Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

SHOWBIZ

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

22/11/2026 - 10:27 | | 7 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Σαράντα χρόνια δημοσιογραφικών διαδρομών, εκατοντάδες συναντήσεις με ανθρώπους του πολιτισμού, απρόβλεπτες αποστολές, νυχτοπερπατήματα και ιστορίες που κινδύνευαν να χαθούν μέσα στις σελίδες παλιών εφημερίδων. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιάννης Αλεξίου ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και παρουσιάζει το «Τελευταίο Χειρόγραφο – 40 χρόνια ήχων, δίσκων και πολιτισμού», μια πολυσυλλεκτική έκδοση, που αποτελεί ταυτόχρονα ένα ταξίδι στην ελληνική δημοσιογραφία και ένα πολύτιμο χρονικό ανθρώπων και εποχών.

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Η αφετηρία του εγχειρήματος δεν ήταν εξαρχής η συγγραφή ενός βιβλίου. Όλα άρχισαν από την προσπάθεια να συγκεντρώσει διάσπαρτες σημειώσεις σε δεκάδες σημειωματάρια, που τον συνόδευαν σε συνεντεύξεις, καλλιτεχνικές συναντήσεις, παρέες και συζητήσεις. «Ήταν η πρώτη ύλη να ξεκινήσω, χωρίς όμως να έχω στο μυαλό μου μία έκδοση» εξηγεί ο ίδιος μιλώντας στην «Espresso».

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Ο συγγραφέας

Στην πορεία, όμως, η αποκρυπτογράφηση των σημειώσεων ξύπνησε μνήμες και έφερε ξανά μπροστά του ολόκληρη τη δημοσιογραφική του διαδρομή. Το αποτέλεσμα περιλαμβάνει αποσπάσματα από περίπου 600 καλλιτεχνικές συναντήσεις με μουσικούς, ηθοποιούς, δημιουργούς, λογοτέχνες και προσωπικότητες του πολιτισμού, εμπλουτισμένα με προσωπικές αφηγήσεις και ιστορίες που μόνο η δημοσιογραφική περιπέτεια μπορεί να προσφέρει.

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Ο Τζέιμς Μπράουν έχοντας προσγειωθεί στο Ελληνικό, με τον Γιάννη Αλεξίου να τον ακολουθεί

Η δουλειά διήρκεσε περίπου δύο χρόνια, με σχεδόν καθημερινή ενασχόληση, μέχρι την παράδοση του χειρόγραφου στον εκδότη Νίκο Αναγνωστάκη, στο Όγδοο. Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν το ίδιο το αρχείο, που εκτείνεται σε δύο αποθήκες. «Φανταστείτε να πέφτω για ύπνο αργά το βράδυ και να σκέφτομαι κάτι καλό που μου είχε πει, για παράδειγμα, ο Βαγγέλης Γερμανός και να σηκώνομαι δύο η ώρα και να κατεβαίνω στην αποθήκη να βρω την εφημερίδα, ώστε να ησυχάσω και να ξανακοιμηθώ». Μια σχεδόν κινηματογραφική εικόνα, ενδεικτική της αφοσίωσης με την οποία αντιμετώπισε την αναμέτρηση με το παρελθόν. «Τα ξαναέζησα όλα με έναν άλλον τρόπο, πιο έντονα συναισθηματικά» παραδέχεται.

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Ανάμεσα στις προσωπικότητες που αναδύονται από τις σελίδες του βιβλίου βρίσκεται και η Ζωή Λάσκαρη, σε μια συνάντηση που ο ίδιος ξεχωρίζει ως τη μεγαλύτερη έκπληξη. Τον Μάρτιο του 1999, στο ρετιρέ της στην οδό Ηροδότου, στο Κολωνάκι, η ηθοποιός τον υποδέχθηκε στο εντυπωσιακό roof garden του σπιτιού της.

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Ζωή Λάσκαρη

Ήταν 56 ετών, λαμπερή και εντυπωσιακή, διατηρώντας τη γοητεία του διαχρονικού sex symbol. Δεν επιθυμούσε φωτογράφιση και η επιθυμία της έγινε απολύτως σεβαστή. Εκείνο, όμως, που έμεινε περισσότερο στη μνήμη του Αλεξίου ήταν η κίνησή της μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης. «Με πήρε να με ευχαριστήσει τηλεφωνικά στην εφημερίδα, Κυριακή πρωί, μόλις τη διάβασε. Κάτι που δεν έκανε ποτέ κανείς άλλος καλλιτέχνης που συνομίλησα μαζί του».

