Διασκεδάζουσα νεολαία

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Μες στον ορυμαγδό εξελίξεων, εγχώριων, διεθνών και προσωπικών, τα σαββατόβραδα στέκουν ανάχωμα, φρούριο και ασφαλές πεδίο ανάπαυλας από τον κάματο της μάχης. Τι σας λέω δευτεριάτικα, θα μου πείτε. Τι να κάνω, που έρχομαι από θυελλώδη ξενύχτια αθηναϊκά, και μάλιστα εν μέσω νεαρόκοσμου, γιατί η ζωή εκβάλλει πάντα σε μέρη απρόσμενα και καινούργια, αν τη ζεις ολόκληρη και αν την τολμάς με τον τρόπο που η ίδια σου ζητάει. Η νιότη είναι υπεράνω πάσης ηλικίας – ξέρω νέους ανθρώπους στα εξήντα τους και γερασμένους, παρατημένους στα ούτε σαράντα τους. Αλλά ό,τι και να λέμε, η σωματική και αντικειμενική και υπερχειλίζουσα νιότη των 20 και κάτι είναι γεγονός ακαταμάχητο και οριστικό. Τα σώματα βράζουν, οι εμπειρίες δεν είναι πλεονάζουσες ώστε να γίνουν θεωρία και συμβουλή, οι εμπειρίες τρέχουν και όλο το μέλλον (καλώς εχόντων) είναι μπροστά.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Ανάμεσα, λοιπόν, σε πλάσματα που ανατέλλουν στη μετασπουδαστική και μετα-μετεφηβική πραγματικότητά τους, ανάμεσα σε νεαρούς άντρες και νεαρές γυναίκες με τσίτα δέρμα άνευ επεμβάσεων και βλέμμα αγριμίσιο χόρεψα λίγες ώρες σε ένα κλαμπ στο Κολωνάκι (θου, Κύριε, η φοιτήτρια εαυτός μου με βλέπει κάπου από το σχετικά μακρινό παρελθόν και γουρλώνει μάτι!) και ήπια και ποτά και αλληλοβαυκαλίστηκα και λικνίστηκα και υπήρξα. Ωραία ήταν. Αλλά κάτι έλειπε. Υποψιάστηκα μήπως αυτό το κάτι δεν είναι άλλο από τη δική μου, την ολόδική μου νιότη. Στα μεσοπέλαγα των 30, δεν σε λες μεγάλο, δεν σε λες και πρώτο νιάτο. Τα σαββατόβραδα των 20s μου συνήθως κάπου, σε κάποιο μαγαζί τραγούδαγα ή έπαιζα μουσική ή έμενα σπίτι για να γράψω και να δω καμιά ταινία.

Τώρα έχω αρχίσει να ξανοίγομαι στο καπιταλιστικό πρότυπο των εξοδούχων σαββατοκύριακων, να συναγελάζομαι με κόσμο κανονικό οκτάωρων δουλειών που θέλει να τα δώσει όλα σε ένα ξενύχτι την εβδομάδα, να ξεχάσει τα ζόρια του με το αφεντικό, την πρώην, τα τιμολόγια, τα χρωστούμενα. Αυτά τα νέα παιδιά στο κλαμπ δεν έδειχναν τα πάθη τους. Πολύ κινητό, πολλή αποστασιοποίηση, λίγα λικνίσματα σε ρυθμούς τραγουδιών που δεν είχα ιδέα ότι θα ξαναθεωρούνταν κουλ -τα άκουγα στο γυμνάσιο και όταν ήμουν εγώ 20 θεωρούνταν κακοπαλιωμένα και μη ταιριαστά σε καμία φάση χορού ή πάρτι.

Αχ, πώς αλλάζουν οι καιροί: Ή, καλύτερα, πώς όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν: ένα κορίτσι αγγίζει τα μαλλιά του καθώς μιλάει με ένα αγόρι, η κοπέλα στην υποδοχή του κλαμπ νομίζει ότι κυβερνά την πόλη επιλέγοντας ποιοι θα μπουν και ποιοι όχι, ένα ζευγάρι φιλιέται ερωτικά (άραγε, θα τους βρει μαζί και τ’ άλλο καλοκαίρι;), ένα αμάξι μαρσάρει θορυβωδώς, ένα καρέλι ανάβει σε στόμα με γεύση αλκοόλ, ταξί περνούν τις κεντρικές λεωφόρους, η νύχτα πάλι θα κοπάσει.

Δεν θέλω να είμαι αυτή η νοσταλγός θεία που την καλούν στα πάρτι και στις χαρές, κάθεται σε μιαν άκρη και συλλογιέται τα περασμένα της. Βέβαια, τα περασμένα κάθε θείας που σέβεται τον εαυτό της είναι εντελώς γαμάτα και απίθανα. Αυτό ισχύει και για τις σε σχέση με μένα θείες, τα κορίτσια των 60s, των 70s και των 80s που έζησαν σκηνικά βιντεοκλιπένια στις διασκεδάσεις τους, γεύτηκαν τον καρπό της νύχτας και της παραφοράς ολόκληρο και έχουν να πουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες. Κι εγώ θυμάμαι πολλές από τις πρωτόλειες νύχτες μου. Τότε που το βλέμμα μου γεμάτο έκπληξη και το σώμα μου γεμάτο έξαψη μπαινόβγαινε στα μαγαζιά και έτρεχε στους δρόμους να προλάβει το φανάρι ή το τελευταίο μετρό, τότε που νόμιζα ότι με κοιτάζουν όλοι, ότι η Αθήνα είναι ο ωραίοτερος τόπος του σύμπαντος, ότι θα πεθάνω από ευτυχία. Δεν θέλω όμως να σκέφτομαι τις παλιές νύχτες και τα παρελθοντικά σχέδια. Το παρόν μου τώρα θα γίνει παρελθόν για όλες τις μελλοντικές εκδοχές μου και θέλω να το βιώσω προτού κάτσω να το θυμηθώ. Τώρα η φάση είναι εδώ. Βγαίνω έξω να πάρω λίγη ανάσα. Τον περιμένω. Σε λίγο βγαίνει κι αυτός. Μου χαμογελάει. Του δίνω το χέρι.

Προχωράμε. Η ώρα περασμένες τρεις. Νιώθω υπέροχα. Σκορπισμένη, διασκεδασμένη. Ξέρω πια πως όλα είναι μάταια, όλα για όσο. Αυτό μου λείπει λίγο: οι εποχές που δεν ήξερα ούτε πίστευα στη ματαιότητα. Εκείνη η ατόφια αθωότητα που τότε θα περιέγραφα ως απόλυτη σοφία.