Η «υπόθεση Νάσιουζικ» όπως έμεινε στην ιστορία απασχόλησε για περισσότερο από μια δεκαετία την κοινή γνώμη. Χρειάστηκαν τέσσερις δίκες για να καταλήξει η δικαιοσύνη στον ένοχο, ενώ δύο φορές ο Άρειος Πάγος ζήτησε αναίρεση ισάριθμων αποφάσεων του Εφετείου.
- Από τον Άγγελο Μενδρινό
Οι εφημερίδες της 25ης Σεπτεμβρίου, ημέρα Τρίτη κυκλοφόρησαν με βασικό θέμα αυτό που είχε συμβεί μια μέρα νωρίτερα, την Δευτέρα 24 στο Κολωνάκι στην πολυκατοικία της οδού Διδότου 3.
Ο πρώην πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών ο 73χρονος Θανάσης Διαμαντόπουλος βρέθηκε δολοφονημένος στο μπάνιου του σπιτιού του, στον 6ο όροφο της ιδιόκτητης πολυκατοικίας. Είχε δεχτεί 94 χτυπήματα με σφυρί, τα περισσότερα στο κεφάλι!
Το θύμα ήταν εύπορο ενώ παράλληλα με τη συγγραφική του δραστηριότητα είχε και κατάστημα γυναικείων ενδυμάτων στο κέντρο της Αθήνας.
Στον 5ο όροφο έμενε η δημοσιογράφος του «Έθνους» Βένια Γονατοπούλου που άκουσε τον ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας να φωνάζει:
«Μη Θανάση, μη.. θα με σκοτώσεις… έλεος»
Κι αμέσως μετά μια άγνωστη σε αυτή φωνή να λέει:
«Εσύ φταις για όλα…»
Ακολούθησαν ήχοι από σφυρί, σαν να γίνονται εργασίες, όπως παραδέχτηκε, κι έπειτα σιωπή.

Τρομοκρατημένη ειδοποιεί τον Νίκο Μπακουνάκη, υπεύθυνο για την παρουσίαση βιβλίων και εκδότη στην εφημερίδα «Βήμα». Σπεύδουν στο διαμέρισμα. Την ίδια ώρα βλέπουν από τον πάνω όροφο να κατεβαίνει το ασανσέρ και μέσα σε αυτό διακρίνουν μια σιλουέτα.
Ειδοποιούν την αστυνομία και το μεγαλύτερο θρίλερ της εποχής μόλις ξεκινά…

Οι εφημερίδες περιγράφουν το γεγονός ως «Έγκλημα στο Κολωνάκι» και το αντιπαραβάλουν με το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή που είχε εκδοθεί πριν 35 χρόνια.
Δεν ήταν η περιοχή που τους έδωσε τον τίτλο, αλλά και οι απίστευτες συμπτώσεις. Το βιβλίο είχε αρχίσει να δημοσιεύεται τον Οκτώβριο του 1953 και το 1960 γυρίστηκε ταινία με κάποιες από τις σκηνές να έχουν ντεκόρ την συγκεκριμένη πολυκατοικία. Κι όχι μόνο αυτό: Το θύμα λεγόταν Θανάσης ήταν συγγραφέας, ζωγράφος και έμπορος τέχνης. Ο γιος του θύματος ορκίστηκε να βρει τον δολοφόνο, όπως έγινε σε αυτήν την περίπτωση, ενώ ο δολοφόνος είχε πει τις ίδιες ακριβώς λέξεις: «Εσύ φταις για όλα…»
Η αστυνομία δεν είχε δυσκολίες να σκιαγραφήσει το προφίλ του θύματος. Ο Διαμαντόπουλος ήταν ανοιχτό βιβλίο, ένας άνθρωπος με δράση στην Κατοχή, ευκατάστατος, μάλλον συνεσταλμένος που αφιέρωνε πολλές ώρες στο γράψιμο, αλλά και στην επαγγελματική του δραστηριότητα. Δεν είχε εχθρούς και βοηθούσε τους φίλους του. Γνώριζε τον άνθρωπο που τον σκότωσε γιατί φρόντιζε να κλειδώνει την πόρτα και δεν άνοιγε σε αγνώστους.

