Λεωνίδας Σωπρανίδης: O «Ρόκι των Πόντιων»

Αν οι Αμερικάνοι υπερηφανεύονται για τον δικό τους -έστω και κινηματογραφικό- μποξέρ, τον θρυλικό Ρόκι Μπαλμπόα, που ενσάρκωσε ο Σταλόνε, οι Πόντιοι έχουν κάθε λόγο να νιώθουν υπερηφάνεια για τον δικό τους Ρόκι, που μπορεί να μην είναι δημιούργημα του Χόλιγουντ, αλλά η ζωή του θα μπορούσε να γίνει κινηματογραφική ταινία, καθώς όχι μόνο βγάζει νοκ άουτ τους αντιπάλους του, αλλά κάθε φορά που ανεβαίνει στο ρινγκ ξαπλώνει κάτω ακόμα και τον… διαβήτη, με τον οποίο παλεύει σε όλη του τη ζωή!

Της Μαρίας Ανδρέου

Ονομάζεται Λεωνίδας Σωπρανίδης, είναι 29 ετών και κατάγεται από το Κιλκίς, με το κοινό να τον αποθεώνει κάθε φορά που φορά τα γάντια, φωνάζοντας «Leonidas, Sparta»!

Αυτό αναμένεται να κάνουν και οι 10.000 θεατές στις 20 Δεκεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη, όταν ο Λεωνίδας θα δώσει έναν πολύ δύσκολο αγώνα στην κατηγορία των 70 κιλών για να ανέβει από το Νο 500 της παγκόσμιας κατάταξης, όπου είναι τώρα, στο Νο 100.

Ο ίδιος μίλησε στην «Espresso» για τη μεγάλη του μάχη με τον διαβήτη, τον «φύλακα άγγελό» του, τον πατέρα του, τη φυγή της μάνας του από το σπίτι στα 16 του χρόνια, την Παναγία, που αποκαλεί «μάνα του», τη χρεοκοπία της οικογένειάς του και τον Γερμανό μάνατζέρ του, που θέλει να τον ανεβάσει στην κορυφή του κόσμου.

Λεωνίδα, από πού είναι η καταγωγή σου;

Από το ορεινό χωριό Τέρπυλλος στο Κιλκίς. Ο μπαμπάς είναι από το Κιλκίς και η μητέρα από το Ηράκλειο Κρήτης. Ο πατέρας μου έχει ποντιακή καταγωγή και είμαι υπερήφανος για αυτό. Του έχω μεγάλη αδυναμία, γιατί ουσιαστικά μας μεγάλωσε εμένα και τα αδέρφια μου μόνος του. Δεν έχω πρόβλημα να το πω – η μητέρα μου έφυγε από το σπίτι μας όταν ήμουν 16 ετών και έκτοτε εξαφανίστηκε. Ύστερα από συζητήσεις με τον πνευματικό μου, τον οποίο έχω σαν δεύτερο πατέρα μου, την έχω συγχωρήσει αληθινά. Έψαξα κιόλας, τη βρήκα και την είδα.

Δεν κρατάω κακία στη μητέρα μου, αλλά ως ενήλικες έχουμε κάνει τις επιλογές μας. Την τιμώ και τη σέβομαι που με έφερε στη ζωή, αλλά η μεγάλη αγάπη μου είναι ο πατέρας μου, που στάθηκε μέσα στην οικονομική καταστροφή της οικογένειάς μας παλικάρι. Ο μπαμπάς μου τώρα είναι 68 χρονών και είναι δίπλα μου σε όλα.

Πώς προέκυψε η αγάπη σου για την πυγμαχία;

Ο πατέρας μου είχε πάθος με την πυγμαχία – ήταν και προπονητής μου – σίγουρα θα γινόταν παγκόσμιος πρωταθλητής αν ζούσε στην Αμερική, είχε το ταλέντο. Αλλά έφυγε από μικρός μετανάστης στη Γερμανία, δούλεψε πολύ στη ζωή του και γύρισε στο Κιλκίς έχοντας βγάλει χρήματα.

