Είμαστε όλοι διάσημοι, αλλά η φήμη δεν αρκεί για να σε κάνει σταρ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Βλέπω πώς χαίρονται οι ταλαντούχοι καλλιτέχνες φίλοι μου που έχουν 10K και 20K και 30K followers και απήχηση – για να έλξουν και κόσμο στα λάιβ τους ή στις παραστάσεις τους, καταλαβαίνετε. Παράλληλα, υπάρχουν προφίλ μπρατσωμένων bartenders ή ρομαντικών, με κλίση στην ποίηση, γυμναστών, που βαράνε εκατό χιλιάρικα φόλοουερς και άντε γεια, Παναγιά, τα μιλήσαμε.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Η δημοσιότητα έγινε εύκολη υπόθεση. Κάποτε, για να γίνεις διάσημος, έπρεπε να έχεις κάνει κάτι. Να έχεις τραγουδήσει, να έχεις παίξει, να έχεις γράψει, να έχεις δημιουργήσει, να έχεις κατακτήσει μια κορυφή. Σήμερα αρκεί να έχεις ένα κινητό, έναν λογαριασμό στα social media και αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να πιστεύεις ότι η καθημερινότητά σου ενδιαφέρει ολόκληρο τον πλανήτη. Και, τελικά, μάλλον τον ενδιαφέρει. Ολο αυτό το συγκλονιστικά κλειδαροτρυπίσιο πράγμα τού ξέρω τι πρωινό τρώει το ζεύγος των Αμερικανών με τα πέντε σκυλιά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και ποια η σχέση της Πατρινιάς ινφλουένσερ νούμερ 431 με τον κομμωτή της αποτελεί μεγάλο κομμάτι της ψηφιακής καθημερινότητας αρκετών από εμάς/εσάς. Και κάπως έτσι ξυπνήσαμε ένα πρωί και ανακαλύψαμε ότι είμαστε όλοι διάσημοι. Ή, τουλάχιστον, έχουμε πειστεί πως είμαστε. Αφού μας ακολουθούν κι εμάς και λαμβάνουν μια άποψή μας για ένα θέμα τόσο στα σοβαρά, που είναι έτοιμοι να μας σκοτώσουν ή να μας αποθεώσουν! Γινόμαστε διάσημοι για ένα βίντεο, για μια ατάκα, για έναν καβγά, για μια σχέση, για έναν χωρισμό, για μια εμφάνιση, για ένα σκάνδαλο. Διάσημοι επειδή μας είδαν. Οχι απαραίτητα επειδή μας θαύμασαν.

Εντοπίζω, όμως, εγώ η παράξενη, μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να σε κοιτάζουν και στο να αξίζει να σε κοιτάζουν. Η εποχή μας έχει μπουρδουκλώσει τη δημοσιότητα με την αξία, την αναγνωρισιμότητα με το ταλέντο και τους followers με το εκτόπισμα. Εκανε το «με ξέρουν» σημαντικότερο από το «έχω κάτι να πω». Και, το χειρότερο, δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που δεν ονειρεύονται να πετύχουν κάτι, αλλά να γίνουν γνωστοί για οτιδήποτε. Δεν έχει σημασία το γιατί. Αρκεί να ακουστεί το όνομά τους. Πω, πω, φρίκη! Βλέπουμε ανθρώπους που αυτοανακηρύσσονται celebrities επειδή εμφανίστηκαν για λίγα λεπτά στην τηλεόραση. Αλλους που θεωρούν τον εαυτό τους προσωπικότητα επειδή ένα βίντεό τους συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες προβολές. Και κάποιους που αντιμετωπίζουν την αναγνωρισιμότητά τους ως τίτλο ευγενείας, απαιτώντας σεβασμό πριν ακόμη αποδείξουν ότι τον αξίζουν.

Δεν είναι κακό να γίνεσαι γνωστός μέσα από το διαδίκτυο, παιδιά, ίσα ίσα. Υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικό ταλέντο, ευφυΐα, χιούμορ και δημιουργικότητα που βρήκαν εκεί το κοινό τους. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το μέσο γίνεται το επίτευγμα. Οταν η προβολή παρουσιάζεται ως προσωπικότητα και η υπερέκθεση ως επιτυχία. Επειδή, ας πούμε, η φήμη είναι κάτι που μπορεί να σου συμβεί, ενώ το σταριλίκι (το βέρο, το ορίτζιναλ) είναι κάτι που πρέπει να μπορείς να υποστηρίξεις.