Όσο για την εντιμότητά του δεν την αμφισβητούσε κανείς. Πριν πολλά χρόνια η Μιχαήλα Αβέρωφ του εμπιστεύτηκε δωρεά 35 εκ. δρχ. προς την εταιρεία που αποτελούσε και την βάση της οικονομικής της ευρωστίας.
Από την πρώτη στιγμή αποκλείστηκε η περίπτωση σεξουαλικού εγκλήματος, λόγω της βιαιότητας, αφού δεν υπήρχε κανένα στοιχείο για αυτό. Το μόνο που απέμενε ήταν λόγοι αντεκδίκησης, με τον δολοφόνο να ξεχειλίζει από οργή. Κι ακόμα έδειχνε έναν ιδιαίτερα έξυπνο άνθρωπο που φρόντισε να καλύψει τα ίχνη του. Έπλυνε τα χέρια του, καθάρισε το σφυρί, το εργαλείο του φόνου για να μην υπάρξουν αποτυπώματα, ανέβηκε χωρίς τα παπούτσια του που θα είχαν γεμίσει αίματα στον επόμενο όροφο κι έφυγε με το ασανσέρ γνωρίζοντας ότι όσοι άκουσαν θόρυβο θα ανέβαιναν να δουν τι συμβαίνει.
Το μόνο στοιχείο που ήξεραν ήταν ο δολοφόνος λεγόταν «Θανάσης».

Ανέκριναν άτομα από το φιλικό του περιβάλλον μεταξύ των οποίων και ο Αθανάσιος Νάσιουζικ,62 χρόνων τότε, ο άνθρωπος που τον διαδέχτηκε στην προεδρία της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Η ανάκριση δεν ήταν διαφωτιστική και φυσικά τον άφησαν ελεύθερο όπως και όλους τους άλλους.
Ψάχνοντας βρήκαν ότι για τον Νάσιουζικ εκκρεμούσε ένα ένταλμα σύλληψης για χρέη προς την εφορία. Χρωστούσε από επιχειρήσεις 2,9 εκ. δρχ. στο Δημόσιο.
Υπήρχαν όμως κι άλλα περίεργα στοιχεία. Στο ΔΣ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών που είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο, ενώ είχε αναλάβει να εκφωνήσει τον επικήδειο για τον φίλο του την τελευταία στιγμή υπαναχώρησε. Δήλωσε ότι θα βρίσκεται στη Μακεδονία για δουλειές και στην κηδεία θα τον εκπροσωπήσει η σύζυγός του.
Παράλληλα διέρρεαν στις εφημερίδες πληροφορίες ότι αποτελούσε τον βασικό ένοχο περιμένοντας να κάνει κάποιο λάθος εάν αυτός ήταν ο ένοχος.
Οι δημοσιογράφοι ήταν επιφυλακτικοί στις πληροφορίες. Ο Νάσιουτζικ σε αντίθεση με τον Διαμαντόπουλο ήταν κοινωνικός, είχε καλές σχέσεις με πολιτικούς, ενώ συχνά αρθρογραφούσε για μη πολιτικά θέματα στο «Βήμα» και εξειδικευμένα λογοτεχνικά περιοδικά.
Η ζωή όμως γράφει τα πιο συναρπαστικά σενάρια, ξεπερνώντας τη φαντασία του Γιάννη Μαρή, αλλά και οποιουδήποτε άλλου συγγραφέα ασχολείται με αυτό το είδος.
Ο Νάσιουτζικ δεν πήγε στη Μακεδονία, αλλά στο σπίτι του αδελφού του Γιώργου στα Σπάτα. Εκεί, το βράδυ της 26ης προς την 27η Σεπτεμβρίου κάνει απόπειρα αυτοκτονίας παίρνοντας ισχυρά φάρμακα. Μεταφέρεται στο «Υγεία» όπου του γίνεται πλύση στομάχου.
Το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου που βγαίνει συλλαμβάνεται, όχι για τον φόνο, αλλά για τα χρέη. Αποφυλακίζεται την επόμενη μέρα αφού τα αδέλφια του Γιώργος και Ζαφείρης αναλαμβάνουν τον διακανονισμό του χρέους.