Στην αρχή, ως παιδάκι, δεν ήθελα να ασχοληθώ με την πυγμαχία, γιατί έχει μεγάλη πειθαρχία σε προπονήσεις, σε τρέξιμο, στη διατροφή -είσαι στρατιώτης-, και εγώ ως παιδί ήθελα την ελευθερία μου. Μου άρεσαν οι πολεμικές τέχνες, αλλά και το ποδόσφαιρο. Ο μπαμπάς, όμως, με ξυπνούσε το πρωί και πηγαίναμε για τρέξιμο. Η πυγμαχία, η πάλη, είναι στο DNA του Έλληνα από την αρχαιότητα, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μέχρι τα 16 μου είχαμε τα πάντα. Ο πατέρας μου μού είχε νοικιάσει σπίτι στη Θεσσαλονίκη για να πηγαίνω εκεί σχολείο και να μη χάνω προπονήσεις στην πυγμαχία.

Και μετά τι έγινε;

Με τη χρεοκοπία της οικογένειας -λανθασμένες επιλογές-, με θυμάμαι να επιστρέφω στο Κιλκίς και να πηγαίνω με οτοστόπ Θεσσαλονίκη, για να μη χάνω προπονήσεις, να δανείζομαι από φίλους, να κάνω μεροκάματα όπου βρω. Δύσκολα χρόνια… Αλλά ο μπαμπάς μού έλεγε «θέλω να είσαι δυνατός, να πέφτεις και να σηκώνεσαι. Η ζωή είναι πάλη, η ζωή είναι σκληρός αγώνας. Να στηρίζεσαι στον εαυτό σου, μην τα παρατάς ποτέ ακόμη και αν βλέπεις να γκρεμίζονται τα πάντα γύρω σου».

Ήρθε τότε και η φυγή της μαμάς και κατέρρευσαν τα πάντα γύρω μου. Έχω περάσει μεγάλη φτώχεια στη ζωή μου – σε σημείο να μην έχω ευρώ πάνω μου. Αλλά δεν τα παράτησα. Η ψυχή μου δεν το έβαζε κάτω. Το θέμα στη ζωή είναι να μη βρεις εμπόδιο την ψυχή σου.

Στο ρινγκ κρατώντας ελληνική σημαία με αγιογραφία τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Πού βρήκες τη δύναμη;

Από την Παναγία. Αυτή είναι η μάνα μου. Αυτή και η δύναμή μου. Εκείνη μου έδινε κίνητρο, θέληση, υπομονή, παρηγοριά και μου αύξανε στα δύσκολα την πίστη. Στήριξα μάλιστα και τον πατέρα μου, που βίωνε μεγάλη θλίψη, και ήμουν εκεί και για τα αδέρφια μου. Έχω δύο υπέροχες αδερφές που δουλεύουν στο Κιλκίς. Η μία είναι 31 χρονών και εργάζεται σε κατάστημα ρούχων, και η άλλη 24 και δουλεύει σε καφετέρια. Εγώ είμαι 29 ετών.

Όταν ο πατέρας μου στάθηκε στα πόδια του, έφυγα για την Αμερική, στη Φιλαδέλφεια, για να κυνηγήσω το όνειρό μου στην πυγμαχία. Με φιλοξένησε ένα παιδί που δούλευε σε πιτσαρία, και εγώ άρχισα να τρέχω για να δω πώς θα δικτυωθώ. Ήταν πολύ δύσκολο. Αποφάσισα να γυρίσω στην Ελλάδα, γιατί έβλεπα ότι τα όνειρά μου στην Αμερική δεν έβγαιναν. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο και με ζήτησαν για τον πρώτο μου αγώνα. Ύστερα από αυτόν άλλαξε η ζωή μου. Άρχισαν να με καλούν σε αγώνες στη Σουηδία, στην Αυστρία, στην Ταϊλάνδη, και εγώ συγκέντρωνα χρήματα, δεν ξόδευα και έβαζα στόχους.

Ύστερα από αυτά τα ταξίδια άλλαξε η τύχη σου;

Μου χαμογέλασε η τύχη. Τα δύσκολα πέρασαν. Με βλέπει τότε ένας Γερμανός μάνατζερ και γίνεται ο καλός μου άγγελος. Με μια γερμανική εταιρία με την επωνυμία «Fury Road Management» ξεκινάμε μια σειρά αγώνων από την Αμερική μέχρι την Ασία και την Ευρώπη. Και, δόξα τω Θεώ, πάμε μαζί χέρι χέρι, έχουμε πολλές νίκες και πλέον έχω φτάσει στο Νο 500 της παγκόσμιας κατάταξης.