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Οι Rolling Stones

Από τις πιο περιπετειώδεις ιστορίες του βιβλίου είναι αναμφίβολα η αποστολή στο Ζάγκρεμπ για τους Rolling Stones, μαζί με τον φωτορεπόρτερ και στενό συνεργάτη του Γιάννη Κανελλόπουλο. Στόχος ήταν να μεταφέρουν στο ελληνικό κοινό το ρεπορτάζ από τη συναυλία του συγκροτήματος, λίγο πριν από τη μεγαλειώδη εμφάνισή του στο Ολυμπιακό Στάδιο, τον Σεπτέμβριο του 1999. «Αλλάξαμε τρία τρένα σε ένα περιπετειώδες ταξίδι 23 ωρών» θυμάται. Στο ξενοδοχείο είδαν τους μουσικούς να περνούν μπροστά τους μαζί με τις οικογένειές τους, ενώ στη συναυλία παραλίγο να χάσουν τα πράγματά τους. Η επιστροφή, ωστόσο, έκρυβε ακόμα μεγαλύτερη περιπέτεια, αφού βρέθηκαν σε καθεστώς αιχμαλωσίας στα σύνορα της Σερβίας. «Τέλος καλό, όλα καλά» λέει για μια αποστολή που θα μπορούσε να αποτελέσει από μόνη της κινηματογραφικό σενάριο.

Μια άλλη ανάμνηση που θα ήθελε να ξαναζήσει είναι το διήμερο με τον Στέλιο Καζαντζίδη, στα τέλη Νοεμβρίου του 1997. Τότε, σε ηλικία μόλις 30 ετών, κατάφερε να εξασφαλίσει τη μοναδική συνέντευξη που επέλεξε να δώσει ο μεγάλος τραγουδιστής σε εφημερίδα, με αφορμή την επιστροφή του στη δισκογραφία με το άλμπουμ «Τραγουδώ». Η συνάντηση έγινε στο στούντιο του Αντώνη Πετρίδη, στα Θυμαράκια. Η συγκίνηση κορυφώθηκε την επόμενη ημέρα, στην απονομή του χρυσού δίσκου του Καζαντζίδη σε ιδιωτική εκδήλωση στους Θρακομακεδόνες. Εκεί, ο Στελάρας τραγούδησε χωρίς μικρόφωνο, με τη συνοδεία της κιθάρας του Μανώλη Λιδάκη. «Έτσι άκουσα την ανεπανάληπτη φωνή του έστω και για μια φορά στη ζωή μου». Έξω από την ταβέρνα, εν τω μεταξύ, είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου που προσπαθούσε να εξασφαλίσει έστω μια ματιά στον αγαπημένο τραγουδιστή.

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Ο Μίμης Πλέσσας με την ορχήστρα του

Η δημοσιογραφική διαδρομή, βέβαια, δεν ήταν πάντα εύκολη. Ο Αλεξίου θυμάται τον έντονο ανταγωνισμό ανάμεσα σε εφημερίδες και περιοδικά, τις συναντήσεις που ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή και τις δυσκολίες στην προσέγγιση σημαντικών προσωπικοτήτων. Ανάμεσα σε εκείνους που δεν κατάφερε τελικά να συναντήσει ήταν η Μαίρη Λίντα, η Καίτη Πάνου και ο Δήμος Μούτσης. «Όταν κάνεις κάτι πολύ καλά, πάντα υπάρχουν τρικλοποδιές» σχολιάζει, χωρίς ωστόσο να αφήνει αυτές τις χαμένες ευκαιρίες να επισκιάσουν τις εκατοντάδες συναντήσεις που πραγματοποίησε.

Σήμερα, που η δημοσιογραφία έχει περάσει από το χειρόγραφο και τη γραφομηχανή στα podcasts, τα vidcasts και την Τεχνητή Νοημοσύνη, θεωρεί ότι η ουσία της συνέντευξης παραμένει ίδια: η εμπιστοσύνη. «Πάντα υπάρχει ένας τρόπος να πλησιάσεις έναν διάσημο και να του πάρεις συνέντευξη, αρκεί να τον κάνεις να νιώσει άνετα και να μπορεί να σε εμπιστευτεί». Αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι οι σημερινοί καλλιτέχνες φοβούνται περισσότερο την αλλοίωση των δηλώσεών τους και την απομόνωση μιας φράσης για έναν εντυπωσιακό τίτλο.

Το «Τελευταίο Χειρόγραφο» είναι αφιερωμένο στον αείμνηστο Γιάννη Κανελλόπουλο, τον φίλο, συνεργάτη και κορυφαίο φωτορεπόρτερ, του οποίου οι φωτογραφίες αποτελούν σημαντικό μέρος της έκδοσης. Για τον Αλεξίου, άλλωστε, το βιβλίο δεν είναι μόνο ένας απολογισμός σαράντα χρόνων, αλλά μια προσπάθεια να διασωθούν μαρτυρίες και στιγμές για τις επόμενες γενιές. «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μου άνοιξαν το σπίτι τους, την καρδιά τους και μου εξομολογήθηκαν τόσα πράγματα». Και θέλει να τα μοιραστεί, ιδιαίτερα με τους νεότερους, που έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν ξανά σημαντικά κομμάτια του ελληνικού πολιτισμού. Το ταξίδι του στη δημοσιογραφία συνεχίζεται με την αρθρογραφία του στο Ogdoo.gr από το 2013 και στο ιστορικό περιοδικό «Ήχος+» από το 1997. Όσο για το αρχείο και τις ιστορίες του, ο ίδιος γνωρίζει ότι δεν χωρούν σε μία έκδοση. «Αυτά όλα είναι ο πλούτος της ζωής μου και σίγουρα δεν χωρούν σε ένα βιβλίο. Θα υπάρξει και συνέχεια» καταλήγει στην κουβέντα μας για την «Espresso».

