«Κερασμένο» στους τέσσερις «καμπανέρος»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Τρέμει το φυλλοκάρδι των τραπεζιτών, σε βαθμό που ακούγονται οι παλμοί τους. Γιατί; Οχι γιατί έπεσε η θερμοκρασία και οι βοριάδες έφεραν την ατμόσφαιρα του χειμώνα, αλλά γιατί το διεθνές περιβάλλον τούς έχει κάνει να δαγκωθούν -σε βαθμό που να ματώσει η γλώσσα τους- για τα δάνεια που έχουν δώσει.

ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ: Ενας γίγαντας με πήλινα πόδια

Θα το πάρω από την αρχή. Ο χειμώνας που έρχεται είναι ένα παγερό τρένο που τρέχει πάνω σε δύο ανηφορικές γραμμές. Γραμμή πρώτη: η άνοδος των επιτοκίων που φέρνουν οι πληθωριστικές πιέσεις. Γραμμή δεύτερη: η άνοδος της τιμής των καυσίμων με το μπάχαλο που έχει προκαλέσει στο ντίζελ, και όχι μόνο, ο συνδυασμός των βαρελότων που πέφτουν στο Ορμούζ και του ανηλεούς αλληλοβομβαρδισμού των Ρωσοουκρανών.

Σκεφτείτε τώρα να είσαι Ελλην τραπεζιταράς και να έχεις, ας πούμε, δανείσει τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ του μπαρμπα-Γιώργου Περιστέρη. Καθότι ο μπάρμπας το παίζει ξύπνιος, έχει φορτώσει τον δανεισμό στην Αττική Οδό και στην Εγνατία ώστε η εταιρία-μήτρα να φαίνεται καθαρή. Και, βέβαια, δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να υποθέσεις ότι το πρώτο που θα μειωθεί με την αύξηση των τιμών της βενζίνης είναι η κυκλοφορία των οχημάτων – άρα, διόδια γιοκ. Την ίδια ώρα που θα ξινίσουν τα επιτόκια και θα τσιμπήσει το κόστος δανεισμού. Καλή φάση δεν θα είναι. Και ρευστό η εταιρία στο ταμείο δεν έχει τόσο -καμιά διακοσαριά εκατομμύρια είναι όλα κι όλα- που να μπορεί να αυξήσει την κάλυψη δανείων πολλών δισεκατομμυρίων.

Πλησιάζει δηλαδή, και όχι με αργά βήματα, η ώρα της αλήθειας. Και θα είναι ώρα κρύα. Γιατί θα φανεί ότι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ είναι γίγαντας με πήλινα πόδια μέσα στη λάσπη. Δηλαδή στηρίζεται σε δάνεια καθόλου καλά εξασφαλισμένα. Κι όταν ο γίγαντας θα γλιστρήσει, θα πέσει πάνω σε όλους, αρχίζοντας από τις τράπεζες. Πώς αλλιώς;

ΔΕΗ: Κονταίνουν τον Στάσση τα ψηλότερα επιτόκια

Κρύος χειμωνιάτικος αέρας φυσάει και στη ΔΕΗ. Γιατί; Διότι στο βασίλειο του Γεώργιου Στάσση περισσότερο από το μισό -για την ακρίβεια το 51%- από τα 8,5 δισ. ευρώ του δανεισμού είναι με κυμαινόμενο επιτόκιο. Δεν το λες και λίγο. Με τον πληθωρισμό να πιέζει σταθερά προς τα πάνω, οι απανταχού κεντρικές τράπεζες, αρχίζοντας από την ΕΚΤ, θα στείλουν τα επιτόκια στην ίδια κατεύθυνση. Μια σταδιακή αύξηση που θα φορτώσει γρήγορα με 2% και παραπάνω τα επιτόκια είναι απολύτως δεδομένη. Το μέσο επιτόκιο δανεισμού της ΔΕΗ είναι ήδη 4,2%, συνεπώς βγάλτε απαλά απαλά τα συμπεράσματά σας. Η εποχή της αλαζονείας και της εξυπνάδας που χαρακτήρισαν το imperium Στάσση τελειώνει γρήγορα και όχι ευχάριστα. Το τζάμπα χρήμα και το υποτιθέμενο αβέρτα CAPEX ανήκουν στο παρελθόν και το πράγμα θα σφίξει. Αλίμονο στους χορηγουμένους και τους νεο-μιντιάρχες που ο Στάσσης ταΐζει με εκατοντάδες εκατομμύρια για να τον αποθεώνουν ως τάχα κορυφαίο μάνατζερ – που, με τα υψηλά επιτόκια, θα αποδειχθεί πόσο κοντός είναι. Αυτά κι άλλα πολλά -που έρχονται-.

