Η μεγάλη επιστροφή του Γιώργου Μυλωνάκη

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

ΔΕΘ: Η Ν.Δ. με σύστημα νίκης 4-3-3

Με αριστερό εξτρέμ τον Χρυσοχοΐδη, δεξί τον Παπασταύρου και σε ρόλο «Ερλιν Χάαλαντ» τον Πιερρακάκη

Πήξαμε στο ποδόσφαιρο φέτος το καλοκαίρι, αφού η ΦΙΦΑ έχει φτιάξει ένα Mundial-ποταμό, με ατελείωτα ματς. Θυμηθήκαμε, λοιπόν, το σύστημα 4-3-3, που είναι αυτό που λέμε ο απόλυτος κλασικισμός της μπάλας. Το σκέφτηκα εν όψει της ΔΕΘ του 2026, που είναι σε πλήρη εξέλιξη σήμερα στην πολύ ωραία Θεσσαλονίκη.

Τέσσερα, γιατί τα μέτρα είναι κοντά στα 4 δισ. ευρώ, ανάλογα με τους υπολογισμούς που θα κάνεις, και, όπως η άμυνα σε μια ομάδα, οι τέσσερις πίσω αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία όλα χτίζονται. Τρία, γιατί η τρέχουσα θητεία Μητσοτάκη είναι στον τρίτο χρόνο της και η κυβέρνηση είναι γερά τοποθετημένη στο κέντρο, από όπου όλα κερδίζονται. Και πάλι τρία, γιατί η Ν.Δ. παίζει με τρεις κυνηγούς μπροστά – Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και Σταύρος Παπασταύρου είναι αριστερό και δεξί εξτρέμ, ενώ φουνταριστός σέντερ φορ είναι ο Κυριάκος Πιερρακάκης, πανύψηλος και αστροπελέκι, σαν ένα είδος μελαχρινού διοπτροφόρου Ερλιν Χάαλαντ.

Ο Πιερρακάκης είναι ο κατάλληλος πολιτικός παίκτης στην κατάλληλη φάση – και σκοράρει, γιατί μπορεί να βρει δημοσιονομικό χώρο, ώστε να ελιχθεί. Το 2026, στον τρίτο χρόνο της θητείας της, η κυβέρνηση μπορεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις της και με τους ελεύθερους επαγγελματίες και με τους συνταξιούχους, και με τις επιχειρήσεις αλλά και με τα νοικοκυριά, κι έτσι να ανασυγκροτήσει την κοινωνική συμμαχία που είχε φέρει τη Ν.Δ. στην εξουσία το 2019.

Δεν είναι όμως όλα μόνο λεφτά – έστω κι αν η οικονομία διατρέχει με απόλυτο τρόπο την πολιτική. Στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επανάφερε το αίσθημα ασφάλειας στην ελληνική κοινωνία. Από τη βία ανηλίκων και τις γυναικοκτονίες ως τη Greek Μafia και την οδική ασφάλεια, η αστυνόμευση προσπαθεί να αποκαταστήσει ένα αίσθημα ομαλότητας που είχε χαθεί στη χώρα μας -ειδικά με την κοινωνική αποδιάρθρωση του Μνημονίου- και απλώς δεν υπάρχει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι ένα σημαντικό κεκτημένο, όχι μόνο για την κυβέρνηση και τη Ν.Δ. αλλά για την Ελλάδα. Και το κομίζει ίσως ο πιο πετυχημένος Ελληνας πολιτικός από το 1974 και μετά.

Την ίδια ώρα, ο Σταύρος Παπασταύρου έχει βάλει την Ελλάδα στη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα και, συγκεκριμένα, στον χάρτη της ενέργειας. Από το Ουκρανικό ως τον πόλεμο στο Ιράν, η ενέργεια είναι η ασταθής μεταβλητή στον κόσμο σήμερα και δεν συμπλέκεται μόνο με τα θέματα ασφάλειας αλλά και με τα μακροοικονομικά μεγέθη, αφού τροφοδοτεί τον πληθωρισμό, που έχει επανέλθει στη ζωή της υφηλίου. Πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου, η Ελλάδα έψαχνε έναν τρόπο να μπει στο παιχνίδι. Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο αν έρχονταν οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες στη χώρα μας. Αυτό ο Παπασταύρου το πέτυχε με τη Chevron και με τους άλλους, χάρη στην ικανότητα και στο πείσμα του, αλλά χάρη και στη βοήθεια της πρέσβη των ΗΠΑ Γκίμπερλι Γκίλφοϊλ, που αποδεικνύεται μια σημαντική παρουσία στην Ελλάδα.

Είναι με αυτή την τριπλέτα που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πάει στη ΔΕΘ και, κυρίως, που ελέγχει το παιχνίδι. Γιατί κυριαρχεί αυτός που έχει τον έλεγχο – όχι αυτός που έχει κάποια ξεσπάσματα, αλλά, τελικά, άνιση απόδοση. Ετσι κι αλλιώς, η ΔΕΘ του 2026 είναι ιστορική. Επισφραγίζει οριστικά την έξοδο της Ελλάδας από τα χρόνια της κρίσης και το ξεκίνημα της μοιρασιάς του μερίσματος της οικονομικής σταθερότητας, που είναι το πρώτο βήμα για ουσιαστική ευημερία.

Η μεγάλη επιστροφή

Χαρά, ευγνωμοσύνη, πίστη στον Μεγαλοδύναμο: λέξεις που εκφράζουν συναισθήματα που προκαλεί η επιστροφή του Γιώργου Μυλωνάκη. Ολοι αυτοί που ούτε για μια στιγμή δεν πίστεψαν πως δεν θα είναι πάλι κοντά μας χαίρονται να βλέπουν τη λάμψη στο βλέμμα ενός ανθρώπου που, πέρα από τη συνεισφορά του στα δημόσια πράγματα, διακρίνεται κυρίως για τη θετική του ενέργεια και την καθαρότητα της ψυχής του.

Ο Γιώργος είναι λοιπόν πάλι εδώ -ή, μάλλον, είναι σαν να μην έλειψε ποτέ- και η ζεστασιά της παρουσίας του είναι ένα από τα πολύ θετικά στοιχεία μιας χρονιάς με απότομα σκαμπανεβάσματα, που, τελικά, πάει να κλείσει με θετικό πρόσημο. Είναι όντως ωραία, όταν κάποιες δύσκολες καταστάσεις έχουν happy end.