Espresso Doppio – Πάλι δεν ξέρουν τι τους γίνεται στην Εθνική
Με αναφορές σε «Stranger Things» και σκληρή γλώσσα, το παρασκήνιο γύρω από την Εθνική Τράπεζα αποκτά ξανά πρωταγωνιστές και... φαντάσματα του παρελθόντος.
Επειδή έχω κι εγώ τις προτιμήσεις μου -ή, τέλος πάντων, τις αδυναμίες μου-, επανέρχομαι στον διπλομάγουλο Πολ Μυλωνά -τον γνωστό σας Παυλάκη- και στην Εθνική Τράπεζα, που μοιάζει με στοιχειωμένο σπίτι. Οπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, παράξενα πράγματα συμβαίνουν – «Stranger Things», σύμφωνα με τον τίτλο της πολύ ωραίας σειράς του Netflix.
Εντελώς αναπάντεχα ο διευθυντής εταιρικής πίστης της άλλοτε Εθνικάρας, Βασιλάκης Καραμούζης, ανακάλυψε… τέρατα στο υπόγειο. Είναι οι εταιρίες ΑΠΕ που τις μπούκωσαν στη χρηματοδότηση τράπεζες, όπως η Εθνική, για να ανακαλύψουν τώρα τον κίνδυνο μιας νέας γενιάς εταιρικών «κόκκινων» δανείων. Σοβαρά; Δεν τα είχαμε αφήσει πίσω μας αυτά; Οχι ακριβώς. Γιατί αι γενεαί πάσαι των εταιρικών δανείων ξεφορτώθηκαν πάνω σε όλους μας, με πατέντες τύπου «Ηρακλή» και εγγύηση του Δημοσίου, δηλαδή ημών. Για να κάνουν τους μάγκες και να οργανώνουν πάρτι στην Αράχοβα διάφοροι Πολ και διάφοροι Βασιλάκηδες.
Προβλεπτικότητα μηδέν. Κάπως έτσι ανακάλυψαν ότι η διεθνής αγορά της ενέργειας είναι «ασανσέρ», κι αυτό έχει συμπαρασύρει και τα χλωρά, πράσινα εταιρικά σχήματα, που γέμισαν τις κορυφογραμμές με ανεμογεννήτριες και τις πεδιάδες με ηλιακούς θερμοσίφωνες. Αλλη μία φορά αποδεικνύεται ότι ο κοσμοπολιτισμός των τραπεζιτών εξαντλείται στην επιλογή της μάρκας της γραβάτας. Καμία αίσθηση του πού πάει ο κόσμος, πιο κοντά ή πιο μακριά μας – αν και η απόσταση, όπως φάνηκε και με τον κορονοϊό, είναι άνευ σημασίας.
Το βέβαιο είναι ότι σε αυτόν τον γύρο δεν θα υπάρξει βοήθεια για τους τραπεζίτες. Το να κλαίγονται δημοσίως για τις ΑΠΕ είναι ανώφελο. Το θέμα είναι να μας πουν τι θα κάνουν, αλλά σάματι ξέρουν; Το πιο θλιβερό είναι ότι η στοιχειωμένη Εθνική είναι μια τράπεζα χωρίς κατεύθυνση, γιατί διοικείται από τον κανέναν ή, μάλλον, από έναν Μυλωνά.
«Φούσκες» στο Χρηματιστήριο και «σκουπίδια» στην Καβάλα
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί «καλπάζει» η ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ στο Χρηματιστήριο. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τους «παπαγάλους» των οικονομικών sites: ένας Ισπανός αναλυτής της Santander βλέπει, λέει, τη μετοχή στα πενηντάευρα, και βάλε, επειδή θα φέρουν παραπάνω λεφτά οι παραχωρήσεις. Προφανώς, το γράψε σβήσε των συμβάσεων βρήκε διεθνές κοινό. Ομως, πρώτον, από πού κι ως πού έχουν το παραμικρό κύρος οι Ισπανοί στα χρηματιστήρια; Εγώ για αλλαντικά jamón και ταυρομαχίες τούς ξέρω μόνο. Δεύτερον, τι είδους κελεπούρι είναι η ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ με λόγο τιμής μετοχής προς έσοδα στα τριαντάρια; Από πού θα έρθει η ανάπτυξη, η οποία να δικαιολογεί τέτοιες τοποθετήσεις;
Πολύ απλά, άμα δεν βλέπεις να «φουσκώνουν» στο μέλλον τα έσοδα μιας εταιρίας, είναι «φούσκα» το χαρτί της που αγοράζεις στο Χρηματιστήριο. Υποπτεύομαι ότι η ιστορία αυτή θα τελειώσει, όπως γίνεται συνήθως, με κανένα χοντρό «ξεφούσκωμα», αφού οι αγορές είναι διεθνώς υπερτιμημένες κι ένα «τσακ» φτάνει για να τους… πάρει η μπάλα.