Eurobank: Ο ποντικός Πρεμ και το λιωμένο τυρί

Αν το κάνεις και δεν σε πιάσουν, το ξανακάνεις. Είναι η περίπτωση του Πρεμ Γουάτσα που αυτά για τα οποία τον έκραξαν, τον έψαξαν και, τελικώς, τον κυνήγησαν δικαστικά στην Αμερική πριν από δεκαπέντε χρόνια τα επιχείρησε στην ξέφραγη Ελλάδα του Μνημονίου. Για να μην σας μπερδεύω με λεπτομέρειες, σας λέω απλά ότι είναι το μπέρδεμα επενδυτικών και ασφαλιστικών κεφαλαίων – άλλοι λογιστικοί και εποπτικοί κανόνες σε κάθε περίπτωση, άλλα περιθώρια να τσεπώσεις κέρδη ή να κουκουλώσεις ζημιές. Στην Αμερική, ο Ινδοκαναδός είδε κι έπαθε να γλιτώσει. Στην Ελλάδα, όμως, βρήκε τον μικρό τραπεζικό παράδεισο της Eurobank – οπότε δώσ’ του Eurolife και ξαναδώσ’ του Grivalia και να σου τα φράγκα. Πάντως, σε αντίθεση με τις λοβιτούρες, δεν θα έλεγα ότι ο Πρεμ σκίζει ακριβώς από επενδυτικές ιδέες. Τώρα τελευταία κάτι ακούω για τα τοστάδικα των Goodie’s ως μεγάλη, λέει, ευκαιρία για υπεραξίες. Λογικό, τους ποντικούς, ακόμη και Ινδοκαναδικής ράτσας, είναι πρωτίστως το τυρί που τους τραβάει – πόσο μάλλον αν είναι λιωμένο. Εκεί φτάσαμε…

Το απόλυτο τίποτα που λέγεται Παύλος Μυλωνάς

Οκτώ χρόνια τώρα άσπρισα και γέρασα να περιμένω. Κρατάω την αναπνοή μου -κάνω ασκήσεις κλείνοντας τη μύτη μου- και περιμένω τη μεγάλη κίνηση του Παύλου Μυλωνά. Διοικητής της άλλοτε πανίσχυρης Εθνικής εδώ και μια οκταετία, ο Πολ έχει καταλάβει πώς παίζεται το παιχνίδι. Δίνεις δάνεια εκεί που έδινες – σε λίγους. Κι ας παραμένει καμένη γη η ελληνική μικρομεσαία επιχειρηματικότητα μετά το Μνημόνιο. Και δεν κάνεις απολύτως τίποτε. Με το τίποτε διασφαλίζεις και δύο και τρεις ανανεώσεις της θητείας σου. Παίρνεις τα λεφτάκια σου, κάνα δύο εκατομμύρια τον χρόνο, και όλα καλά και καλώς καμωμένα, ή μάλλον καλοπληρωμένα. Κάπως έτσι η Εθνική παραμένει ο στοιχειωμένος πρώην γίγαντας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος – και οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει ότι υπάρχει. Αυτό, όμως, είναι πραγματική εγγύηση για τον Μυλωνά. Γιατί αν μένει ξεχασμένος, κανείς δεν θα ασχοληθεί με το αν έκανε κάτι, αν αξίζει κάτι, αν δικαιολογεί με κάποιον τρόπο τη θέση του. Και κάπως έτσι η ζωή -ή μάλλον η dolce vita της πλατείας Κοτζιά- συνεχίζεται μέσα στην ασφάλεια της απόλυτης ανυπαρξίας. Με απλά λόγια, ο Πολ είναι το απόλυτο τίποτα στο τραπεζικό μάνατζμεντ.