Ο Τζώνυ της «Λάμψης» ανεβαίνει στο… μοτοσακό των αναμνήσεών του!

Από τη θρυλική «Λάμψη» και το θέατρο μέχρι την εστίαση και από τις επαγγελματικές του μάχες έως τις απώλειες αγαπημένων φίλων, ο Τζώνυ Θεοδωρίδης μετρά μια μακρά διαδρομή γεμάτη στιγμές, ανθρώπους και ανατροπές.

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Μασιάς

Σήμερα, με το Μοτοσακό της γεύσης να αποτελεί το νέο του επαγγελματικό στοίχημα, μιλά ανοιχτά στην «Espresso» για όσα τον καθόρισαν, για αυτά που εξακολουθούν να τον απασχολούν και για όσα, τελικά, έχουν πραγματική αξία στη ζωή.

Τζώνυ, σε συναντάμε στο Μοτοσακό, το νέο μεζεδοπωλείο που «τρέχεις» επιχειρηματικά στην Καλλιθέα. Τι όραμα έχεις για το μαγαζί;

Τυχαία το βρήκαμε με τους συνεργάτες μου. Αρχικά σκεφτόμασταν να αναλάβουμε ένα άλλο μαγαζί, στην Πλάκα. Βλέποντας όμως το Μοτοσακό, που συνδυάζει εσωτερικό και εξωτερικό χώρο, έχει πεζόδρομο, πράσινο και άπλα, μας άρεσε πολύ εξαρχής τόσο σε μένα όσο και στους άλλους τρεις που είμαστε αδελφωμένοι σε αυτό το εγχείρημα – εγώ, η κόρη μου, Μελίτα Καιρούς, η Έλενα Καφετζόγλου και ο Χρήστος Ματαράς.

Με τον Χρήστο λέγαμε χρόνια να συνεργαστούμε, και το σωστό timing ήταν τώρα. Η Μελίτα δουλεύει από τα 17 της στην εστίαση, οπότε ξέρει καλά τη δουλειά, το ίδιο και η Έλενα. Καθένας στον τομέα του, όπως έχουμε χωρίσει τα πράγματα, κάνει αυτό που πρέπει και δίνει τον καλύτερο εαυτό του.

Αγκαλιά με τον αξέχαστο Αλμπέρτο Εσκενάζυ

Έχεις δύο μεγάλες αγάπες εδώ και δεκαετίες, την υποκριτική και την εστίαση. Ποια σε εκφράζει περισσότερο σήμερα;

Είναι δύο παράλληλα πράγματα που αγαπώ πολύ. Και τα δύο έχουν να κάνουν με τον κόσμο και την επαφή. Βέβαια, το θέατρο σου δίνει άλλη ανταμοιβή σε σύγκριση με την εστίαση. Η ανταμοιβή της εστίασης είναι ότι βλέπεις τον κόσμο ευχαριστημένο. Αυτό προσπαθούμε πάντα και οι τέσσερις, επειδή είμαστε άνθρωποι της δουλειάς.

Εγώ, για παράδειγμα, μπαίνω πολλές φορές στην κουζίνα και μαγειρεύω. Τον πελάτη τον σερβίρει κάποιος από εμάς – γενικά υπάρχει μια πιο προσωπική επαφή με τον άνθρωπο που έρχεται και λειτουργούμε ως ομάδα. Φυσικά και στο θέατρο η ομάδα είναι πολύ βασική. Αν δεν έχεις ομάδα, ό,τι και να κάνεις δεν βγαίνει αυτό που θέλεις πάνω στη σκηνή.

Στο θέατρο, ο κόσμος ξέρει ότι θα πάει να δει τον Θεοδωρίδη. Στο μαγαζί έρχονται πελάτες επειδή ξέρουν ότι θα είσαι κι εσύ εκεί;

Ναι, πολύς κόσμος έρχεται επειδή ξέρει ότι είμαι ένας από τους ιδιοκτήτες. Γενικά, όμως, καθένας μας εδώ μέσα έχει το δικό του κοινό. Γι’ αυτό ενώσαμε τις δυνάμεις μας, για να κάνουμε κάτι καλό. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν και κάποιοι που, όταν πάω να τους πάρω παραγγελία ή να τους σερβίρω, δεν το περιμένουν και ξαφνιάζονται βλέποντάς με. Και τότε με ρωτάνε: «Είσαι εσύ;»

Αυτό το είχα πάντα στις δουλειές μου. Δηλαδή, και σε ξενοδοχεία, όταν δούλευα ως μάνατζερ παράλληλα με την υποκριτική, δεν πίστευαν ότι μπορεί να είμαι ενεργός ηθοποιός και να κάνω ταυτόχρονα και αυτό.

Δίπλα στη σύζυγο του Σύλβια Δημητρακοπούλου

Στα εγκαίνια του μαγαζιού βρέθηκαν πολλοί καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και η Λουκία Παπαδάκη, με την οποία σας συνδέει η «Λάμψη». Ετοιμάζεστε να συνεργαστείτε ξανά και στο θέατρο;

Ετοιμαζόμαστε να συναντηθούμε και πάλι καλλιτεχνικά σε ένα ωραίο έργο, που λέγεται «Το Μπλε Δωμάτιο», σε σκηνοθεσία του Μανώλη Ιωνά, που έχει το θέατρο Αλκμήνη. Θα φύγουμε σε περιοδεία, η οποία ξεκινά από την Ηγουμενίτσα στις 30 Οκτωβρίου. Θα κάνουμε αρκετές παραστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Είναι ένα πρότζεκτ που είχαμε συμφωνήσει με τη Λουκία πριν ακόμη κάνω αυτό το μαγαζί, και νομίζω ότι θα έχει επιτυχία, γιατί είναι ένα έργο που αγγίζει πάρα πολύ τα σημερινά παντρεμένα ζευγάρια.