Το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ από μελάνι!

Ο συγγραφέας του βιβλίου με τον Πασχάλη

Η in love με τον Μόρισον, Μελίνα Κανά

Στο βιβλίο «Το Τελευταίο Χειρόγραφο – 40 χρόνια ήχων, δίσκων και πολιτισμού» ξεπηδούν πολλές ακόμη απολαυστικές ιστορίες μέσα από τις συνεντεύξεις που πήρε ο Γιάννης Αλεξίου από σπουδαίες προσωπικότητες. Εξομολογήσεις, άγνωστα παρασκήνια και περιστατικά που μοιάζουν βγαλμένα από ταινία συνθέτουν ένα απολαυστικό ανθολόγιο.

Η Μελίνα Κανά και ο Jim Morrison! Ποιος διάσημος ρόκερ είχε κλέψει την καρδιά της στην εφηβεία, χωρίς μάλιστα να ακούει τα τραγούδια του; Η απάντηση είναι ο θρυλικός τραγουδιστής των Doors! «Κυρίως μου άρεσε σαν άντρας» αποκάλυψε στον Αλεξίου το 1997. Και είχε κι άλλες παιδικές αδυναμίες: ήθελε να είναι η Ωραία Κοιμωμένη, ενώ απέρριπτε την Κοκκινοσκουφίτσα, επειδή τη θεωρούσε «πολύ ανόητη που δεν γνώρισε τον λύκο»!

Η τελευταία έξοδος του Μιχάλη Γενίτσαρη. Μια συγκλονιστική ιστορία έζησε ο δημοσιογράφος με τον σπουδαίο ρεμπέτη την Πρωτοχρονιά του 2005. Παρά τα προβλήματα υγείας του, ο Γενίτσαρης τον πήρε τηλέφωνο αργά το βράδυ και του είπε «Γιάννη, θέλω να βγω έξω απόψε». Ήθελε να αποχαιρετήσει τους παλιούς φίλους και τα στέκια του. Πρώτος σταθμός το ρεμπετάδικο 7 Νότες στο Μενίδι και στη συνέχεια το Καραβάνι στην Κυψέλη. Εκεί, μέσα στη νύχτα, ο Γιώργος Λεμπέσης τον κάλεσε στο πάλκο. Ο Γενίτσαρης τραγούδησε το «Εγώ μάγκας φαινόμουνα να γίνω από μικράκι…» και ολόκληρο το μαγαζί έγινε μια φωνή μαζί του. Ήταν η τελευταία του μεγάλη νυχτερινή έξοδος. Στις πέντε το πρωί επέστρεψαν στα Μανιάτικα.

Το φίδι που χάλασε το γύρισμα! Ο Ανέστης Βλάχος είχε να διηγηθεί ένα απίθανο περιστατικό από την ταινία «Πόθοι στον καταραμένο βάλτο». Κυνηγημένος από έναν επίδοξο δολοφόνο μέσα στην ταινία, πήρε τη συμπρωταγωνίστριά του Ζέτα Αποστόλου και κρύφτηκαν στα καλάμια. Μόνο που εμφανίστηκε ένα αληθινό φίδι! «Καθ’ ότι φοβάμαι τα φίδια, έβαλα μπροστά το όπλο και του έκανα φστ, φστ, να φύγει και δεν έφευγε… Και τελικά μπήκε το φίδι στο πλάνο!» θυμόταν, γελώντας, ο ηθοποιός στη συνάντησή του με τον Αλεξίου το 2004.

Ο Ντέμης Ρούσσος και το συμβόλαιο της συνέντευξης! Ο μεγάλος Έλληνας τραγουδιστής, που ζούσε στο Παρίσι, είχε έναν ιδιαίτερο όρο για να μιλήσει στην εφημερίδα: ζητούσε να υπογραφεί λεπτομερές συμβόλαιο με ημερομηνία δημοσίευσης, έκταση συνέντευξης και έλεγχο των φωτογραφιών! Έτσι, η συνέντευξη δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ωστόσο, η συνάντηση στην πολυτελή κατοικία του στην Άνω Γλυφάδα είχε απρόσμενη εξέλιξη. Μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία του από την εφηβεία του στην Αλεξάνδρεια τον ενθουσίασε τόσο, που ζήτησε να την αποκτήσει. Ο Αλεξίου, όμως, είχε προβλέψει την αντίδρασή του και είχε φροντίσει να έχει μαζί του ένα αντίγραφο!

Espresso News app
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ESPRESSO NEWS

Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.