Καινούργια τώρα ζωή

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Μιλούσα με τη φίλη μου τη Ν. στο τηλέφωνο, βράδυ μεσοβδόμαδο, κατάκοπη από πέρα δώθε, υποχρεώσεις, ξόδεμα πολύτιμου χρόνου ζωής σε συναντήσεις και σε εργατοώρες. Την εβδομάδα που μας πέρασε είχα ανάγκη για χαζολόι. Για βάφλες με φράουλες και σαντιγί και για έρωτα, για μουσικές, για μοσχοβολιστές μαξιλαροθήκες και για ανταλλαγή λιγωτικών μηνυμάτων που υπόσχονται (όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις) αιωνιότητα, που ξαφνιάζονται για τη δύναμη των αισθημάτων που κουβαλούν, για την ορμή των κορμιών που ο χρόνος και τα «πρέπει» τα κρατούν χωριστά ανά μέρες, αλλά, επίσης, τα αναζωπυρώνουν για να θέλονται πιο πολύ, πιο βαθιά, πιο δοκιμασμένα.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Μιλούσα και κάπνιζα, και εκείνη ετοιμαζόταν για μια ιατρική εξέταση το επόμενο πρωινό. Προσπαθούσα να την ξεαγχώσω, άκουγα τις απολαυστικές λεπτομέρειες των τελευταίων ραντεβού της και εκείνη ρωτούσε για δικές μου πρόσφατες ιστορίες και αισθήματα και συμβάντα. Καθόμουν στο κούτσικο σαλονάκι μου, δίπλα τα ζωάκια μου, εμπρός μου στο mute η σειρά του HBO για τη ζωή της Julia Child (πολύ καλύτερη εκδοχή, αν σας ενδιαφέρει η γνώμη μου, από την ταινία με τη Μέριλ Στριπ), στο τραπέζι κοντά μου ανοιχτά τετράδια με σημειώσεις που αφορούν επαγγελματικά θέματα και συνεργασίες.

Άκουγα τη φωνή της φίλης και μια συγκίνηση με κατέκλυζε. Η φωνή της παρήγορη, κάθε άνθρωπος καλός είναι φάρος μες στη ζωή μας, λες «έχω έναν φίλο» κι αν αυτό είναι αλήθεια, συμβολίζει μεγάλο θησαυρό και τύχη. Κοίταζα γύρω τους τοίχους του σπιτιού, στολισμένους με αφίσες που για χρόνια ανέβαλλα να διακοσμήσω (αγορασμένες από μουσεία, από προβολές ταινιών σε φεστιβάλ, από λάιβ), ανέπνεα ήρεμα και σταθερά. Η ζωή μου είχε αλλάξει. Από τι; Σε τι; Από κάτι που χρειάστηκε να υπάρξει για να γεννήσει αυτό το σημερινό, το ήρεμο, το ωραίο, το αγαπημένο.

Πόσες δυσκολίες και εμπόδια ξοπίσω, πόση τρασίλα ψυχική, πόσες προσπάθειες, ματαιωμένα όνειρα που σημειώνονταν ξανά και ξανά στο πέρασμα των σελίδων της ατζέντας μου; Ξέρω, γίνομαι λυρική – έτσι αποκαλούσε η μαμά μου τα πρώτα μου γραφτά εκεί στο δημοτικό, κάτι χαζοποιήματα που έγραφα και εκείνη τα χαρακτήριζε «υπερβολικά». Ποια είναι εκείνα τα πράγματα που διαμορφώνουν και που αλλάζουν τη ζωή μας, τελικά;

Τη ζωή μας δεν την αλλάζουν πάντα τα μεγάλα γεγονότα, οι αποφάσεις που πήραμε με τρεμάμενα χέρια, οι άνθρωποι που έφυγαν ή εκείνοι που ήρθαν με φόρα και μας αναποδογύρισαν τον κόσμο. Όσο μεγαλώνω όλο και πείθομαι ότι την αλλάζουν πολύ (και αθόρυβα, υπόκωφα!) όλα αυτά τα μικρά, τα σχεδόν ασήμαντα που συμβαίνουν όσο εμείς είμαστε απασχολημένοι να κυνηγάμε κάτι άλλο. Ένα τηλεφώνημα βράδυ Πέμπτης, μια απόφαση που γεννιέται σε ένα ξενύχτι, ένα σπίτι που αρχίζει επιτέλους να μας μοιάζει, ένας έρωτας που μας ξανακάνει ανυπόμονους, η γενικότερη αίσθηση ανακούφισης του να μη χρειάζεται πια να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Και ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή να έρχεται όταν, χωρίς τυμπανοκρουσίες και βαρύγδουπες ανακοινώσεις, συνειδητοποιούμε πως δεν λαχταράμε πια να βρεθούμε κάπου αλλού, σε μια άλλη ζωή, με άλλους όρους.

Πως αυτή εδώ, με τα στραβά της, τις απώλειες, τις μικρές της πολυτέλειες και τους ανθρώπους που αγαπάμε είναι μια ζωή στην οποία θέλουμε να επιστρέφουμε. Ακόμα κι έπειτα από την πιο εξαντλητική μέρα. Α, ναι, κυρίως τότε.