Την Κυριακή μιλά στην Μαρία Ρεζάν στη ραδιοφωνική της εκπομπή, λέει ότι είναι αθώος κι επικαλείται το τηλεφώνημα που έγινε στο σπίτι του από την γραμματέα της εταιρείας. Αυτό ήταν το άλλοθι του.
Την επόμενη μέρα, Δευτέρα, καλεί στο σπίτι του, στο Ψυχικό, τους δημοσιογράφους όπου επαναλαμβάνει την αθωότητά του, ενώ επικαλείται και δεύτερο άλλοθι, τον κηπουρό που συνάντησε την ώρα που έγινε ο φόνος. Επικαλέστηκε μάλιστα κι έναν ταξιτζή που τον είχε πάρει από το σπίτι του, αλλά επέστρεψε σε αυτό γιατί είχε ξεχάσει έναν φάκελο.

Τώρα πια η υπόθεση δεν ήταν απλά σκοτεινή, αλλά και μπλεγμένη.
Η αστυνομία μπορεί να περίμενε να κάνει λάθη, αλλά τα έκανε η ίδια.
- Όταν πήγαν στο σπίτι του θύματος οι καθαρίστριες είχαν ήδη πιάσει δουλειά.
- Ενώ τον θεωρούσε ύποπτο δεν τον παρακολούθησε μετά τον πρώτη ανάκριση και υπέθετε ότι βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, ενώ ήταν στα Σπάτα.
- Όταν αποκαλύφθηκε ότι είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας στο σπίτι του αδελφού του πήγε να ψάξει κι αναζητούσε μόνο τα ρούχα που φορούσε κι όχι το γράμμα που είχε αφήσει στον αδελφό του με τις τελευταίες του επιθυμίες, ενώ γνώριζε την ύπαρξή του. Το περιβόητο γράμμα βρισκόταν απλά στο πρώτο συρτάρι του γραφείου του Γιώργου Νάσιουτζικ που επειδή έλειπε το παρέδωσε στην αστυνομία ο άλλος του αδελφός Ζαφείρης.
- Ανεπίσημα δήλωναν ότι έχουν ατράνταχτα στοιχεία, αλλά επίσημα δεν είχαν τίποτα. Ακόμα κι όταν η γραμματέας αποκάλυψε ότι δεν του τηλεφώνησε αυτή στο σπίτι, αλλά εκείνος (τότε δεν υπήρχαν κινητά) κι ο κηπουρός ότι δεν μίλησε μαζί του, πολλοί υπέθεσαν ότι οι καταθέσεις ήταν προϊόν πίεσης των αστυνομικών.
Στην ιστορία μπαίνει και πάλι ο Γιάννης Μαρής. Όπως και στο μυθιστόρημα, ο γιος του θύματος, ο Παναγιώτης Διαμαντόπουλος στην προκειμένη περίπτωση, ορκίζεται να βρει έστω και μόνος τον δολοφόνο.
Ακόμα κι ένα στοιχείο που υποτίθεται θα έπρεπε να είχε ανακαλύψει η αστυνομία το είπε ο γιος του θύματος. Δύο χρόνια νωρίτερα ο Νάσιουτζικ είχε κατηγορηθεί για λογοκλοπή για ένα άρθρο που είχε γράψει το οποίο ήταν απλή μετάφραση από ένα γαλλικό κάνοντας έξαλλο τον Διαμαντόπουλο που είχε υποστηρίξει ότι δεν μπορεί το σωματείο να έχει πρόεδρο τον Νάσιουτσζικ. Άλλωστε και η καταγγελία και η αντίδραση του θύματος είχαν δημοσιευτεί σε εφημερίδες.
