Πως Κυριάκος Μητσοτάκης και Κυριάκος Πιερρακάκης τα πάνε μια χαρά
Κ1 και Κ2
«Εξω πάμε καλά» θα έλεγα, μνημονεύοντας την αθάνατη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αλλά πάμε και μέσα καλά. Το επισημαίνω, σκεπτόμενος την περίπτωση του Κ2. Κ2, για όσους δεν κυκλοφορούν στους διαδρόμους της εξουσίας ή, άντε, στην πολιτική αγορά, είναι ο «Κυριάκος 2». Κι επειδή ο Κ1 είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Κ2 είναι ο Κυριάκος Πιερρακάκης.
Ο υπουργός Οικονομικών πάει πολύ καλά έξω, και μαζί του κι εμείς, δηλαδή η χώρα, ως πρόεδρος του Eurogroup. Είθισται, με αυτή του την ιδιότητα, να κάνει μια ενημέρωση στους ηγέτες των «27» στα Συμβούλια Κορυφής από καιρού εις καιρόν. Η πρώτη ήταν προ δέκα ημερών και, εξ όσων καταλαβαίνω, πήγε πρίμα. Ο Κ2 είχε φροντίσει να την επικαιροποιήσει με τις προγνώσεις για τις επιπτώσεις του πολέμου στον Κόλπο στις τιμές της ενέργειας. Δεδομένου ότι ο Κ1 πηγαίνει καλά εδώ και μια επταετία, το να έχουμε και τον Κ2 μάς ισχυροποιεί σημαντικά ως χώρα σε μια φάση αυξημένων γεωπολιτικών κινδύνων. Σαν να λέμε, «από τον έναν πύργο φαίνεται ο άλλος».
Ο Κ2 το πάει πολύ καλά το γράμμα, ή μάλλον το χαρτοφυλάκιο, και εντός. Εσπευσε να παρουσιάσει δέσμη μέτρων από τη βενζίνη ως τα λιπάσματα, που θα δείξουν σε κρίσιμες ομάδες, από αυτούς που ζορίζονται οικονομικά έως τους αγρότες, ότι η κυβέρνηση τους έχει στον νου της. Εξυπνη και ρεαλιστική είναι και η κλιμακωτή αύξηση των κερδών σε καζίνα και τυχερά παίγνια, ώστε να μπουν κάποια χρήματα παραπάνω στον Κρατικό Προϋπολογισμό.
Θυμίζω τα τρία στοιχεία της ηγεσίας, όπως τα διδάσκουν στα καλά αμερικανικά πανεπιστήμια όπου σπούδασαν, με διαφορά μιας δεκαπενταετίας, οι δύο Κ: ο ηγέτης πρέπει να έχει διαρκώς στραμμένη την προσοχή του σε αυτούς που κυβερνά, να τους παρέχει προστασία και να ξεκαθαρίζει σε κάθε ευκαιρία την κατεύθυνση όπου τους οδηγεί. Πού οδεύουμε ακριβώς διεθνώς δεν ξέρουμε, καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται και τείνουν να μαζευτούν μαύρα σύννεφα πάνω από τη διεθνή οικονομία. Ξέρουμε, όμως, ότι πάμε μια χαρά με τον Κ1 και τον Κ2.
