Επίσκεψη στο πατρικό

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Νομίζω είναι ένα ποίημα που δεν έχει γραφτεί ακόμα και μου υποβάλλεται, ψίθυρος, καθώς κατεβαίνω τις σκάλες του ηλεκτρικού στο Μοσχάτο. Οι εικόνες γίνονται λέξεις, ξεφεύγουν από το προκαθορισμένο τους σχήμα, μεταμορφώνονται. Ανθρωποι χαιρετιούνται, η πλατεία γεμάτη από καινούργια παιδιά, αγέννητα όσο ήμουν παιδί εγώ, καφέδες σε πλαστικά, μπουφανάκια (Νοέμβρης καιρός) και γυαλιά ηλίου που κρύβουν τις μικροσκοτούρες και προφυλάσσουν από τον ήλιο τον χειμωνιάτικο. Εγώ μια ξένη που επιστρέφει μερικές φορές μες στον μήνα, σαν από ταξίδι ετών κάθε φορά. Με τόσα νέα κάθε φορά.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Η μαμά. Ο μπαμπάς. Ο θείος. Η γιαγιά. Ο αδερφός. Εξω, ο τόπος μου που δεν υπήρξε ποτέ τόπος μου στ’ αλήθεια, η λατρεμένη μου ξενιτιά, τα γεννοφάσκια μου. Μέσα, το σπίτι μου – τόση ζωή. Τα διαβάσματα, οι χαρές, οι λύπες, τα μωρά ξαδέρφια μου, οι τηλεοράσεις, οι αγωνίες, τα εφηβικά ψέματα (μικρά κι αθώα), οι καθρέφτες που είδαν τα πρόσωπα μιας οικογένειας να μεστώνουν, να ομορφαίνουν, να γερνούν. Και τώρα, ο καθρέφτης του μπάνιου που πάω να πλύνω τα χέρια μου για το τραπέζι το λέει καθαρά: 3-4 ασημένιες τρίχες κοσμούν τα μαύρα μου μαλλιά, σγουρά, πυκνά σαν του πατέρα μου.

Σε μια κρεμάστρα, τα στρατιωτικά ρούχα του μικρού μου αδερφού. Μιλάει στο τηλέφωνο. Μακαρόνια με κιμά σήμερα και ντομάτες με λαδορίγανη. Ο κιμάς της μάνας μου, αλλιώτικος από τον δικό μου. Η μάνα είναι η βασική μου η αρχή, το θεμέλιο, αλλά εγώ προχωρώ, εξελίσσω, μπορεί και να καταστρέφω – τέλος πάντων, στο σπίτι μας δεν τρώμε σκόρδο. Ας όψεται. Τρώω με όρεξη, είμαι πάντα συγκινημένη, δεν έχω τρόπο να το εκφράσω. Κάτι μου πιάνει την καρδιά και μου τη σφίγγει. Τα τελευταία γεγονότα με έχουν κάνει να καταλάβω ότι τέτοια πράγματα δεν διαρκούν για πάντα. Και είμαι ευγνώμων που σε αυτό το σπίτι έχουν κρατήσει για πολύ. Οσο πολύ κι αν είναι αυτό, εμένα θα μου λείπει μια μέρα, το γνωρίζω και, όπως πάντα, σε κάθε πτυχή της ζωής μου, το πενθώ από τώρα.

Υστερα, καφές ελληνικός. Ανάβω ένα τσιγάρο στο σαλόνι, στα δεξιά η κιθάρα τού από χρόνια πεθαμένου παππού μου, μπροστά μου η μάνα μου ντυμένη, ως συνήθως, στα μαύρα, μελαγχολική, η πιο ερωτική γυναίκα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Τριγύρω, φροντίδες: λίγο νεράκι στα λουλούδια, το τραχύ χέρι του μπαμπά μου που μου χαρίζει αγόγγυστα ανορθόγραφα σημειώματα διδαχών και αγάπης με κεφαλαία γράμματα σαν να θέλει να τα καρφώσει μες στο μυαλό μου, να μην τα ξεχάσω, να μην την πατήσω, να ’μαι πάντα καλά – μα, δεν γίνεται πάντα να είμαστε καλά, δεν γίνεται.

Γερνάει το πατρικό μου, με βλέπω τριγύρω σε δεκάδες εκδοχές μου, λίγο πριν φύγω για πάντα, εκεί στα 19 μου και βγω με μωρουδιακά φτερά σε έναν κόσμο γεμάτο πρόκες και αγκάθια. Γυρίζω με πληγές μπαλωμένες, δεν θέλω να στενοχωριούνται οι δικοί μου για όσα έχω περάσει, θέλω να με ξέρουν επιτυχημένη και ευτυχή. Δεν είναι πάντα αλήθεια αυτό, αλλά κάθε φορά που έρχομαι εδώ πέρα, σε αυτή την ηρεμία, λέω είμαι τυχερή και λέω θα τα καταφέρω, δεν λέω και κάτι άλλο τόσα χρόνια που ζω και, συχνά, αυτό πιάνει: τα καταφέρνω.

Ο Καζαμίας πάνω στο τραπέζι της κουζίνας τάζει καλά φεγγάρια. Σφίγγομαι μες στο παλτό μου (Νοέμβρης καιρός) και ξεκινώ να φύγω, βραδιάζει, έχω δουλειές, έχω συναντήσεις. Τους φιλώ. Μου λείπουν ήδη, ενώ κατεβαίνω με το ασανσέρ. Μυρίζω τη μυρωδιά της γειτονιάς μου. Σε λίγο καιρό πάλι κοντά σας. Χτυπάει το τηλέφωνό μου. Θυμάμαι πως άφησα τα τσιγάρα μου επάνω. Δεν γυρίζω τώρα. Θα αργήσω. Θα πάρω άλλα.