Θα σου πω, αλλά μη γράψεις το όνομά μου…

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Με τον βιολογικό θάνατο του Γιώργου Βαρδινογιάννη κλείνει ένα κεφάλαιο της ιστορίας όχι μόνο του Παναθηναϊκού, αλλά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι όπως σε όλους τους ανθρώπους που έπαιξαν κομβικό ρόλο υπάρχουν φωτεινές και σκοτεινές πλευρές.

Από τον Άγγελο Μενδρινό

Ο Καπετάνιος ήταν άνθρωπος που έβαζε πάθος με ότι καταπιανόταν. Απέφευγε τη δημοσιότητα, αλλά ήταν ντόμπρος.

Θυμάμαι την απαγωγή του Κρις Καλαντζή. Εργαζόμουν τότε στον Ελεύθερο Τύπο. Με είχαν στείλει για να πάρω δηλώσεις από το νέο απόκτημα της ομάδας. Ένα ρεπορτάζ ρουτίνας από έναν άνθρωπο που δεν έκανε ρεπορτάζ ούτε του Ολυμπιακού, ούτε του Παναθηναϊκού. Χαμένο πρωινό, σκεφτόμουν.

Κι επειδή στη δουλειά αυτή δεν υπάρχει ποτέ ρουτίνα έγινε το… μπαμ. Άνθρωπος του Παναθηναϊκού απήγαγε τον Καλαντζή από την αίθουσα αφίξεων, τον έβγαλε από άλλη πόρτα κι οι άνθρωποι του Ολυμπιακού με τους δημοσιογράφους έμειναν με… άδεια χέρια.

Αργότερα τρέξαμε στο σπίτι κάποιων συγγενών του παίκτη στο Περιστέρι όπου ήταν ο Καλαντζής, αλλά δεν ήθελε να μιλήσει. Ένας ελληνοαυστραλός δημοσιογράφος που συνόδευε τον παίκτη και τον γνώριζα μου έσκασε το μυστικό: Έκλεισε στον Παναθηναϊκό.

Στην εφημερίδα ο διευθυντής του αθλητικού, ο Χρήστος Ράπτης, ένας δάσκαλος για όλους εμάς τους νεότερους, μου λέει: Πάρε τον Βαρδινογιάννη τηλέφωνο και ρώτησέ τον ευθέως.

Πάγωσα. Μου έδωσε το τηλέφωνο που βρισκόταν και ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω την οργή του που τον ενοχλούσα βραδιάτικα. Ήμουν νέος στο χώρο, δεν υπήρχε περίπτωση να με ξέρει.

Σχημάτισα τον αριθμό, έκπληξη ότι δεν μου έκλεισε το τηλέφωνο. Στην επίμαχη ερώτηση η απάντηση ήταν: Ο χρόνος θα δείξει.

Σπεύδει όμως να συμπληρώσει: Κοίτα μην γράψεις τίποτα ως δήλωση. Θα σε διευκολύνω στη δουλειά σου, αλλά δεν θέλω δηλώσεις.

Του έδωσα το λόγο μου. Έπειτα άρχισε να μου αναλύει τα προτερήματα του παίκτη. Δεν χρειαζόντουσαν άλλα. Ο παίκτης είχε υπογράψει, δεν είχε απλά συμφωνήσει.

Στην πορεία είχαμε βρεθεί αρκετές φορές, αλλά πάντα σε κάθε ερώτηση η απάντηση ήταν: Μη βάλεις τίποτα στο στόμα μου.

Χρόνια αργότερα, όταν είχε φύγει από τον Παναθηναϊκό ήθελα να γράψω ένα θέμα για την εφημερίδα που εργαζόμουν, για το πως αποκτήθηκε η ομάδα από την οικογένειά του. Μου είπε όλη την ιστορία με την απαραίτητη εισαγωγή: Δεν θα βάλεις τίποτα ως δήλωση. Μου μιλούσε μισή ώρα, ανέλυσε όλα τα δεδομένα κι όταν τον ρώτησα πως μπορώ να παρουσιάσω μια ιστορία ως δική μου όταν αυτά για τα οποία έγραφα πήγαινα ακόμα… σχολείο μου απάντησε: Θέλεις μια ιστορία, την έχεις, δεν θα σε διαψεύσει κανείς. Αυτή δεν είναι η δουλειά σου;

Όταν φεύγει κάποιος θυμόμαστε τις καλές στιγμές. Κάποια στιγμή τον ρώτησα για τη ρεβάνς με τον Άγιαξ που στέρησε από τον Παναθηναϊκό τη συμμετοχή σε τελικό του Champions League. Ήθελα να μάθω εάν είναι αλήθεια ότι γνώριζε ότι ένας παίκτης των Ολλανδών δεν έπρεπε να αγωνιστεί και η ομάδα του μπορούσε να κάνει ένσταση για να κερδίσει το ματς στο ΟΑΚΑ και να πάρει την πρόκριση. Η απάντησή του: Ακόμα και να είναι αλήθεια να ξέρεις ότι ο Παναθηναϊκός δεν κάνει τέτοια πράγματα κι άλλαξε θέμα.

Σήμερα, έφυγε στα 90 του, αλλά ο θάνατός του θα είναι απλά βιολογικός. Για πολλά χρόνια θα ζει σε αυτούς που βοήθησε, σε αυτούς που αδίκησε και σε αυτούς που αναγνώρισε τα λάθη του.

Καλό του ταξίδι…