Ο πράκτορας 007 επιστρέφει δριμύτερος (;) στο πρόσωπο, λέει, του φλεγματικού και σε κάθε περίπτωση χαρισματικού Ρόμπερτ Πάτινσον. Η επιλογή του για τον ρόλο του νέου Τζέιμς Μποντ φαίνεται πως διχάζει ήδη το κινηματογραφικό κοινό, ξυπνώντας μνήμες από τις έντονες αντιδράσεις που είχε προκαλέσει κάποτε η ανάθεση του ρόλου στον Ντάνιελ Κρεγκ. Ενθουσιασμός και επιφυλάξεις, προσδοκίες και αμφιβολίες συνθέτουν το κλίμα γύρω από τον ηθοποιό, ο οποίος καλείται να δώσει τη δική του ταυτότητα στον θρυλικό πράκτορα.
Από τη Γεωργία Δρακάκη
Ο «Guardian» τον περιγράφει ως τον πρώτο «αλλόκοτο Μποντ», φωτίζοντας λιγότερο γνωστές πλευρές της προσωπικότητάς του: από τις ευφάνταστες ιστορίες που συνηθίζει να επινοεί μέχρι τις παράδοξες επιχειρηματικές απόπειρές του. Ολη αυτή η συζήτηση στα σόσιαλ, στις εκπομπές, ακόμα και τα πηγαδάκια στο μπαρ που συχνάζω μου ξύπνησαν πρώτη φορά στη ζωή μου (ειλικρινώς, δεν με ενδιαφέρει ο James Bond, αν και έχω δει/γνωρίζω μέσες άκρες κ.λπ.) την επιθυμία να αποκτήσω άποψη. Να σκεφτώ ποιον θα επέλεγα εγώ, δηλαδή, αν είχα το γενικό και τελικό πρόσταγμα της casting director. Μεταξύ μας, τώρα, ένα εντελώς αχρείαστο, αλλά απολαυστικό κάστινγκ μέσα στο κεφάλι μου. Γιατί, εντάξει, δεν μιλάμε για τον Αμλετ ούτε για κάποιον ήρωα του Τσέχοφ, αλλά για έναν κινηματογραφικό μύθο που στηρίζεται εξίσου στο στιλ, στη σεξουαλικότητα και σε μια συγκεκριμένη, σχεδόν ζωώδη αύρα. Και για εκεί, συγγνώμη κιόλας, δεν αρκεί να είσαι καλός ηθοποιός. Πρέπει να έχεις κάτι που δεν διδάσκεται σε καμία δραματική σχολή.
Θα επέλεγα ασκαρδαμυκτί τον καλλονό, αγριάντρα, λαϊκάγορο και καραμπουζουκλίδικο χωριατόπαιδο που ακούει στο όνομα Τομ Χάρντι. Ναι, ναι, ναι με τα χίλια γιατί διαθέτει μια σπάνια κινηματογραφική ποιότητα: μπορεί να είναι γοητευτικός και τρομακτικός ταυτόχρονα. Εχει την τραχύτητα, τη σωματικότητα, το σκοτεινό χιούμορ και, κυρίως, εκείνη την αναβράζουσα εσωτερική ένταση που κάνει έναν χαρακτήρα ενδιαφέροντα ακόμη κι όταν δεν μιλάει. Και έχει, επίσης, αυτή την υπέροχη αντίφαση: μοιάζει με τύπο που μπορεί να σου απαγγείλει ευαίσθητους στίχους της Γιαννατσούλια («Ωρες μικρές / Στα σκοτεινά») και πέντε λεπτά αργότερα να πλακωθεί στο ξύλο έξω από μια παμπ. Ενα κράμα αριστοκρατικής αυθάδειας και αλήτικης γοητείας που προσωπικά βρίσκω ακαταμάχητο. Δεν είναι το συμβατικά ωραίο αγόρι που θα σου χαμογελάσει από μια διαφήμιση αρώματος. Είναι εκείνος που θα χαλάσει τη διαφήμιση, θα κλέψει το άρωμα και θα φύγει με τη μηχανή.

Τον έχουμε δει να μεταμορφώνεται, να κυριαρχεί στην οθόνη με ελάχιστες λέξεις, να υποδύεται ανθρώπους βαθιά πληγωμένους, επικίνδυνους, αλλά και παράξενα ευάλωτους. Κι αυτό ακριβώς χρειάζεται ο Μποντ μετά τον Ντάνιελ Κρεγκ, νομίζω εγώ. Οχι, δηλαδή, έναν αψεγάδιαστο υπερήρωα, αλλά έναν άνθρωπο με σκοτεινές γωνίες, βάρος στο βλέμμα, με παρελθόν που μοιάζει να τον καταδιώκει. Ο Πάτινσον μου θυμίζει περισσότερο υλικό της Μάρβελ, κάτι σουπερηρωικό. Ισως είμαι επηρεασμένη και από τον Μπάτμαν του. Αλλά ο Χάρντι είναι κάλλιστα ο Μποντ του 2027, πιο «τραπ», πιο λερωμένος. Ασε που δεν θα χρειαζόταν να κάνει τίποτα για να προσπαθήσει να δείχνει επικίνδυνος. Θα αρκούσε να μπει στο δωμάτιο.
Μια σκέψη συμπληρωματικά. Ο Μποντ δεν πρέπει να είναι απλώς ένας άντρας που οι γυναίκες επιθυμούν και οι άντρες θαυμάζουν. Πρέπει να είναι ένας χαρακτήρας που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ολοκληρωτικά. Να διαθέτει κομψότητα χωρίς επιτήδευση, αρρενωπότητα χωρίς καρικατούρα και ευαισθησία χωρίς να χάνει την απειλητική παρουσία του. Και, μεταξύ μας, πόσο ενδιαφέρον θα ήταν ένας Μποντ λιγότερο γυαλισμένος, λιγότερο προβλέψιμος, με κάτι από την αγριάδα του δρόμου κάτω από το πανάκριβο κοστούμι του; Ενας 007 που δεν θα έμοιαζε να βγήκε μόλις από το κομμωτήριο, αλλά από μια νύχτα γεμάτη κακές αποφάσεις, επικίνδυνες συναναστροφές και ακόμη πιο επικίνδυνες γυναίκες. Με ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να αφηγηθεί ολόκληρη ιστορία πριν καν ανοίξει το στόμα του.
Ο Πάτινσον θα μπορούσε να προσφέρει έναν ιδιαίτερο, πιο εσωστρεφή, ίσως πιο εκκεντρικό Μποντ. Ο Χάρντι, όμως, θα μπορούσε να προσφέρει έναν Μποντ που θα σε έκανε να πιστέψεις ότι έχει πραγματικά ζήσει όλα όσα αφηγείται η μυθολογία του 007. Δεν ξέρω (και ούτε καίγομαι να μάθω) αν ο Τομ Χάρντι θα γίνει ποτέ Τζέιμς Μποντ. Ξέρω, όμως, ότι θα ήθελα πολύ να τον δω να φοράει το σμόκιν, να κοιτάζει τον αντίπαλό του στα μάτια και να λέει εκείνες τις τρεις λέξεις που κουβαλούν δεκαετίες κινηματογραφικής ιστορίας. «Bond. James Bond». Hot. Very hot.
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









