Οταν σε περιμένω κι εσύ δεν έρχεσαι

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Μία από τις πιο δραματικές και, για εμένα, συγκινητικές ανθρώπινες καταστάσεις είναι αυτή της αναμονής, της προσμονής. Αναρωτιέμαι αν τα ζώα περιμένουν κάτι ποτέ και τι είναι αυτό το κάτι. Είναι ο χειμώνας για τη νάρκη τους; Μήπως η άνοιξη για τη βοσκή τους κάτω από τις πρώτες ζεστές ηλιαχτίδες; Τη γέννα τους, να ξεγκαστρωθούν, να ξαλαφρώσουν; Την περίοδο ζευγαρώματος, το γλύκαμα του οίστρου τους;

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Εγώ πάντως σήμερα περίμενα ακόμα μία φορά το λεωφορείο, σε μια στάση όπου δεν είχα ξαναβρεθεί ποτέ. Χρειάστηκε να πάω σε μια δουλειά και το συγκεκριμένο δρομολόγιο (Μετρό Αττική – Ιλιον) εξυπηρετούσε. Είμαι πολύ του ταξί, καθώς δεν οδηγώ, και τα ΜΜΜ δεν με εξυπηρετούν πάντοτε και όλες τις ώρες. Αλλά, αυτό το συγκεκριμένο πρωινό, ταξί δεν ήθελε να περάσει, ούτε καν μέσω γνωστής εφαρμογής. Ψιλόβροχο, υγρασία, πρωινό Οκτώβρη που νομίζω πως κανείς δεν θέλει από καρδιάς να πάει να δουλέψει, να κάνει ένα επαγγελματικό ραντεβού ή, τέλος πάντων, να βγει από το σπίτι του, τις κουβέρτες του, τις μοκέτες του, τα ζεστά τσάγια και τους πρωινούς καφέδες του στις γνώριμες κούπες.

Το λεωφορείο δεν φαινόταν να περνάει. Ο αριθμός του δεν φαινόταν στον πίνακα με τα δρομολόγια. Είχαν περάσει άλλα έξι λεωφορεία, άσχετα από το δικό μου, το πολυαναμενόμενό μου, το ποθητό μου. Και κανένα από αυτά δεν πήγαινε εκεί όπου ήθελα και χρειαζόμουν. Δίπλα μου περίμεναν κι άλλοι άνθρωποι – ένας ηλικιωμένος κύριος, δύο παλικάρια από χώρα της Ανατολής, μελαχρινή, εξωτική και μια μεσήλικη, εμφανώς νευριασμένη κυρία που είχε ξεχάσει (όπως, άλλωστε, κι εγώ) την ομπρέλα της. Οποίος θίασος αναμονής! Οποία ανακούφιση, όταν κατέφθασε επιτέλους το ρημάδι το bus.

Μόλις βρήκα τη θέση μου και είχα τον νου μου στις στάσεις για να κατέβω στη σωστή και να μην έχω χειρότερα μπλεξίματα – είχα ήδη καθυστερήσει. Είχα ήδη νιώσει ανυπεράσπιστη στη χώρα του «δεν ξέρω», του «θα δούμε», του «ό,τι να ’ναι και όπως να ’ναι». Ημουν έτοιμη να επωμιστώ την ευθύνη της καθυστέρησης κι ας είχα πάει εγκαιρότατα στη στάση, κι ας περίμενα, σαν την ηλίθια, 35 ολόκληρα λεπτά, ένα πρωινό εργάσιμης μέρας που απλώς έβρεξε λιγάκι. Θα μου πεις, αυτή η πόλη παραλύει στις πρώτες σταγόνες βροχής, η βροχή είναι γεγονός, φαινόμενο αποτρεπτικό της συνέχισης της κανονικότητας και της καθημερινότητας.

Κι εμείς περιμένουμε. Αναμονές καθόλου απολαυστικές, σε αντίθεση με άλλες. Εκείνες τις βασανιστικές, τις μαυλιστικές, τις ερωτικές. Που μου είπες χθες «σχολάω 4 και έρχομαι σφαίρα», και είναι η ώρα 4 και 25 και καίγομαι, και βλέπω το ρολόι και για να αντέξω βάζω να ακούσω Μοσχολιού, Κουγιουμτζή και Ντίνο Χριστιανόπουλο:

Το λεωφορείο φτάνει, η καθυστέρησή μου περνά απαρατήρητη (όλοι αργήσαν σήμερα), εγώ σε σκέφτομαι, δεν στέλνεις ακόμα, είναι πρωί ακόμα, χθες ξενύχτησες, κι εγώ επίσης, χθες ξενυχτήσαμε χώρια, μου λείπεις, σε περιμένω.
Θα έρθεις;