Οι μάνατζέρ μου πιστεύουν ότι το πολύ σε δύο χρόνια θα είμαι στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης στην κατηγορία των 70 κιλών. Πλέον συνεργάζομαι με τους Γερμανούς, μένω και προπονούμαι στο Αμβούργο, και το μεγάλο «μπαμ» της καριέρας μου το έκανα ξεκάθαρα στη Γερμανία.

Αλλά αγωνίζεσαι ως Έλληνας;

Φυσικά. Δεν βγάζω την ελληνική σημαία από πάνω μου! Τα ελληνικά χρώματα δεν τα πουλάω για τίποτα, για όλο το χρυσάφι στον κόσμο! Είμαι Έλληνας από τον Πόντο και χριστιανός ορθόδοξος. Αυτές είναι αξίες μου, η πίστη μου, όλο μου το «είναι».

Ο Λεωνίδας Σωπρανίδης δεν αποχωρίζεται την ελληνική σημαία ακόμα και όταν ο διαιτητής τού σηκώνει το χέρι ως νικητή

Ποια είναι τα όνειρά σου;

Να ανέβω στην κορυφή των αθλητών στον κόσμο, αλλά και να ανοίξω τη δική μου σχολή πυγμαχίας, με καλούς προπονητές, που θα είναι πρώτα από όλα δάσκαλοι αλλά και ψυχοθεραπευτές. Γιατί πρέπει να αλλάξουν πολλά στον αθλητισμό. Μεγάλωσα μόνος μου και ξέρω ότι για να αλλάξεις τον κόσμο και τη νοοτροπία θέλει παιδεία και γνώση. Δεν είναι εύκολη ιστορία – είναι συνεχής μάχη.

Ποιοι αγώνες είναι κρίσιμοι;

Ο αγώνας στη Θεσσαλονίκη, στις 20 Δεκεμβρίου, και ο αγώνας στη Γερμανία, στις 24 Γενάρη, θα με πάνε -αν νικήσω- στο Νο 100 της παγκόσμιας κατάταξης. Στις 20 Δεκεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη, θα έχουμε adrenaline explosion, ένα «fight night uprising». Οι θεατές θα δουν τους καλύτερους αθλητές παγκοσμίως και τα εισιτήρια είναι για όλα τα βαλάντια, από 25, 35, 50, 75 ευρώ έως 2.000 και 2.500 ευρώ.

Ο φετινός μου αντίπαλος θα είναι Άγγλος και ο δικός μου αγώνας θα έχει οκτώ γύρους των τριών λεπτών. Είναι μια μεγάλη αθλητική διοργάνωση με σημαντικούς αθλητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με πάνω από 10 βασικούς αγώνες και προκριματικά. Περιμένουμε 10.000 θεατές στο γήπεδο μπάσκετ του ΠΑΟΚ, στο Παλατάκι, αν δεν κάνω λάθος.

Ο κόσμος σε αγαπάει;

Δόξα τω Θεώ, ναι, και οι Έλληνες και οι ξένοι. Με αναγνωρίζουν, με σέβονται, έχω πάρει πολλή αγάπη από τον κόσμο. Με πιστεύουν πολύ, έχω φανατικούς υποστηρικτές. Είναι ο σεβασμός στο άθλημα, στην τεχνική, στην αντοχή. Ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μου είναι ο πατέρας μου – νύχτα και μέρα μαζί, δάσκαλός μου. Έχει κάνει πολλές θυσίες και τώρα ανταμείβεται.

Αλλά και ο μάνατζέρ μου και όλοι στη Γερμανία με πίστεψαν πολύ – είμαστε δυνατή ομάδα. Τους ευχαριστώ πολύ, γιατί όλη τη χρονιά θα συμμετέχω σε αγώνες σε Ντουμπάι, Αμερική, Ασία. Πολλούς αγώνες έχω στην Αμερική το 2027. Στο εξωτερικό έχει καλές υποδομές για την πυγμαχία – εδώ θέλει ακόμη δουλειά. Ο κόσμος στις κερκίδες μού φωνάζει «Leonidas/Sparta» ρυθμικά. Με έχουν ταυτίσει με την ταινία «300» και νιώθω σαν Λεωνίδας, όταν έχω να βγάλω νοκ άουτ το ζάκχαρο.

