Η επόμενη γενιά της ελληνικής πολιτικής είναι εδώ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Εφτασε η επόμενη γενιά της ελληνικής πολιτικής

Προσδεθείτε, αφού -έτσι κι αλλιώς- δεν καπνίζετε. Εχουμε περάσει στην επόμενη γενιά της ελληνικής πολιτικής, που είναι σαφώς σε τροχιά απογείωσης, παρασύροντας κι εμάς μαζί της. Ολα αλλάζουν και οι επόμενες εκλογές θα είναι καθοριστικές.

Δεν υπάρχει πρόσωπο που να ενσαρκώνει καλύτερα αυτήν την εξέλιξη από τον Παύλο Μαρινάκη. Οχι γιατί ο υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ ξεχωρίζει λόγω ύψους. Ούτε γιατί ως κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι στον «αέρα» ή στο «γυαλί» πολλές φορές την ημέρα, δίνοντας ήπιες, κατατοπιστικές και, κυρίως, πειστικές απαντήσεις για όλα τα θέματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση.

Ο Μαρινάκης, αν δεν το έχετε αντιληφθεί λόγω του φυσικού authority που τον διακρίνει, είναι μόλις τριάντα οκτώ ετών. Ναι, φαίνεται μεγαλύτερος, γιατί είναι σαφώς φτιαγμένος για τα μεγάλα. Ομως, για πολιτικός, είναι… βρέφος, καθώς έχει χρόνο μπροστά του να τα κάνει και να τα ξανακάνει όλα.

Λάθη δεν κάνει. Kάτι αξιοσημείωτο, με δεδομένο ότι η κυβέρνηση, από τα εξωτερικά έως τα εσωτερικά και από τις αγροτικές επιδοτήσεις έως τον σιδηρόδρομο, αντιμετωπίζει συχνά πολύ ζόρικες κακοτοπιές. Ομως, ο Μαρινάκης κερδίζει -μαζί του κερδίζει και η κυβέρνηση- εκεί όπου άλλος θα έχανε.

Ολα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία, γιατί η πολιτική σεζόν που αρχίζει μετά τις διακοπές καταλήγει -αργά ή γρήγορα- σε εκλογές. Με τρίτη νίκη και αυτοδυναμία η Ν.Δ. σπάει το… φράγμα του ήχου και ο Κυριάκος Μητσοτάκης περνά στα βιβλία της Ιστορίας, ξεπερνώντας όλους τους προκατόχους του.

Επιστρέφοντας στον Μαρινάκη, υπενθυμίζω ότι πολιτεύεται πρώτη φορά ως βουλευτής στον Βόρειο Τομέα Αθηνών αλλά και ότι δεν είναι πρόσωπο που προέρχεται εκτός πολιτικής. Αντιθέτως, προέρχεται από την ΟΝΝΕΔ. Δηλαδή διακρίνεται σε περιβάλλον αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και κερδίζει την ψήφο από νέος ή, τελοσπάντων, από νεότερος, γιατί νέος παραμένει!

Αναμένω, λοιπόν, ότι θα πάει καλά – δεν νομίζω ότι θα με διαψεύσει.

Και στα σαλόνια και στα αλώνια με άνεση

Αυτό που μου αρέσει στον Νίκο Παναγιωτόπουλο είναι ότι τα συνδυάζει όλα. Θυμάμαι το άρωμα του πούρου του, όταν είχε κάνει ένα στοπ στα τραπεζάκια του Alfiere, επί της οδού Σέκερη, σε μια ανάπαυλα από κοινοβουλευτικές υποχρεώσεις. Στέκεται ωραία, όπως ένας καλοσπουδασμένος αστός, αφού έχει φοιτήσει σε πολύ καλά πανεπιστήμια στην Ελλάδα αλλά και την Αμερική, συγχρόνως όμως μπορεί να περπατήσει εξίσου άνετα στην ύπαιθρο έξω από την Καβάλα, όπου βρίσκεται η εκλογική του περιφέρεια.

Με άλλα λόγια, η πολιτική κορμοστασία του Νίκου «γράφει» και στα αλώνια και στα σαλόνια, αφού έχει την αυτοπεποίθηση του κοσμοπολίτη και την άνεση του πολιτικού που είναι στο στοιχείο του ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους.

Επειδή ακριβώς η Ν.Δ. έχει στελέχη σαν τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, ειδικά στη βόρεια Ελλάδα, όπου θα δοθεί μάχη, κρατώ αισιόδοξη στάση για το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Η μάχη θα δοθεί περιφέρεια περιφέρεια και το άθροισμα θα αποτυπωθεί μετά στην επικράτεια, που με τύπους σαν τον Νίκο στα ψηφοδέλτια δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα είναι «γαλάζια».

Στυλοβάτης της Ν.Δ. ο Γιώργος Στύλιος

Στην ίδια λογική, κατεβαίνω πιο νότια, συγκεκριμένα στην Αρτα. Εκεί πυλώνας της Ν.Δ. είναι ο Γιώργος Στύλιος, όπου εκλέγεται σταθερά και άνετα πάνω από μία δεκαετία.

