Μιλώντας στην εκπομπή «Πρώτος καφές με τη Ζήνα», ο Πέτρος Πολυχρονίδης αποκάλυψε ότι όταν οι γονείς του μετακόμισαν στην Αθήνα, η τύχη τούς έφερε στην ίδια πολυκατοικία με την οικογένεια Μαζωνάκη.
«Όταν οι γονείς μου μετανάστευσαν στην Αθήνα, έτυχε να μείνουν στην ίδια πολυκατοικία, στο ίδιο μέρος, στην ίδια αυλή με την οικογένεια του Μανώλη του Μαζωνάκη, την Κλειώ, τη Βάσω, το Γιώργο και τη Μαρία», θυμήθηκε. Η σχέση τους συνεχίστηκε και όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης έγινε ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές της χώρας. Τον προσκαλούσε στις πρεμιέρες και τα γενέθλιά του, όμως για τον Πέτρο Πολυχρονίδη παρέμενε πάνω απ’ όλα «ο Γιώργος από τη γειτονιά». Ο παρουσιαστής θυμήθηκε έναν Γιώργο Μαζωνάκη που από παιδί είχε ήδη αποφασίσει ποιον δρόμο θα ακολουθούσε.

Τραγουδούσε στις οικογενειακές γιορτές, έστηνε αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις και κουκλοθέατρα, ενώ για ένα διάστημα, όπως αποκάλυψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης, έλεγε ότι ήθελε να γίνει ακόμη και παπάς. «Τον θυμάμαι να τραγουδάει πάντα, πάντα, από οποιαδήποτε ηλικία, από δέκα χρονών να είναι καλλιτέχνης», είπε, αποκαλύπτοντας και τη φράση που επαναλάμβανε από μικρός ο τραγουδιστής: «Δεν υπήρχε καμία περίπτωση, εγώ θα κάνω τέχνη». Τότε, όπως παραδέχτηκε, τα μικρότερα παιδιά της πολυκατοικίας γελούσαν μαζί του, χωρίς φυσικά να μπορούν να φανταστούν όσα θα ακολουθούσαν.
Ανάμεσα στις αναμνήσεις του, μία ξεχωρίζει ιδιαίτερα. Πριν ακόμη τα τραγούδια του Μαζωνάκη φτάσουν στο κοινό και γίνουν μεγάλες επιτυχίες, οι γείτονές του είχαν ήδη πάρει μια πρώτη… γεύση. «Δεν υπάρχει τραγούδι που δεν το έχω ακούσει δύο χρόνια πριν από τον φωταγωγό», αποκάλυψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγουδούσε μέσα στο σπίτι και η φωνή του ακουγόταν στον φωταγωγό της πολυκατοικίας. Αργότερα, αρκετά από εκείνα τα τραγούδια κυκλοφόρησαν και έγιναν γνωστά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Οι άνθρωποι της γειτονιάς τον ακολούθησαν και στα πρώτα επαγγελματικά του βήματα, πηγαίνοντας στα μικρά μαγαζιά όπου εμφανιζόταν στη Νίκαια και την Κοκκινιά.
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης μοιράστηκε και εικόνες μιας άλλης εποχής. Το 1987, όλη η πολυκατοικία μαζεύτηκε γύρω από τη μοναδική έγχρωμη τηλεόραση, η οποία βρισκόταν στο σπίτι της οικογένειας Μαζωνάκη, για να παρακολουθήσει την Εθνική στο Ευρωμπάσκετ. «Έχω πανηγυρίσει και έχω βγάλει τη φωνή μου στο Ευρωμπάσκετ του ’87, στη μοναδική έγχρωμη τηλεόραση που είχαμε στην πολυκατοικία μας, που την είχε η οικογένεια Μαζωνάκη, μαζί με τον Γιώργο να φωνάζουμε για τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά», περιέγραψε. Θυμήθηκε ακόμη τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες της δεκαετίας του ’80, όταν οι οικογένειες ανέβαιναν στις ταράτσες της πολυκατοικίας και κοιμούνταν εκεί για να αντιμετωπίσουν τους καύσωνες.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο παρουσιαστής και στην πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη που, όπως υποστήριξε, δεν γινόταν πάντοτε γνωστή δημόσια: τη βοήθεια που προσέφερε σε ανθρώπους του περιβάλλοντός του και συνεργάτες του. Μίλησε επίσης για την οικογένεια του τραγουδιστή, την οποία περιέγραψε ως μία από τις πιο δεμένες που είχε γνωρίσει, τονίζοντας τη στήριξη που, σύμφωνα με τον ίδιο, του προσέφεραν οι γονείς και οι αδελφές του στις δύσκολες περιόδους της ζωής και της καριέρας του. Και παρά το γεγονός ότι πέρασαν δεκαετίες από τότε που άκουγαν τον νεαρό Γιώργο να τραγουδά μέσα από τον φωταγωγό, ο Πέτρος Πολυχρονίδης έκλεισε τις αναμνήσεις του με μία φράση που συνοψίζει όσα ένιωθαν οι άνθρωποι της παλιάς γειτονιάς του:
«Ήμασταν περήφανοι και είμαστε ακόμα περήφανοι για ό,τι έκανε».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