Τι εννοείς;

Είμαι διαβητικός από 2 ετών.

Ο μποξέρ με την καρδιά λιονταριού έχοντας αγκαλιά τον πατέρα του

Αθλητής του μποξ και διαβητικός;

Ναι. Στα δυο μου χρόνια έπεσα σε κώμα, και μάλιστα δεν είχα συμπτώματα προηγουμένως. Με πήγαν στο νοσοκομείο και ήμουν τρεις ημέρες σε κώμα. Με θαύμα της Παναγίας ήρθα πίσω στη ζωή. Στον πατέρα μου ο γιατρός που με παρακολουθούσε (που στο θρήσκευμα ήταν εβραίος) του είπε: «Υπάρχει και Θεός, γιατί εμείς δεν μπορούσαμε ως γιατροί να κάνουμε κάτι άλλο». Με είχαν για κλινικά νεκρό.

Ο πατέρας μου είχε κάνει τάμα στην Παναγία και της είχε πει: «Εσύ μου τον έδωσες, εσύ, αν θες, θα μου τον πάρεις. Ας γίνει το θέλημά σου». Και μετά μου λέει χαριτολογώντας «της είπα και κάτι άλλο της Παναγίας: αν σε φέρει πίσω στη ζωή, να σε καμαρώσω παγκόσμιο πρωταθλητή στην πυγμαχία. Μου το λέει και γελάμε, γιατί ξέρω ότι θέλει να με πουσάρει για να πάω μπροστά. «Αξίζεις» μου λέει «πίστεψέ το».

Πώς είναι η ζωή με τον διαβήτη;

Πίστεψέ με, αυτό είναι το εύκολο! Ακόμη και οι ενέσεις ινσουλίνης κάθε μέρα συνηθίζονται. Οι γιατροί απορούν γενικά πώς είμαι στο ρινγκ, στην αρένα, και παλεύω ταυτόχρονα και με τον διαβήτη. Ο Θεός ξέρει. Ο καλός μου δάσκαλος και προπονητής από επτά ετών, ο Γιώργος Λεμονίδης, με έχει σμιλεύσει. Από εκείνη την ηλικία έκανα tae kwon do, μετά στα 12 kick-boxing στο Κιλκίς και είχα και διακρίσεις. Όλα αυτά μαζί με την πάλη.

Πιστεύω ότι στη ζωή αυτοί που είναι πραγματικά πολεμιστές, αθλητές και νικητές είναι αυτοί που μάχονται με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Αυτοί είναι οι Λεωνίδες! Αυτοί είναι οι ήρωες που θα βγουν μπροστά σε όλα, και ας χτυπηθούν αλύπητα. Γιατί θα πέσουν πολλές φορές, θα κουραστούν, θα εξαντληθούν, αλλά δεν θα το βάλουν κάτω. Θα κοιτάξουν μπροστά, γιατί η ζωή είναι ωραία και αξίζει να τη ζεις με χαρές, με λύπες, με πόνους, με επιτυχίες, με δοκιμασίες, αλλά και με ακλόνητη πίστη και ταπείνωση στον Θεό. Γιατί αυτός μας ορίζει μέχρι το τέλος και αυτός ξέρει το «γιατί» σε όλα! Γιατί, πέρα από αυτή τη ζωή, υπάρχει και η αιώνια. Και οι δοκιμασίες σε αυτή τη ζωή σε στεφανώνουν στην άλλη και σβήνουν τις αμαρτίες σου για να βρεθείς στο φως του Χριστού μας.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Τρομάξαμε να την αναγνωρίσουμε με το νέο της λουκ

Πήγε να διασκεδάσει στις Θεοδωρίδου - Βανδή και πόζαρε με το νέο της λουκ στον φωτογραφικό μας φακό και τρομάξαμε να την αναγνωρίσουμε.