Η Μουριά μας

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Γωνία Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη, ένα σκιερό από τον καυτερό ήλιο της τσιμεντούπολης διαμάντι έλαμψε για έναν αιώνα και έντεκα χρόνια ακριβώς. Το όνομα αυτού: Μουριά. Εκεί πηγαίναμε οι κάτοικοι του κέντρου – και όχι μόνο.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Μεσημέρια κι απογευματάκια με σακούλες γεμάτες ψώνια από την λαϊκή της Καλλιδρομίου, βράδια για σπέσιαλ λάιβ και παραστάσεις (εκεί είχε ανέβει και ο συγκλονιστικός μονόλογος του Δημήτρη Τσεκούρα «Η φθορά»), πρωινά για καφέ στο «Μπρίκι» και γράψιμο.

Τι τα θες, όλα αυτά σε κάποιους φαντάζουν γραφικά. Είναι ίσως οι τύποι που καμαρώνουν με το εκτρωματικό Ελληνικό, που πιστεύουν στην ανάπτυξη, εξαιρώντας την ιστορία και τη σπουδαιότητα τόπων, ανθρώπων και θεσμών. Πλήθος κόσμου αποχαιρετά το μαγαζί από κοντά όλο το περασμένο Σαββατοκύριακο και ψηφιακά ημέρες τώρα, έως τη στιγμή αυτή που ξεφυλλίζετε την εφημερίδα και ίσως διαβάζετε αυτές τις γραμμές.

Πάντως, γεγονός είναι ότι η Μουριά αποτέλεσε ένα από τα χαρακτηριστικότερα στέκια των Εξαρχείων, φιλοξενώντας στα τραπέζια της ανθρώπους από διαφορετικές γενιές και κοινωνικούς χώρους. Κάτοικοι της περιοχής, εργαζόμενοι, καλλιτέχνες, συγγραφείς και πρόσωπα της πολιτικής ζωής πέρασαν κατά καιρούς από το ιστορικό καφενείο, το οποίο είχε ταυτιστεί με την καθημερινότητα της γειτονιάς. Παρά τις αλλαγές που γνώρισε η περιοχή μέσα στις δεκαετίες, η Μουριά διατήρησε τον παραδοσιακό της χαρακτήρα.

Τη λειτουργία του καφενείου είχε αναλάβει από το 1982 ο Χρήστος Βάνας, παραμένοντας πίσω από τον πάγκο του επί 44 χρόνια. Το οριστικό κλείσιμο προέκυψε έπειτα από τη μη ανανέωση της μίσθωσης του ακινήτου. Με τη λήξη της σχετικής σύμβασης, οι διαχειριστές της επιχείρησης κλήθηκαν να παραδώσουν τον χώρο, βάζοντας τέλος σε μια μακρά διαδρομή, που είχε συνδεθεί με την ιστορία των Εξαρχείων.

Θυμάμαι πάντα τον τελευταίο μου τσιπουροκαφέ (έτσι πάει: ξεκινάς με φρέντο εσπρέσο, καταλήγεις με τσιπουράκια και μεζέ) με τον εκλιπόντα Τάσο Γκόβα (κυκλοφορεί το βιβλίο μου «Ο Τάσος πέθανε», από τις εκδόσεις Κάκτος). Είχαμε το σκυλάκι μου τη Χαρά και μια φίλη παλιά, που μας τράβηξε μία φωτογραφία. Δεν ξέραμε πως θα ήταν η τελευταία μας φωτογραφία μαζί. Ηταν αρχές καλοκαιριού, η πόλη έταζε έρωτες, σουξέ, καλή τύχη, όλα τριγύρω μοσχοβόλαγαν και «αγκάλιαζαν».

Ετσι δενόμαστε ορισμένοι με κάποια μαγαζιά, τα νιώθουμε σπίτια μας, κομμάτια της καρδιάς μας. Πίκρανε το σάλιο μου διαβάζοντας χυδαία σχόλια στις αναρτήσεις για το κλείσιμο του μαγαζιού: «απλυτομάγαζο», «και πολύ άργησε να κλείσει», «βρομιάρηδες, τώρα να πάτε αλλού για σάπιους μεζέδες και μπόμπες ποτά». Ανθρωποι που δεν έχουν ιδέα τι θα πει όχι απλώς Μουριά, αλλά Αθήνα, Εξάρχεια, κοινότητα, αγάπη, στιλ, αισθητική, απλότητα και ουσία.

Η Μουριά θα μου λείψει πολύ, δεν βάστηξα να πάω στα αποχαιρετιστήρια – με τον τρόπο δηλαδή ακριβώς που δυσκολεύομαι να πηγαίνω και σε κηδείες. Η Αθήνα αλλάζει κι εγώ νιώθω συχνά ξένη. Ανοίγουν συνεχώς νέα και -κατά την άποψή μου- αχρείαστα μαγαζιά, που υπόσχονται και συχνά παρέχουν ποιότητα, υψηλές προδιαγραφές, ευρωπαϊκό στιλ διακόσμησης και καινουργίλα, η οποία γίνεται γρήγορα κουλ. Δεν τα συμπαθώ ιδιαίτερα.

Ο μητροπολιτικός χαρακτήρας της πόλης μας χάνεται. Τραπέζια πάνω στα οποία γράφτηκαν ιστορίες και, στην τελική, η ίδια η ιστορία, η ολόδική μας, η απτή, η χθεσινοτωρινή μας, αποσύρονται, ξεπουλιούνται μπιρ παρά και οι γειτονιές φτωχαίνουν. Εμπρός για τον παιχνιδότοπο τουριστών τε και επενδυτών!

Εμπρός για μια Ελλάδα και μια Αθήνα σπαρμένη από σπόρους τσία, γκρανόλα και χειροποίητα πεϊνιρλί των οκτώμισι ευρώ στο πόδι, δίπλα σε έναν τσίγκο με κολλημένο πάνω του QR code και με self service εξυπηρέτηση – κανείς δεν θέλει να σερβίρει πια με μεράκι, γιατί είναι τόσο παλιομοδίτικα και κριντζ πράγματα η ανθρώπινη επικοινωνία και η ευγένεια κλασικής κοπής.

Τι να πεις. Υπάρχουν και πιο σοβαρά προβλήματα, σύμφωνοι. Φέτος τον Νοέμβρη, όμως, μέσα στους ήδη υπάρχοντες λόγους μου να μελαγχολώ, προσετέθη ακόμα ένας: Πενθώ για το μελλοντικό κορίτσι που δεν θα ξέρει την ύπαρξη της Μουριάς, που θα ψάχνει ένα ωραίο γωνιακό τραπεζάκι να ανάψει το τσιγάρο του μετά τη λαϊκή και δεν θα βρίσκει. Θα βρίσκει, δηλαδή. Απλά δεν θα είναι στη Μουριά. Γαμώτο!