Κατά τ’ άλλα, σας έχω ήδη ενημερώσει ότι επιστρατεύτηκε ο νυν βουλευτής της Νέας Αριστεράς, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, για να κάνει ερωτήσεις στη Βουλή σχετικά με το τι χάνει η Καβάλα τώρα, που «πάγωσε» το πρότζεκτ της σιδηροδρομικής γραμμής, η οποία θα περνούσε μέσα από βιομηχανικές εγκαταστάσεις λιπασμάτων, δημιουργώντας φόβους για νέα Τέμπη. Σοβαρά; Η Καβάλα χάνει; Ή μήπως χάνει η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ;
Βέβαια, ο Ζεϊμπέκ είναι κάπου στον πάτο της ελληνικής πολιτικής. Τον μάζεψε ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ήταν μόνιμα και προκλητικά στη γραμμή του τουρκικού προξενείου, πήγε στη Νέα Αριστερά στη φάση του big bang στην Κουμουνδούρου και τώρα, αν καταλαβαίνω καλά, είναι στην ουρά για να μπει στο κόμμα ΕΛΑΣ του Αλεξάρα Τσίπρα. Δηλαδή, στον Τσίπρα πήγαν για βοήθεια Περιστέρης, ΤΕΡΝαίοι και παλικάρια. Εγώ απλώς να πω: Παίδες, σας βλέπουν.
Η δύναμη του Μυλωνάκη
Χαίρομαι που οι προσευχές και οι ευχές μου εισακούστηκαν – αν και νομίζω ότι, εκτός από τον Μεγαλοδύναμο, είναι κι η δύναμη που έχει ο ίδιος μέσα του που επέτρεψαν στον Γιώργο Μυλωνάκη να γυρίσει πίσω από τη Γερμανία, όντας στον δρόμο της αποθεραπείας και της αποκατάστασης.
Είναι το αστραφτερό του βλέμμα και η θετική του ενέργεια που έχουν λείψει αυτήν την περίοδο, αλλά είμαι βέβαιος πως σύντομα θα είναι πάλι κοντά μας.
Soft power στο Μέγαρο Μαξίμου
Κάτι μου λέει -κι εγώ σε αυτά δεν πολυπέφτω έξω- πως μετά τις επόμενες εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει νέο ξεκίνημα στο Μέγαρο Μαξίμου. Αλλα θα αλλάξουν, άλλοι θα μείνουν οι ίδιοι. Ιδίως πρόσωπα που είναι κοντά του όχι από καιρό, αλλά από την αρχή.
Είναι η περίπτωση του Μιχάλη Μπεκίρη, ιστορικού διευθυντή γραφείου του Μητσοτάκη, στη φάση που έγινε αρχηγός της Ν.Δ. Ο Μπεκίρης μετακινήθηκε από το Γραφείο του Πρωθυπουργού στη Βουλή στο Μέγαρο Μαξίμου – εν μέρει για να καλύψει και το κενό που δημιουργήθηκε με την αιφνίδια περιπέτεια της υγείας του Γιώργου Μυλωνάκη. Ηταν, άλλωστε, πάντα καθισμένοι δίπλα δίπλα στον πρωινό καφέ στη μεγάλη σάλα του Μαξίμου.
Ο Μπεκίρης προέρχεται από επώνυμη, πολιτική οικογένεια της Αχαΐας κι έτσι κινείται με φυσική άνεση στη δημόσια ζωή. Εχει όμως και το πλεονέκτημα ενός ήπιου στιλ, ενώ είναι αποφασιστικός και αποτελεσματικός. Είναι αυτό που λέμε soft power, που στην πολιτική είναι τόσο σπάνιο ώστε να είναι ανεκτίμητο.
Είμαστε τυχεροί που τον έχουμε
Δεν είχα ποτέ καμία αμφιβολία για την ευφυΐα του Σταύρου Παπασταύρου. Ως υπουργός Ενέργειας, όμως, ομολογώ πως με εξέπληξε. Είναι ο μόνος που κατάλαβε έγκαιρα και χωρίς φανφάρες ότι η εξωτερική πολιτική, όταν δεν γίνεται με «κανόνια», γίνεται με την ενέργεια. Τα εθνικά θέματα είναι ενεργειακά θέματα.
Ετσι παίζει, βέβαια, κι ένας Ντόναλντ Τραμπ. Από την άποψη αυτή η σύγκλιση του Σταύρου με τον αμερικανικό παράγοντα είναι αποτέλεσμα συγχρονισμού πολιτικής νοοτροπίας. Αν θες, το λες και ενεργειακή διπλωματία.
Ο Τραμπ αναδημοσίευσε στο Truth Social συνέντευξη του Σταύρου στο Breitbart. Εμείς, πάντως, είμαστε τυχεροί που τον έχουμε στην κυβέρνηση – από τον κάθετο διάδρομο του υγροποιημένου φυσικού αερίου έως τις έρευνες για πετρέλαια από αμερικανικούς κολοσσούς στις ελληνικές θάλασσες.