Είναι από τους στυλοβάτες των κυβερνήσεων της Ν.Δ. (υφυπουργός Παιδείας με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, υφυπουργός στα Ψηφιακά και μετά στην Αγροτική Ανάπτυξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη). Ηρεμη δύναμη, ήρεμη ματιά στα πράγματα, ήρεμο χέρι στη διακυβέρνηση. Από τα καλύτερα παιδιά της Ν.Δ., τον σκέφτηκε και για γραμματέα του κόμματος φέτος την άνοιξη ο πρωθυπουργός, ώσπου κατέληξε στην επιλογή Κυρανάκη.

Ο Στύλιος είναι από τα πρόσωπα που δίνουν κοινοβουλευτικό και πολιτικό βάθος στη Ν.Δ., κάνοντας τη διαφορά από τα άλλα κόμματα. Θεωρώ ότι δεν έχει ακόμη φτάσει στην κορύφωσή του ως πολιτικός. Οψόμεθα, λοιπόν.

Η κατάντια να λέγεσαι Παύλος Μυλωνάς

Φτάσαμε στον Αύγουστο, που είναι… παχιές οι μύγες. Η Τήνος τον Δεκαπενταύγουστο κατακλύζεται από χιλιάδες επισκέπτες, μεταξύ των οποίων και πολυάριθμοι γραφικοί Αθίγγανοι, οι οποίοι καταφθάνουν οικογενειακά στις καρότσες των αυτοκινήτων τους. Οι ντόπιοι λένε γι’ αυτούς τρυφερά: «Ηρθαν οι Ελβετοί και φέτος». Εν μέσω του πολύχρωμου αυτού πλήθους, θα κυκλοφορεί λίγο σαν χαμένος με τα στρογγυλά γυαλιά του και ο Παύλος Μυλωνάς. Αν δεν το ξέρετε, διατηρεί βιλάρα στον Αγιο Πέτρο, για την οποία έχουν χρειαστεί τρία νεκροταφεία πέτρα ώστε να χτιστεί.

Ούτως ή άλλως, ο Πολ θα κάνει τις διακοπάρες του και θα ρίξει τις απλωτές του στα παγωμένα νερά των Κυκλάδων. Από τι θα ξεκουραστεί, δεν ξέρω. Στην Εθνική δεν κάνει τίποτε και επί των ημερών του η Εθνική επίσης δεν κάνει τίποτε. Μας ζάλισαν ότι θα αγοράσει ασφαλιστική, μετά το φιάσκο -ας μην πω την ντροπή- με την Εθνική Ασφαλιστική, που πήγε -μοσχοπουλημένη από την CVC- στην Πειραιώς. Ακόμη περιμένουμε. Στοίχημα ότι δεν θα προχωρήσει σε καμία κίνηση. Μόνο το χαρτί της τράπεζας αγοράζει, ξεκοκαλίζοντας τα διαθέσιμα κεφάλαια για να στηρίξει την τιμή της μετοχής και να γλυκάνει το μέρισμα – αυτό όμως λέγεται αυτοφαγία και οδηγεί σε απώλεια βάρους. Ποιος το περίμενε να δει την Εθνική να γίνεται τράπεζα ελαφρών βαρών; Η κατάντια έχει ένα όνομα: Παύλος Μυλωνάς.

«Ξεφορτώνει» το καζίνο του Ελληνικού ο Περιστέρης

Εχω κολλήσει με τον Γιώργο Περιστέρη και ασχολούμαι διαρκώς μαζί του, το παραδέχομαι. Ομως, με γοητεύει η κυνική ευελιξία του, δηλαδή το κίνητρο του κέρδους, ή, μάλλον, της κονόμας, με βάση το οποίο κινείται χωρίς ενδοιασμούς.

Η θαλασσινή αύρα του Ελληνικού μού «φέρνει», λοιπόν, μια πληροφορία: Είδε κι απόειδε που δεν μπορεί να πουλήσει κατοικίες στο καζίνο (μιλάω γι’ αυτό το σκέλεθρο που κρέμεται πάνω από την παραλιακή λεωφόρο, έχοντας στην άλλη πλευρά τον πύργο κατοικιών). Κάτι σαν τη Σκύλα και τη Χάρυβδη – για όσους είδατε την «Οδύσσεια» του Νόλαν.

Επιστρέφω στη σύγχρονη εποχή: Λοιπόν, ο Περιστέρης θέλει να πουλήσει τη συμμετοχή της ΓΕΚ-Τέρνα στο καζίνο – δηλαδή να «ξεφορτώσει» την επένδυση. Με άλλα λόγια, να ρευστοποιήσει νωρίς. Τα συμπεράσματα -που είναι προφανή- τα αφήνω σε εσάς. Αλλη μία φορά όμως αλλιώς ξεκινάει η ΓΕΚ-Τέρνα ένα πρότζεκτ κι αλλιώς το τελειώνει. Το αφιερώνω εξαιρετικά σε όσους θα πάνε στην τελετή εγκαινίων του Ε65 – για τον οποίο σας έχω επαρκώς ενημερώσει, αγαπημένα μου «γατάκια». Πόσες φορές να τα πω;