Ζωές βαρετές

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Η νέα μόδα είναι ο υγιεινισμός. Νέα παιδιά, σαν τα κρύα τα νερά, κοιμούνται από τις δέκα το βράδυ για να πάνε γυμναστήριο στις έξι το πρωί, μετρούν θερμίδες γεμάτα ταραχή, αποφεύγουν το αλκοόλ όπως ο διάολος το λιβάνι και «ερωτεύονται» με μέτρο, χωρίς τρελά πάθη, αφού βεβαιωθούν ότι το άτομο του ενδιαφέροντός τους δεν είναι τοξικό. Βεβαίως, η ψυχοθεραπεία πάει σύννεφο. Και οι σπόροι chia. Και τα φυτικά γάλατα. Και οι δεκάδες δραστηριότητες, σεμινάρια, μετεκπαιδεύσεις. Μέρες γεμάτες εναλλαγές, ανέβα κατέβα στο μετρό, σπίτι πάντα καθαρό, γροθιά στην αναβλητικότητα, be yourself, βγες στη φύση, πάρε βαθιές αναπνοές, φάε πρωτεΐνη μέχρι να βογκήξεις και οι διασκεδάσεις, οι εξαλλιές, οι παραφορές με μέτρο. Ή και καθόλου.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Δεν είναι δημοφιλής η άποψή μου, το ξέρω, αλλά εμένα κάτι μου βρομάει σε όλο αυτό. Αυτό είναι η ζωή; Να καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη, όπως έλεγαν και οι Στέρεο Νόβα; Είμαι άνθρωπος και της μέρας και της νύχτας. Και της φύσης και της πόλης. Και του ύπνου από νωρίς και των άγριων ξημερωμάτων που σε βρίσκουν ανάμεσα σε ξέχειλα τασάκια και ατελείωτες κουβέντες. Λατρεύω το τζανκ φουντ: ναι, τρώω μες στον μήνα το μπέργκερ μου, την πίτσα, το σουβλάκι μου. Περπατάω πολύ, πίνω άφθονο νερό, προπονούμαι όσο μπορώ, αλλά μια δυο φορές την εβδομάδα θα τα πιω και τα ποτά μου.

Παλιά, δεν μεθούσα, φοβόμουν. Τώρα, που μεγάλωσα λιγουλάκι και έχω μια μεγαλύτερη άνεση να πάρω ένα ταξί παραπάνω, απολαμβάνω αυτή την παραζάλη. Και, όχι, δεν νιώθω ότι ξοδεύομαι ή ότι σπαταλάω αδίκως τη ζωή και τη νύχτα μου. Εάν οι νύχτες ήταν φτιαγμένες αποκλειστικά για τα στρώματά μας, θα υπήρχαν μόνο επιπλάδικα και όχι μπαρ.

Είμαι νέα, όχι πολύ νέα, είμαι ανάμεσα στη νεότητα και την ωριμότητα, και απολαμβάνω τρομερά αυτά μου τα χρόνια. Δεν μπορώ να με γεμίζω με τύψεις για μια δυο ημέρες διατροφικής ατασθαλίας, ούτε αν κάπνισα λίγο περισσότερο ένα σαββατόβραδο. Κάθε άνθρωπος να ζει όπως του προκύπτει και, κυρίως, όπως ορίζει ο ίδιος. Ομως, νιώθω πως έχει αρχίσει να επικρατεί μια στροφή προς την απέραντη και απόλυτη υγεία, προς την ανάγκη να δείχνουμε και να είμαστε όλες, όλοι, όλα μες στα νιάτα, στη δροσιά και τη φρεσκάδα. Ανακαλύπτουμε πως όλα βλάπτουν: το λευκό ψωμί, η ζάχαρη, το αλεύρι. Πως όλα είναι, πια, καρκινογόνα.

Τρομοκρατούμαι. Ανατριχιάζω. Μιλώ με παλιότερους ανθρώπους και μου αφηγούνται ιστορίες οι οποίες μοιάζουν να προέρχονται από άλλον κόσμο, από άλλη ζωή. Ανθρωποι πιο ζεσταμένοι μεταξύ τους και με την ιδέα του γλεντιού, του κινδύνου, του ρίσκου. Οχι, μην πάει το μυαλό σας στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μόνο ΠΑΣΟΚ η Ελλάδα, ποτέ δεν ήταν, ούτε έχει να κάνει η οικονομική άνεση με ό,τι σας περιγράφω σήμερα. Πιστέψτε με, μια σαλάτα κινόα-μαυρομάτικα-τζίντζερ-παντζάρι μπορεί να κοστίζει όσο δύο ποτά, και λίγο λέω. Τέλος πάντων. Ισως πρέπει να αποδεχθώ ότι ζούμε την εποχή του κολάν, του σπορτέξ, της Αθήνας τη μέρα, του γυμναστηρίου, του πάρκου με σκυλάκια και ποδηλατάκια και παγούρια ξέχειλα από δροσερό νερό. Σε αυτή την εποχή στριμάρουμε ατέλειωτα, ενημερωνόμαστε στα γρήγορα, διαδρούμε με ελάχιστους ανθρώπους, αποφεύγουμε την ουσιαστική κοινωνικοποίηση, φοράμε eye patches και ετοιμάζουμε την επόμενη αντιοξειδωτική συνταγή της εβδομάδας.

Σε αυτή την εποχή ευτυχώς υπάρχουν στην πόλη κάποια καταφύγια, όπως ο Ιμερος στο Πεδίον του Αρεως, όπως ο Μπάτμαν στον Νέο Κόσμο, που αισθάνομαι νορμάλ να θέλω να πιω τρία ουίσκια και να καπνίσω μισό πακέτο ακούγοντας πενιές, Μητροπάνο και Στέλιο Καζαντζίδη. Ξέρω, το επόμενο πρωί θα αποθηκεύσω και εγώ κάποιο reel που δείχνει έξυπνους τρόπους να κρατήσω σφιχτούς τους γλουτούς μου.

Αλλά, γαμώτο, ξέρω ότι θα είμαι μια χαρούλα όταν αυτοί θα έχουν χαλαρώσει για τα καλά. Θα ’χω τόσα πιο σημαντικά από την κωλοσάρκα μου να αγαπάω σε μένα. Κι εύχομαι και οι άλλοι άνθρωποι σε μένα. Τι να πω; Ισως όταν είμαι γριά δεν υπάρχει μπαρ για μπαρ εδώ γύρω. Μόνο χυμάδικα, βιγκανάδικα, gym centers και yoga clubs. Με τις υγείες σας! Βαριέμαι αφόρητα και να με συγχωράτε.