Κι ενώ οι ανακρίσεις δεν έλεγαν να ολοκληρωθούν ο χρόνος περνούσε…
Έπρεπε να περάσουν επτά μήνες, να μηνυθεί από τον υιό Διαμαντόπουλο για να συλληφθεί. Είπαμε όμως ότι αυτή η ιστορία έχει πολλά επεισόδια. Σαν ένα σήριαλ ή για να είμαστε και στο κλίμα της του θέματος σαν τα μυθιστορήματα – ποταμό που φιλοξενούσαν πολύ παλιά οι εφημερίδες. Σε αυτά η αφήγηση κοβόταν στο πιο ενδιαφέρον σημείο για να αγοράσει ο αναγνώστης και την επόμενη μέρα την εφημερίδα…
Άλλα γεγονότα τέτοια μέρα
1789: Εγκρίνονται στο Κογκρέσο των ΗΠΑ οι 12 τροποποιήσεις του Συντάγματος που γίνονται γνωστός ως Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
1908: Με αφορμή κάποιες σφαγές Ευρωπαίων στο Μαρόκο το 1907 η Γαλλία στέλνει στην Καζαμπλάνκα τη Λεγεώνα των Ξένων κατακτώνας ουσιαστικά το Μαρόκο κι εγκαινιάζοντας την διαμάχη με την Γερμανία του Κάϊζερ.
1909: Ανοίγει τις πύλες του στο Μάντιστον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης το πρώτο αμερικανικό σαλόνι αεροναυπηγικής.
1928: Ο Ισμέτ Ιονού καλεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην Κωνσταντινούπολη.
1932: Στις Εθνικές εκλογές που γίνονται με απλή αναλογική κανένα κόμμα δεν κερδίζει την πλειοψηφία στη Βουλή των 250 εδρών. Εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο επτά κόμματα και δύο ανεξάρτητοι.
1938: Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ καλεί τον Χίτλερ να διαπραγματευθεί με τον Τσεχοσλοβάκο Πρόεδρο Μπένες, ενώ 20.000 άτομα διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους προς τους Τσέχους στο Μάντισόν Σκουέρ Γκάρντεν.
1944: Τμήμα 25 Ιερολοχιτών με επικεφαλής τον ταγματάρχη Παύλο Δημόπουλο πραγματοποιεί επιδρομή κατά της Μυκόνου και ανατινάζει αποθήκες πυρομαχικών. Έξι Γερμανοί σκοτώθηκαν και την επομένη εγκατέλειψαν το νησί.
1958: Η Ανδόρρα υπογράφει συμφωνία ειρήνης με τη Γερμανία για έναν πόλεμο που στα… χαρτιά κράτησε 44 χρόνια. Το 1919 δεν είχε κληθεί στις Βερσαλλίες που επικυρώθηκε το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στα… χαρτιά ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση μέχρι το 1958 κι ενώ είχε μεσολαβήσει κι ένας δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος!
1961: Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκινά τον αγώνα για δικαίωμα ψήφου των μαύρων στο Νότο.
1962: Ο Φιντέλ Κάστρο δίνει άδεια στους Σοβιετικούς να κατασκευάσουν ναυτική βάση για τον… αλιευτικό τους στόλο στον Ατλαντικό!
1992: Στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ αεροσκάφος τύπου Boeing 727 συγκρούεται με Cessna. Αποτέλεσμα ο θάνατος 144 ατόμων.
1992: Μόσχα και Ουάσιγκτον συμφωνούν στην ελεύθερη διακίνηση δημοσιογράφων και επιχειρηματιών στις χώρες τους.
1994: Οι Ελβετοί με δημοψήφισμα ψηφίζουν «ναι» σε νόμο κατά του ρατσισμού.
1995: Για πρώτη φορά μετά την Τουρκική εισβολή στη Κύπρο το 1974, ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη συμμετέχουν μέρος στην ετήσια άσκηση της Εθνοφρουράς στο πλαίσιο του ενιαίο αμυντικού δόγματος.
2005: Η εθνική μπάσκετ στο Βελιγράδι νικά στον τελικό του Eurobasket τη Γερμανία με 78-62. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στέφεται 18 χρόνια μετά Πρωταθλητής Ευρώπης, αλλά ως προπονητής.
2005: Ο Ισπανός πιλότος Φερνάντο Αλόνσο γίνεται ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής στην F1. Είναι 24 χρόνων, ενός μήνα και 26 ημερών.
Γεννήσεις
1906: Ντιμίτρι Σοστακόβιτς, Σοβιετικός συνθέτης. Η μητέρα του λέγεται ότι είχε ελληνικές ρίζες. Αποκηρύχτηκε δύο φορές από το καθεστώς. Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1975.
