Το φαγοπότι για λίγους και ο «Πόλντο» Σπανάκης

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Αγαπημένα μου γατάκια, ξεκινάω τη νέα σεζόν επιφυλάσσοντας μια μικρή ηλεκτροπληξία στα ολιγοπώλια της ενέργειας. Ανεβάζω λίγο την τάση – μπας και το σύστημα ξυπνήσει.

Φαγοπότι για πολύ λίγους στην αποθήκευση της ενέργειας…

Λοιπόν, τα μακρινά χρόνια πριν από τον κορονοϊό δύο μεγάλα ενεργειακά μαγαζιά μπήκαν χωρίς τυμπανοκρουσίες στο παιχνίδι της αποθήκευσης – τις λεγόμενες μπαταρίες. Μιλάω για την ΤΕΡΝΑ του μη εξαιρετέου από καμία κονόμα Γεώργιου Περιστέρη και τη ΔΕΗ του Γεώργιου Στάσση που, παρότι νεοφερμένος, μπήκε σε δύο λεπτά στα μεγάλα κόλπα. Μη σας κουράζω με τις λεπτομέρειες για τα ενεργειακά -που ως τεχνικά τα βαριέμαι σαν την πανούκλα-, μένω στα οικονομικά, δηλαδή στην τσέπη.

ΔΕΗ και ΤΕΡΝΑ χώθηκαν δυνατά στο παιχνίδι της αποθήκευσης υπό τη σκέπη του ΑΔΜΗΕ που τρέχει το δίκτυο και με τη φόρα που τους έδωσαν οι κρατικές επιδοτήσεις, οι οποίες μετά μπήκαν στο μεγάλο ποτάμι των ευρωπαϊκών κονδυλίων που έφερε ο κορονοϊός. ΤΕΡΝΑ και ΔΕΗ πήραν θέση – κι άρχισε η μεγάλη κονόμα.

Εκεί, όμως, σταμάτησε η επέκταση του συστήματος αποθήκευσης – δηλαδή ο ΑΔΜΗΕ πάτησε φρένο. Μπαταρίες γιοκ!

Προσέξτε με τώρα: την ίδια ώρα, παραδείγματος χάρη, στη γειτονική Βουλγαρία, μια χώρα θεωρητικώς λιγότερο ανεπτυγμένη από την Ελλάδα, οι αποθηκευτικοί σταθμοί πολλαπλασιάστηκαν. Και ένας και δύο και τρεις και δέκα. Οπότε -το καταλάβατε, αγαπημένα μου γατάκια- η τιμή της κιλοβατώρας έπεσε, διότι αυξήθηκε η προσφορά αποθήκευσης.

Αντιθέτως, στην Ελλαδάρα μας, όπου οι τσέπες κάποιων μεγαλοεπιχειρηματιών και νεομανατζαραίων ποτέ δεν αδειάζουν, η αγορά της αποθήκευσης έκλεισε σιωπηλά. Τα τιμολόγια της ενέργειας έμειναν ψηλά. Και η κερδοφορία αυτών που πρόλαβαν κι έπιασαν στασίδι στην αποθήκευση είναι εγγυημένη.

Καλό; Το καλύτερο είναι ότι όλα αυτά έχουν γίνει με ευρωπαϊκά λεφτά. Που δίνονται για να ανοίγουν οι αγορές και όχι για να κλείνουν. Και που αποσκοπούν στο να αυξάνεται ο ανταγωνισμός και να πέφτουν οι τιμές σε όφελος των πολλών και όχι να μεγαλώνουν τα στομάχια των ολίγων.

Δηλαδή όχι για να ξεφυτρώνουν σιωπηρά διάφορα καρτέλ κι αντί για επιχειρηματίες να έχουμε παραχωρησιούχους πολυτελείας – και μάλιστα στην πλάτη μας.

Και τώρα αναρωτιέμαι: αυτοί οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς, που μετράνε ένα ένα τα πρόβατα και έχουν κόλλημα με τα σπιτάκια της ανακύκλωσης, γιατί δεν κοιτάνε λίγο τις αθέμιτες πρακτικές ανταγωνισμού στην αποθήκευση της ενέργειας, μπας κι ανοίξει η αγορά και δει η χώρα λίγο φως που να μην το μοσχοπληρώνουμε για να κονομάνε οι ίδιοι και οι ίδιοι;

…και καλοπληρωμένοι παπατζήδες στις τράπεζες

Δεν τους προλαβαίνω τους τραπεζίτες. Μου θυμίζουν τους παπατζήδες, που μπερδεύουν τον κόσμο κρύβοντας μια κάλπικη λίρα κάτω από τα χαρτιά που ανακατεύουν.