Πάνω, κάτω και πλαγίως
Δύο βήματα μπρος, ένα βήμα πίσω κι ένα βήμα στο πλάι: αυτό είναι το μοντέλο διοίκησης του Γεωργίου Στάσση. Είχε βουίξει η αγορά ότι η ΔΕΗ πάει για αύξηση κεφαλαίου, αλλά μετά βγήκαν επισήμως από την επιχείρηση και το… ξεβούιξαν το θέμα, κοινώς, το διέψευσαν. Το πήραν πίσω, λέω εγώ. Γιατί; Διότι δεν είναι καλό το κλίμα στα χρηματιστήρια. Ή γιατί θα βάλει ο ξένος επενδυτής, καμιά Amazon και δεν συμμαζεύεται, λεφτά για τα data centers που ετοιμάζει η ΔΕΗ και δεν θα χρειαστεί να βγει να τα ψάχνει. Τώρα, είναι αυτό σοβαρό μοντέλο διοίκησης; Δηλαδή, το «αν δεν βρέξει, θα χιονίσει, εκτός αν είναι καλός ο καιρός»; Πώς να σας το εξηγήσω; Οταν πετάς καμιά ογδονταριά εκατομμύρια τον χρόνο σε διαφήμιση, χορηγίες και δημόσιες σχέσεις, ε, και να μένεις εντελώς μουγγός πάλι σε αποθεώνουν ότι τα λες πολύ ωραία. Ακόμα κι όταν κάνεις και ξεκάνεις…
Πάρα πολύ αργά για δάκρυα…
Υποτίθεται ότι η μετάλλαξη του Ομίλου Μυτιληναίου σε METLEN και το listing στο Λονδίνο ήταν μόνο για καλό. Καλό για το γκρουπ, καλύτερο για τις ελληνικές επιχειρήσεις, κάλλιστο για τον υπερτροφικό εγωισμό του Ευάγγελου Μυτιληναίου. Μόνο που ενός κακού μύρια έπονται. Από τη γλύκα να τους γλείφει online ο τελευταίος Ελληνας μικρομιντιάρχης, με το εντελώς αζημίωτο, φυσικά, οι Μυτιληναίοι πέρασαν ξεροσφύρι στην πίκρα του σορταρίσματος χωρίς πάτο από τα ξένα funds. Το σορτάρισμα ξεκίνησε στο Λονδίνο, ήρθε στην Αθήνα, αφού και στο εδώ ταμπλό γράφει πτώση η καθηλωμένη πλέον στα τριαντάρια METLEN, κι έγινε αρρώστια, που πάει τώρα να κάνει μετάσταση σε άλλες μετοχές μεγάλων εταιρειών, αφού καταλαβαίνω ότι παίζονται σορτ στον ΟΠΑΠ και δεν συμμαζεύεται. Μπράβο στον Μυτιληναίο, μόνο καλό κάνει. Εντάξει, πλάκα κάνω, γιατί μόνο για πλάκα είναι η κατάσταση. Σοβαρή δεν είναι. Και θέλει τρία με πέντε χρόνια για να στρώσει, οπότε θα έχω να γράφω. Και πώς να είναι σοβαρή; Σοκ και δέος στα χρηματιστήρια, και νέα «σφαλιάρα» στη μετοχή των Μυτιληναίων έως και 8%, χθες, γιατί οι ορκωτοί της PwC ζήτησαν μία εβδομάδα παραπάνω για να επικυρώσουν τα αποτελέσματα της METLEN για το 2025. Είπατε τίποτα για «πέτσινο» EBITDA;
Πολιτική και τσογλανισμός
Υπάρχει πολιτική, υπάρχει και τσογλανισμός. Μόνο που, αν είσαι στην κυβέρνηση, παίζεις υποχρεωτικά στο ξέφωτο και εκτίθεσαι. Εχετε ήδη καταλάβει για ποιον μιλάω: τον αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών Κωνσταντίνο Κυρανάκη. Ξεκίνησε η δίκη των Τεμπών στη Λάρισα και δεν χρειάζεται να κόβει το μάτι σου για να καταλάβεις σε τι μπελάδες έχει μπει η κυβέρνηση με τις αβλεψίες στα τρένα. Παρ’ όλα αυτά, ο Κυρανάκης επιμένει στο θέμα της διέλευσης του σιδηροδρόμου μέσα από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις λιπασμάτων στην Καβάλα. Το φέρνει από εδώ, το πάει από εκεί και δεν το μαζεύει να τελειώνουμε. Εκεί, δηλαδή, που δεν υφίσταται πρόβλημα και που δεν υπάρχει κίνδυνος, να τον προκαλέσουμε, με το «έτσι θέλω»! Η κυβέρνηση έχει, με πρωτοβουλία σοφότερων υπουργών, βρει ήδη λύση. Το μάτι του πρωθυπουργού έχει γυαλίσει, το είδαν στις κυβερνητικές συσκέψεις, με τα καμώματα του Κυρανάκη. Αλλά ο Κυρανάκης μυαλό δεν βάζει, γιατί μυαλό δεν έχει.