1935: Γιώργος Αναστασόπουλος, δημοσιογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες «Βραδυνή» και «Μεσημβρινή», διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, υφυπουργός Τύπου, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και Ευρωβουλευτής (1984-99). Πέθανε στις 12 Ιουλίου 2019.
1937: Τάκης Λουκανίδης, ποδοσφαιριστής, από τους πληρέστερους που εμφανίστηκαν στα ελληνικά γήπεδο. Αγωνίστηκε σε Δόξα Δράμας, Παναθηναϊκό, Άρη. Έπαιξε 23 φορές στην εθνική και σκόραρε τρεις φορές. Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2018.
1944: Μάικλ Ντάγκλας, Αμερικανός ηθοποιός, τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο ¨Οσκαρ.
1947: Γιάννος Κρανιδιώτης, Κύπρος διπλωμάτης, διεθνολόγος, κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου. Διετέλεσε υφυπουργός εξωτερικών. Σε ταξίδι του στο Βουκουρέστι στις 14 Σεπτεμβρίου 1999 σκοτώθηκε στο δυστύχημα με το πρωθυπουργικό Falcon.
1949: Πέδρο Αλμποδοβάρ, Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός με 40 ταινίες στο ενεργητικό του κάποιες από αυτές πρωτοποριακές για την εποχή τους.
1952: Κρίστοφερ Ριβ, Αμερικανός ηθοποιός που έγινε διάσημος ερμηνεύοντας τον Superman στην ομώνυμη σειρά ταινιών. Σε ατύχημα στη διάρκεια ιππασίας έμεινε ανάπηρος. Πέθανε 10 Οκτωβρίου 2004.
1955: Κάρλ Χάινς Ρουμενίγκε, Γερμανός ποδοσφαιριστής με μεγάλη καριέρα τόσος την Μπάγερν όσο και στην εθνική Γερμανίας.
1969: Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, Ουαλή ηθοποιός, τραγουδίστρια, χορεύτρια, παραγωγός με καριέρα στο Χόλιγουντ.
1984: Αλέξανδρος Λαναράς (ΛΕΞ), ράπερ με τραγούδια που εστιάζονται στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Σε αντίθεση με άλλους ομότεχνους του αποφεύγει τις σεξιστικές εκφράσεις.
Θάνατοι
1849: Νικήτας Σταματελόπουλος – Νικηταράς (62 χρ.), ήρωας της Επανάστασης του ’21, ανιψιός του Θόδωρου Κολοκοτρώνη, πέθανε φτωχός, σχεδόν τυφλός με μόνο χαρτί αναγνώρισης των υπηρεσιών του στην πατρίδα το χαρτί επαιτείας που του είχε παραχωρήσει το κράτος! Η τελευταία του επιθυμία να ταφεί δίπλα στον θείο του πραγματοποιήθηκε.
2012: Νίκη Λινάρδου (73 χρ.), ηθοποιός και τηλεοπτική παραγωγός. Εμφανίστηκε στον κινηματογράφο ως Μπέμπη Κούλα, ήταν η δεύτερη σύζυγος του Αλέκου Σακελλάριου, όπου συμμετείχε πλέον σε ταινίες με το πραγματικό της όνομα. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη της ΕΤ2 Θάνο Χρυσοβέργη και ασχολήθηκε με την παραγωγή τηλεοπτικών εκπομπών.
2012: Αλέξης Σολωμός (94 χρ.), σκηνοθέτης του θεάτρου, μεταφραστής, συγγραφέας. Στο Εθνικό Θέατρο ανέβασε περισσότερες από 100 παραστάσεις, μετά την απομάκρυνσή του από αυτό στα χρόνια της δικτατορίας ίδρυσε το «Προσκήνιο» συνεχίζοντας την παραγωγή θεατρικών έργων. Το 1975 ανέλαβε γενικός Διευθυντής του ΕΙΡΤ προσπαθώντας να τονώσει τον τομέα της μυθοπλασίας του καναλιού με μεταφορές έργων νεοελλήνων συγγραφέων.
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