Πρώτα πρώτα και εντελώς σιωπηρά, με το που βγήκε το ΤΧΣ από την εικόνα, οι τραπεζίτες αύξησαν τις αποδοχές τους με διάφορα bonus κι άλλες μεταβλητές -όπως κομψά λέγονται- αποδοχές. Πόσο τις αύξησαν; Ε, όχι και λίγο. Οι παπατζήδες των τραπεζών λαμβάνουν -κρατηθείτε- αποδοχές αυξημένες κατά 76%. Μια χαρά, δηλαδή.

Αν λέγεσαι Παύλος Μυλωνάς, ας πούμε, και ζεσταίνεις μια οκταετία την καρέκλα της Εθνικής Τράπεζας χωρίς να έχεις κάνει απολύτως τίποτε, στην τσέπη σου μπαίνουν πλέον ένα εκατομμύριο και επτακόσιες εβδομήντα έξι χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Καθόλου, μα καθόλου άσχημα – κι ας πληρώνουν τα κορόιδα τις χρεώσεις στα ΑΤΜ.

Για να μην τα πολυλογώ, οι παπατζήδες των τραπεζών είναι πλέον εκατομμυριούχοι, με την αλαζονεία της Ελλάδας μετά το Μνημόνιο, που δεν είναι πια μόνο η χώρα της φαιδράς, αλλά και της άνισης πορτοκαλέας.

Όλα αυτά ενώ τράπεζες και τραπεζάκια ονειρεύονται τον ουρανό με τα άστρα τώρα που το Χρηματιστήριο, ελέω Euronext, φοράει τα καλά του και ετοιμάζεται να πάει από αναβάθμιση σε αναβάθμιση το 2026-27, αφού δεν θα είναι πια emerging αλλά developed market. Τι σχέση έχει αυτό με τις τράπεζες δεν έχω καταλάβει. Προεξοφλημένη είναι η αναβάθμιση – κεφάλαια θα βγουν και κεφάλαια θα μπουν, εντάξει.

Αλλά έχει αρχίσει ήδη το παιχνίδι των εκθέσεων από τους γνωστούς ξένους οίκους που -βλογάμε τα γένια μας- στήνουν ένα παιχνιδάκι ώστε να σκηνοθετήσουν -πώς να το πω;- ένα σεμνό ’99. Δηλαδή, μια φούσκα που να τραβήξει κόσμο μέσα – κόσμο που μετά θα ψάχνεται για το πώς έχασε τα λεφτά του.

Κι επειδή τα τραπεζιτάκια το παίζουν μια στο καρφί και μια στο πέταλο, βγήκε και ο Βασίλης Καραμούζης στη Θεσσαλονίκη να προειδοποιήσει ξανά ότι η ιστορία με τις ΑΠΕ πάει να φτιάξει μια νέα γενιά προβληματικών δανείων. Δηλαδή, ξεκαρφωνόμαστε.

Επειδή, όμως, όλα όσα λέγονται δημοσίως έχουν πολλές αναγνώσεις, κι εγώ είμαι δίκαιος, θα πρέπει να πει ότι ο Βασιλάκης ρίχνει και μια μπηχτή στην κυβέρνηση. Και λέει ότι οι ΑΠΕ, με την υπερπαραγωγή ενέργειας, κινδυνεύουν με βραχυκύκλωμα -που θα βαρέσει και τις τράπεζες-, αν δεν κάνει η κυβέρνηση κάτι ώστε να μεγαλώσει η δυνατότητα για αποθήκευση.

Νομίζω με καταλάβατε – γιατί αυτή τη διάσταση σας την έχω ήδη επισημάνει. Όλα συνδέονται.

Βασίλης Σπανάκης: Ας μαζέψει κάποιος τον… Πόλντο της κυβέρνησης!

Ας γίνει κάτι με τον Βασίλη Σπανάκη, γιατί δεν μπορώ να τον βλέπω – χαλάει η αισθητική μου. Αυτή η αντίληψη ότι κάνεις πολιτική γεμίζοντας την κοιλιά σου με σουβλάκια και περιφέρεσαι με ξεχειλωμένα παντελόνια, προσβάλλοντας την παράταξή σου, είναι ό,τι πιο αηδιαστικό υπάρχει. Στο κάτω κάτω, όλοι οι χοντροί της δημόσιας ζωής το έχουν ρίξει στο Mounjaro – ας πάρει κι αυτός, ώστε να συμμαζέψει κάπως την εντελώς αναξιοπρεπή εμφάνισή του. Πόσο δύσκολο είναι;