Κάποια στιγµή το… καλαµπούρι µε ορισµένες ελληνικές τράπεζες πρέπει να τελειώνει.
Είµαστε λίγοι, γνωριζόµαστε µεταξύ µας και ξέρουµε πολύ καλά τι κάνει ο καθένας. ∆εν µπορεί να είσαι λιράτος τραπεζίτης στο ευρω-σύστηµα και να πιάνεσαι ξαφνικά µέτοχος µέσω off shore σε εξωτική στοιχηµατική εταιρία, η οποία ποντάρει σε ιπποδροµίες.
Να το παίζεις σοβαρός και µετά να λες ότι -τάχα- πήρες τις µετοχές αντί δανείου που είχες δώσει κι άλλες δικαιολογίες και… πράσινα άλογα. Ούτε µπορεί να είσαι βαρύς και δυσκοίλιος νοµικός σύµβουλος της ίδιας τράπεζας που να εξαγοράζει ξαφνικά εταιρίες ακινήτων, οι οποίες προηγουµένως της ανήκαν, ώστε να φτιάξει ως διά µαγείας αποτιµήσεις και κεφαλαιοποιήσεις, µέσα σε ένα δηµόσιο αλισβερίσι αξιών αµφίβολης νοµιµότητας. Φυσικά, όλα συγχωρούνται από τον εξωτικό µέτοχο της τράπεζας.
Είναι ο γνωστός µελαψός κύριος -µε κοψιά µαχαραγιά- που αριβάρισε προ δεκαετίας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού στην Ελλάδα της φαιδράς τραπεζικής πορτοκαλέας. Μιλάω για την Ελλάδα, όπου καράβια αρµενίζουν στα πεζοδρόµια επί της λεωφόρου Αµαλίας. Την Ελλάδα απ’ όπου εύκολα περνούν ξένα κεφάλαια περίεργης προέλευσης. ∆ηλαδή ένα ξέφραγο τραπεζικό αµπέλι. Μόνο που όλα αυτά φαίνονται χρόνια τώρα – και πώς γίνονται και από ποιους γίνονται και για να πλουτίζει ποιος. Και δεν υπάρχει λόγος να µη λέγονται ή -µάλλον- να µην αρχίσουµε να τα θυµίζουµε κάθε εβδοµάδα. Θα επανέλθω για τα ακίνητα και για πολλά άλλα.