ενας κόσμος φτιαγμένος για ζευγάρια

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Δείτε τι σκεφτόμουν τις προάλλες που βάδιζα στη Σόλωνος και έσφιγγα το τζάκετ μου, σαν άλλος Βασίλης Καζούλης, καθώς η ψύχρα βάθαινε: όλοι σου λένε να αγαπήσεις τον εαυτό σου, αλλά κανείς δεν ξέρει τι να σε κάνει, όταν αποφασίσεις να ζήσεις μόνος σου.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Ζούμε σε μια κοινωνία και σε έναν κόσμο που έχουν σχεδιαστεί για ζευγάρια: δύο μαξιλάρια στο κρεβάτι, δύο ποτήρια στο τραπέζι, δύο εισιτήρια για μια απόδραση-δώρο από την τάδε ραδιοφωνική εκπομπή, δύο ονόματα στο προσκλητήριο. Το «δύο» μοιάζει πιο ευτυχισμένο από το «ένα», από το μονό (και μόνο!), πράγμα που φαίνεται να γνωρίζουν μια χαρά και οι διαφημιστικές εταιρίες.

Οι μόνοι δεν είναι απαραιτήτως μοναχικοί. Μιλώ για εκείνους που δεν έχουν έναν σύντροφο στο πλευρό τους, είτε από επιλογή είτε από συγκυρία ή επειδή η ζωή δεν τους έφερε ακόμη εκείνον τον άνθρωπο που θα άξιζε να μοιραστούν μαζί του τον κόσμο τους, τη ζωή τους, το σπιτικό τους. Πιστεύω ότι το να είσαι μόνος είναι μια οικογενειακή κατάσταση, ενώ το να νιώθεις μόνος είναι μια συναισθηματική κατάσταση. Και τα δύο δεν συμπίπτουν υποχρεωτικά.

Αναρωτιέστε ποτέ πόσοι άνθρωποι κοιμούνται κάθε βράδυ δίπλα σε κάποιον και αισθάνονται πιο έρημοι κι από ναυαγό σε ακατοίκητο νησί; Πόσοι γάμοι συνεχίζονται από συνήθεια, πόσες σχέσεις συντηρούνται από τον φόβο της μοναξιάς και πόσες αγκαλιές έχουν πάψει προ πολλού να κουβαλούν ζέστη αληθινή;

Κι όμως, ο άνθρωπος που ζει μόνος εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν μια εκκρεμότητα που πρέπει κάποτε να τακτοποιηθεί. «Εσύ πότε θα βρεις ένα καλό κορίτσι;» «Καλά, δεν υπάρχει κάποιος στη ζωή σου;» «Κοίτα μη μείνεις μόνη σου στο τέλος!» Το τελευταίο, μάλιστα, εκτοξεύεται συνήθως με την τρυφερότητα μιας απειλής. Λες και είναι η μοναχική ζωή κάποια μεταδοτική ασθένεια ή μια προσωπική αποτυχία που πρέπει επειγόντως να διορθωθεί.

Και δεν είναι μόνο οι ερωτήσεις και η κατασκευαστική δομή της κοινωνίας. Είναι και η ίδια η καθημερινότητα, οι ανάγκες, ο βίος ο ζόρικος. Ο ένας, η μία, η μόνη, ο μόνος πληρώνει μόνος του το ενοίκιο, τους λογαριασμούς, τα κοινόχρηστα, το σούπερ μάρκετ. Δεν υπάρχει δεύτερο εισόδημα να μοιραστεί τα βάρη. Μονόκλινα δωμάτια γιοκ, οπότε τράβα να πληρώσεις δίκλινο, αδερφούλα μου! Στις κοινωνικές εξόδους, ο μονήρης γίνεται άλλοτε ο «περιττός» της παρέας κι άλλοτε εκείνος που πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσει κάποιον γνωστό κάποιου γνωστού. Ακόμη και στο εστιατόριο, το «τραπέζι για έναν» μπορεί να προκαλέσει εκείνο το ανεπαίσθητο βλέμμα απορίας. Λες και ένας άνθρωπος χρειάζεται μάρτυρα για να απολαύσει ένα καλό φαγητό.

Εχουμε μάθει να γιορτάζουμε τον έρωτα, τον γάμο, την επέτειο, τη συγκατοίκηση. Δεν μας έμαθε, όμως, να γιορτάζουμε την αυτονομία. Την ηρεμία ενός σπιτιού που δεν έχει καβγάδες. Την ελευθερία να αποφασίζεις χωρίς διαπραγματεύσεις. Τη γενναιότητα να φεύγεις από μια σχέση που σε μικραίνει, αντί να παραμένεις μέσα της μόνο και μόνο για να μη σε χαρακτηρίσουν «μόνο». Ασφαλώς, η ζωή χωρίς σύντροφο δεν είναι πάντα εύκολη. Υπάρχουν βράδια που η σιωπή βαραίνει. Κυριακές (αχ, αυτές οι Κυριακές!) που μοιάζουν ατελείωτες, αβάσταχτες. Στιγμές που θα ήθελες να πεις «κοίτα τι έγινε σήμερα» και να υπάρχει κάποιος απέναντι να σε ακούσει. Υπάρχουν αρρώστιες που τις περνάς χωρίς ένα χέρι στο μέτωπο και μικρές νίκες που θα ήθελες να τις μοιραστείς.

Δεν χρειάζεται να εξωραΐζουμε τη μοναχικότητα για να την υπερασπιστούμε. Αλλά ούτε και να παρουσιάζουμε τη συντροφικότητα ως εγγύηση ευτυχίας. Κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη παγίδα να πιστέψεις πως, επειδή είσαι μόνος, αξίζεις λιγότερο. Πως η ζωή σου βρίσκεται σε αναμονή μέχρι να εμφανιστεί κάποιος. Πως δεν δικαιούσαι να στρώσεις όμορφα το τραπέζι, να αγοράσεις λουλούδια, να ταξιδέψεις, να γελάσεις δυνατά ή να ονειρευτείς ένα μέλλον που δεν περιλαμβάνει υποχρεωτικά δύο οδοντόβουρτσες στο ίδιο ποτήρι.

Η ζωή δεν πρέπει να είναι αίθουσα αναμονής του έρωτα – σε αυτό εκπαιδεύομαι προσωπικά, αν μου επιτρέπετε, αυτή την περίοδο της ζωής μου. Η ατομική μας ολοκλήρωση δεν εκδίδεται σε πιστοποιητικό γάμου ή ζευγαροσύνης. Αξίζει να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου το τραπέζι για έναν δεν θα προκαλεί οίκτο, όπου η ζωή χωρίς σύντροφο δεν θα θεωρείται μισή και όπου η αγάπη θα είναι επιθυμία και όχι κοινωνική υποχρέωση.

Το ζητούμενο είναι να έχεις μια ζωή που να αξίζει να τη ζεις, είτε τη μοιράζεσαι είτε όχι. Και αν κάποτε έρθει κάποιος, να μη χρειαστεί να σε συμπληρώσει, μάτια μου, αλλά σε συναντήσει ολόκληρη, ολόκληρο.