Το τέλος της έμπνευσης

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Το τέλος της έμπνευσης στην άκρη του δρόμου. Βγαίνω να υπάρξω, να περπατήσω χορευτικά και ένας άνθρωπος κοιμάται μες στο πρώτο κρύο της σεζόν.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Πολλοί φεύγουν για νησιά και βουνά – για πάντα και όχι με πρόσημο διακοπών. Να θυμηθούν ξανά την ομορφιά των εντόμων και τη σοφή αράχνη σε μια ψηλή γωνιά. Δουλεύω σθεναρά τον γάμο μου με αυτήν την πόλη. Ενας με αναγνωρίζει στο μετρό. Με αποκαλεί έμπνευση. Αλλά εγώ δεν έχω έμπνευση. Νομίζω, συχνά, τη χάνω για πάντα. Επειτα, στήνεται αυτοσχέδιο καμπαρέ μέσα σε ένα σπίτι μικροσκοπικό, φωτισμένο από το φως των κεριών. Με ψάχνω στα παλιά τραγούδια – λίγη από μένα απομένει κι εκεί, πια.

Τι θα λέω στη συνεδρία την ψυχιατρική; Τα ίδια και τα ίδια, μια φιλότιμη, φιλοθεάμων, ίσως λούμπεν αστή. Λούμπεν, γιατί δεν ξέρω όσα λέω ότι ξέρω. Γιατί συνέχεια φοιτώ στην πρώτη τάξη μιας σειράς από τάξεις και, κυρίως, γιατί ξέρω ότι λατρεύω την αταξία, το χάος και το όνειρο. Ενα όνειρο που επανέρχεται διαρκώς στους βαρείς απογευματινούς μου ύπνους. Το αναπλάθω μετά βίας. Τηλεφωνιέμαι με εκείνους που πρέπει και εκείνους που αντέχω.

Εχω απορριφθεί, έχω εξοντωθεί, έχω καταχτυπηθεί στα βράχια σαν χταπόδι ζουμερό από χέρια λατρεμένα. Τα συγχωρώ. Και προχωρώ, ολοένα.

Συναντώ ανθρώπους που μιλούν ακατάπαυστα για την ευτυχία τους. Τους πιστεύω από ευγένεια. Αλλωστε, κι εγώ λέω ψέματα καμιά φορά. Τα βρίσκω πιο αθώα. Να, λέω πως δυστυχώ, ενώ μπορεί να σφύζω από χαρά κι από ζωή. Σε συμπαθούν λιγάκι περισσότερο, αν τους σερβίρεις στο πιάτο τους θρήνους σου.

Το τέλος της έμπνευσης

Στα σπίτια των άλλων παρατηρώ τις βιβλιοθήκες, τα άπλυτα ποτήρια, τις φωτογραφίες των νεκρών. Με συγκινεί αφόρητα η οικιακή τους ακαταστασία.

Αυτή η απόδειξη ότι κάποιος ζει εδώ, ότι ξύπνησε το πρωί και άφησε ένα κουτάλι στον νεροχύτη, ότι κάποιος τον περιμένει ή, έστω, τον περίμενε κάποτε. Επιστρέφω στο δικό μου σπίτι με την αίσθηση πως έχω παρακολουθήσει μια ξένη παράσταση στην οποία θα μπορούσα κάλλιστα να πρωταγωνιστώ. Ψέμα: έχω ήδη πρωταγωνιστήσει.

Κορναρίσματα, περιττώματα περιστεριών, αγκαλιές έξω από φαρμακεία, άνθρωποι που φιλιούνται με φρεσκοπλυμένα δόντια. Τι ζητώ από την Αθήνα, πια; Θα σας πω: ζητώ μόνο να μου επιτρέπει πού και πού μια μικρή αποκάλυψη. Ενα φωτισμένο παράθυρο, μια γυναίκα που τραγουδά μόνη της, έναν σκύλο που κοιμάται αμέριμνος στην είσοδο μιας τράπεζας.

Και, βέβαια, εξακολουθώ να ερωτεύομαι. Με την ίδια αδικαιολόγητη ορμή, την ίδια γελοία πίστη ότι αυτή τη φορά θα σωθώ. Δεν σώζομαι. Ούτε θέλω ακριβώς να σωθώ. Θέλω να με κοιτάξουν κατάματα την ώρα που καταστρέφομαι, να αναγνωρίσουν το ταλέντο μου στην καταστροφή και ύστερα να με καλέσουν για φαγητό. Και πάνω στο τσούγκρισμα του δεύτερου κρασιού, να αρχίσουμε να μιλάμε για κάτι εντελώς ασήμαντο. Για το κόστος των λεμονιών, ας πούμε, ή για τις συνήθειες των αποδημητικών πουλιών. Για τα σπασμένα μου φτερά.

Κάποιος που κάποτε αγάπησα πολύ κάθεται τώρα σε κάποιο παγκάκι, με τα πόδια σταυρωμένα, τρώει ένα μανταρίνι και με σκέφτεται. Εγώ ανεβαίνω γοργά τις μεγάλες σκάλες του fancy γυμναστηρίου μου. Σκέφτομαι το σώμα μου το καλοκαίρι με μαγιό. Θέλω να βρίσκομαι επιπλέουσα σε μια αγκαλιά συγκεκριμένη. Ισως δεν γίνει. Κι αν δεν γίνει, θα με αγκαλιάσει ο ήλιος – παντοτινός, ακλόνητος εραστής.

Τώρα, χειμώνας. Θα στολίσω το σπίτι. Θα καλέσω μερικούς αγαπημένους. Θα βάλω τα αγκάθια μου στο πάνω πάνω ντουλάπι. Και θα ντυθώ πολύ όμορφα. Θα κάνω πως ξεχνιέμαι. Θα καταφέρω πάλι κάτι. Τι; Ισως μια ακόμα ανάμνηση νεότερων φίλων την ημέρα της κηδείας μου.

«Εκανε ωραία τραπέζια…» Κι εγώ νεκρή. Πάνω από την Ακρόπολη, μαζί με όλα τα παλιά φαντάσματα των πληγωμένων ανθρώπων.