Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

Η ΜΕΔΟΥΣΑ

Σεφέρης και τραπ

16/11/2026 - 17:00 | | 5 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Με τα μάτια της «Μέδουσας»

Πώς θα καταλάβετε έναν αμόρφωτο άνθρωπο που προσπαθεί να το παίξει μορφωμένος; Θα έχει τριγύρω του ένα πέπλο σοβαροφάνειας και θα υποτιμά τις τελευταίες τάσεις της μόδας. Θα επιχειρεί εμπρηστικές αναρτήσεις κατά των φασαίικων πανηγυριών, θα επιπλήττει τους νέους που ακούν τραπ και φορούν λουλουδάτες φόρμες, θα γεροντίζει νομίζοντας ότι έχει το αλάθητο της εμπειρίας και των παλιών καιρών. Ο βαθύς γνώστης και κοινωνός της τέχνης, η οποία, αν δεν ξεκινάει από ζωή ή έστω από θάνατο, είναι «πουκάμισο αδειανό», διέπεται από ανοιχτωσιά, από περιέργεια παιδική, από διάθεση να μπει χωρίς «αναπνευστήρα» στο βάθος και στην καρδιά των πραγμάτων.

Από τη Γεωργία Δρακάκη 

Ο ψυχοθεραπευτής μου συζητά μαζί μου την αξία του να χωράει στα γούστα μας και η Στανίση και ο Στανισλάφσκι. Κι εγώ τον ακούω να μου ανοίγεται -για λίγο- κι εκείνος και να μου ομολογεί την πολυπρισματικότητα των γούστων του, των βασικών του των αρχών, της αισθητικής του διαδρομής. Και καμαρώνω. Εμένα κι εκείνον.

Μια Κυριακή πρωί έχω την ανάγκη να ακούσω Sidarta και στα καπάκια «Στο περιγιάλι το κρυφό». Το σαλόνι μου πλημμυρίζει μελωδίες, αναπνέω βαθιά και νιώθω ζωντανή. Η ζωή είναι τόσο μικρή. Πόσα τραγούδια δεν θα προλάβω να ακούσω, πόσες ταινίες δεν θα προλάβω να δω, πόσα μέρη δεν θα προλάβω να επισκεφθώ, πόσα στόματα δεν θα φιλήσω και πόσους δρόμους δεν θα διασχίσω… Ομως, κατακλύζομαι κι από ευγνωμοσύνη για όσα μέρη και για όσες νότες έχω συναντήσει.

Και για τους ανθρώπους – κυρίως για τους ανθρώπους. Για εκείνους που μου έμαθαν ότι η καλλιέργεια δεν είναι μια στοίβα από διαβασμένα βιβλία ούτε μια συλλογή από δύσκολες λέξεις, που τις επιστρατεύεις για να εντυπωσιάσεις τους συνδαιτυμόνες σου. Είναι ο τρόπος που κοιτάζεις τον άλλον, όταν σου μιλάει για κάτι που δεν καταλαβαίνεις. Είναι η προθυμία σου να παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις, ότι δεν έχεις ακούσει, ότι δεν έχεις δει. Είναι η χαρά να σου συστήνει ένας εικοσάχρονος έναν μουσικό που αγνοούσες και να μη σπεύδεις να του εξηγήσεις γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν σπουδαιότερος. Λες και η ομορφιά είναι ένα βάθρο που χωράει μονάχα έναν. Λες και η συγκίνηση είναι διαγωνισμός με κριτική επιτροπή.

Με κουράζουν οι άνθρωποι που έχουν μετατρέψει το γούστο τους σε ηθικό πλεονέκτημα. Που αντιμετωπίζουν την αισθητική τους σαν τίτλο ευγενείας και την απέχθειά τους για το λαϊκό σαν πιστοποιητικό ανωτερότητας. Που δεν χορεύουν ποτέ χωρίς… εισαγωγικά, δεν τραγουδούν ποτέ χωρίς ειρωνεία, δεν παραδίνονται ποτέ σε κάτι που θα μπορούσε να τους εκθέσει. Που φοβούνται μήπως τους δει κανείς να συγκινούνται με ένα σκυλάδικο, να γελούν με μια χαζή κωμωδία και όλα αυτά που απαρτίζουν την ανθρώπινη κατάσταση και την πλουτίζουν με ένα σωρό αντικρουόμενες καταστάσεις, γούστα και καταστάσεις.