Ο σταρ δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που τον αναγνωρίζουν στον δρόμο. Είναι εκείνος που όταν μπαίνει σε έναν χώρο, αλλάζει η ατμόσφαιρα. Που διαθέτει προσωπικότητα, ταυτότητα, γοητεία, μια ιδιαίτερη ενέργεια που δεν αντιγράφεται με φίλτρα και δεν αγοράζεται με διαφημιστικό προϋπολογισμό. Ο πραγματικός σταρ δεν χρειάζεται να σου υπενθυμίζει διαρκώς ότι είναι σταρ, γιατί μια χαρούλα το καταλαβαίνεις από μόνος σου. Ελα, όμως, που όσο περισσότεροι διεκδικούν τον τίτλο του σταρ τόσο πιο σπάνιοι γίνονται οι αληθινοί σταρ. Εχουμε περισσότερα αναγνωρίσιμα πρόσωπα από ποτέ, αλλά λιγότερες προσωπικότητες. Περισσότερη εικόνα, αλλά λιγότερο μυστήριο. Περισσότερη προβολή, αλλά λιγότερη λάμψη.

Είμαστε όλοι διάσημοι, αλλά η φήμη δεν αρκεί για να σε κάνει σταρ — 653871020

Οι παλιοί αστέρες γνώριζαν κάτι που η σημερινή εποχή μοιάζει να έχει ξεχάσει: η γοητεία χρειάζεται και απόσταση. Δεν μπορείς να είσαι διαρκώς διαθέσιμος, να εξηγείς τα πάντα, να δείχνεις τα πάντα, να εκθέτεις κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου και ταυτόχρονα να απαιτείς από τον κόσμο να σε αντιμετωπίζει ως κάτι ξεχωριστό. Οταν το κοινό γνωρίζει τι έφαγες, πού κοιμήθηκες, με ποιον μάλωσες, τι αγόρασες και τι σκέφτηκες κάθε ώρα της ημέρας, τι απομένει να ανακαλύψει; Το μυστήριο υπήρξε πάντοτε μέρος της μαγείας.

Και η μαγεία δεν αντέχει την υπερβολική εξήγηση. Βεβαίως, δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Και παλαιότερα υπήρχαν κατασκευασμένοι αστέρες, δημόσιες σχέσεις και πρόσωπα που έγιναν γνωστά χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα η βιομηχανία της δημοσιότητας λειτουργεί ασταμάτητα. Κάθε μέρα χρειάζεται καινούργια πρόσωπα, καινούργιες ιστορίες, καινούργιες συγκρούσεις. Καταναλώνει ανθρώπους με την ίδια ταχύτητα που καταναλώνει ειδήσεις. Σήμερα σε αποθεώνουν. Αύριο σε ξεχνούν. Μεθαύριο κάποιος άλλος έχει πάρει τη θέση σου στην οθόνη. Οταν, όμως, σβήνουν τα φώτα και σταματούν οι ειδοποιήσεις, τι μένει από εσένα;

Εκεί κρίνεται η διαφορά ανάμεσα στη διασημότητα και στον σταρ. Η διασημότητα μπορεί να είναι συγκυριακή. Ο σταρ αφήνει αποτύπωμα. Η διασημότητα μετριέται σε προβολές. Ο σταρ μετριέται σε διάρκεια. Η διασημότητα μπορεί να προκαλεί περιέργεια. Ο σταρ προκαλεί συναίσθημα. Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι άνθρωποι εξακολουθούν να μας γοητεύουν δεκαετίες μετά την πρώτη τους εμφάνιση, ενώ δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε άλλους μόλις τελειώσει η τηλεοπτική σεζόν. Το πραγματικό αστέρι δεν χρειάζεται το φως κανενός προβολέα να συγκριθεί με το δικό του ή να το φωτίσει ακόμα περισσότερο. Και αυτό είναι κάτι που ούτε οι αλγόριθμοι μπορούν να δημιουργήσουν κατά παραγγελία ούτε οι δημόσιες σχέσεις μπορούν να εγγυηθούν.

Αγαπημένες αναγνώστριες ψυχές, μην μπερδεύετε τον θόρυβο με το χειροκρότημα. Ο θόρυβος γεννιέται εύκολα. Το χειροκρότημα πρέπει να το κερδίσεις. Για τη διάρκειά του, μάλιστα, δεν συζητάμε τίποτε άλλο…