Σεφέρης και τραπ

Και σκέφτομαι πόση μοναξιά πρέπει να έχει αυτή η διαρκής επιτήρηση του εαυτού. Πόση ενέργεια ξοδεύει κανείς για να διατηρεί άθικτη την εικόνα του καλλιεργημένου, του εκλεκτικού, του ανθρώπου που δεν παρασύρεται από τις ευτελείς απολαύσεις των πολλών. Πόσες μικρές ευτυχίες θυσιάζει στον βωμό μιας σοβαρότητας που δεν του ζήτησε κανείς. Γιατί η σοβαρότητα, όταν δεν συνοδεύεται από χιούμορ και αυτοσαρκασμό, γίνεται μια ιδιότυπη αναπηρία της ψυχής. Και η μόρφωση, όταν δεν γεννά τρυφερότητα, καταντά ένα καλοσιδερωμένο κοστούμι, όπου μέσα του ασφυκτιεί ένας άνθρωπος τρομαγμένος μπροστά στην πιθανότητα να μην είναι ξεχωριστός.

Σημειωτέον, άλλο πράγμα είναι να μπορείς να διακρίνεις την αξία και άλλο να χρησιμοποιείς αυτήν τη διάκριση για να μετράς την αξία των ανθρώπων. Μπορείς να αγαπάς τον Μπέργκμαν και να βλέπεις με απόλαυση μια σαχλή τηλεοπτική σειρά. Να διαβάζεις Ντοστογιέφσκι και να ξεκαρδίζεσαι με ένα βίντεο στο TikTok. Να αναγνωρίζεις τη μεγαλοφυία του Μπαχ και να χάνεις για τρία λεπτά τα λογικά σου με ένα λαϊκό άσμα που μιλάει για προδοσία, χωρισμό και νυχτερινές επιστροφές.

Μου αρέσει που είμαι πολλές γυναίκες μέσα στην ίδια γυναίκα. Εκείνη που δακρύζει μπροστά σε έναν πίνακα του Ρόθκο κι εκείνη που τραγουδάει με όλη της τη δύναμη ένα άσμα της Πάολα. Εκείνη που αναζητά τη σιωπή ενός μουσείου και εκείνη που θέλει να βρεθεί στριμωγμένη σε ένα μαγαζί στο Κολωνάκι και να χορεύει λάτιν. Και δεν αισθάνομαι την παραμικρή ανάγκη να συμφιλιώσω αυτές τις γυναίκες μεταξύ τους. Συνυπάρχουν θαυμάσια. Μερικές φορές, μάλιστα, τα πίνουν και μαζί.

Α, και θέλω να εξακολουθώ να εκπλήσσομαι. Να με ξεβολεύουν οι νέοι άνθρωποι, να μου συστήνουν τις παραξενιές τους, να μου εξηγούν τους κώδικές τους. Θέλω να διατηρήσω το δικαίωμα να μη μου αρέσει κάτι, χωρίς να αισθάνομαι την υποχρέωση να το εξευτελίσω. Και, περισσότερο απ’ όλα, θέλω να μην ξεχάσω ποτέ ότι η τέχνη δεν δημιουργήθηκε για να εξασφαλίζει κοινωνικό κύρος. Δημιουργήθηκε, μεταξύ άλλων, για να μας βοηθά να αντέχουμε την τρομερή συνθήκη του να είμαστε ζωντανοί. Στο τέλος της ημέρας, όταν θα έχουν σβήσει τα φώτα, όταν θα έχουν κλείσει τα βιβλία και θα έχει τελειώσει η τελευταία συζήτηση για το υψηλό και το ευτελές, δεν θα μετρήσω τη ζωή μου με τα έργα που κατάφερα να εκτιμήσω σωστά. Θα τη ζυγίσω -μπορεί- με τις φορές που κάτι με συγκλόνισε.

Με τις φορές που ξέχασα να προσέχω πώς φαίνομαι. Να μην ξεχάσω να σας πω: Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμορφωσιά από το να έχεις μάθει τόσα πολλά για τη ζωή, ώστε να έχεις ξεχάσει πώς να τη ζεις. Κατά την άποψή μου.

Espresso News app
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ESPRESSO NEWS

Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.