Είχατε ξαναδουλέψει μαζί με τη Λουκία μετά τη «Λάμψη»;

Βέβαια! Στο σίριαλ «Φιλοδοξίες» παλιά, και στο θέατρο, στην παράσταση «Ο Φονιάς», πιο πρόσφατα. Η Λουκία ξέρει τα «κουμπιά» μου, εγώ ξέρω τα δικά της, και αυτό είναι πάντα βοηθητικό σε μια δουλειά. Από εκεί και μετά, η επιτυχία είναι κάτι που δεν ξέρεις ποτέ αν θα έρθει. Ας πούμε, ο «Φονιάς» που κάναμε μαζί πήγε εξαιρετικά επί τρεις σεζόν.

Με τη Λουκία Παπαδάκη και τον Μανώλη Ιωνά που συνεργάζονται στην παράσταση «Το μπλε δωμάτιο»

Από τις μεγάλες επιτυχίες σου, ποια θεωρείς πιο καθοριστική;

Σίγουρα, η «Λάμψη» ήταν καθοριστική για μένα. Με αυτήν έφτασα στα σπίτια του κόσμου και τη θυμάμαι ως κάτι σημαντικό. Όμως, πιο σημαντική για μένα ήταν και είναι πάντα η επαφή με τον κόσμο μέσω του θεάτρου, όχι μόνο των ενηλίκων αλλά και των παιδιών.

Έχω κάνει πολύ παιδικό θέατρο για χρόνια, που είναι ένα δύσκολο είδος, γιατί τα παιδιά δεν φιλτράρουν – κάνουν ό,τι θέλουν, μιλάνε, κλαίνε, βαριούνται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις ένα παιδάκι να ηρεμήσει και να σε παρακολουθήσει.

Η «Λάμψη» παραμένει ανοιχτό κεφάλαιο, λόγω της υπόθεσης των συγγενικών δικαιωμάτων. Υπάρχει κάποια εξέλιξη στη νομική σου προσπάθεια;

Το θέμα έχει ήδη προχωρήσει στο εξωτερικό, στις Βρυξέλλες και στη Χάγη, στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Έχω κάνει αίτηση για να δικαιωθώ εκεί. Συνήθως, στο εξωτερικό, αυτές οι υποθέσεις δεν παίρνουν πολύ χρόνο για να εκδικαστούν. Σίγουρα δεν θα πάρει 22 χρόνια, όσο δηλαδή πήρε στην Ελλάδα μέχρι να φτάσει στον Άρειο Πάγο.

Την απόφαση του Αρείου Πάγου, εντάξει, τη θεωρώ… κοροϊδία. Δεν γίνεται να λες ότι, επειδή ένας άνθρωπος ήταν ακριβοπληρωμένος εκείνη την εποχή, δεν μπορεί να πληρωθεί τα δικαιώματά του. Έχω στείλει αυτή την απόφαση στο εξωτερικό, σε ανθρώπους που κινούνται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, και γελάνε.

Στο Μοτοσακό με τους συνεργάτες του Μελίτα Καιρούς, Έλενα Καφετζόγλου και Χρήστο Ματαρά

Το ένστικτό σου λέει ότι θα δικαιωθείς στο εξωτερικό;

Είμαι 100% σίγουρος. Προσωπικά, δεν θέλω να αδικήσω ανθρώπους εδώ, αλλά γενικώς υπάρχουν πολλά παράπονα από την ελληνική Δικαιοσύνη. Εγώ, επειδή έχω διαβάσει καλά τον συγκεκριμένο νόμο, μπορώ να σου πω ότι η απόφαση που πάρθηκε εδώ ήταν πολύ άδικη. Όχι για μένα μόνο, αλλά για όλους τους ηθοποιούς.

Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν ηθοποιοί της «Λάμψης» που δεν δουλεύουν εδώ και χρόνια, δεν ξέρουν πώς να ζήσουν και θα μπορούσαν να ζουν ακριβώς από αυτά τα λεφτά. Και το ΣΕΗ πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει τι γίνεται ακριβώς στην Ελλάδα. Και δεν σ’ το λέω συνδικαλιστικά ή επαναστατικά – η επανάσταση είναι δική μου. Το θέμα είναι να μπορέσει το σωματείο να σταθεί δίπλα στον ηθοποιό, όπως είχε σταθεί κάποτε ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται δίπλα στους ηθοποιούς σε πολλά πράγματα.

Αν στο σωματείο υπήρχε και τώρα κάποιος σαν τον Σπύρο Μπιμπίλα, ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα.

Όταν μεταμορφώθηκε σε ηλικιωμένο για το θεατρικό «Καπούτ»

Η φετινή χρονιά σε έφερε αντιμέτωπο και με σημαντικές απώλειες. «Έφυγε» ο κουμπάρος σου Χρήστος Πολίτης. Τι άνθρωπος ήταν για σένα;

Ο Χρήστος ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος, ο οποίος ήξερε πολύ καλά το θέατρο.

Πέρα από τις συμβουλές που μου έδωσε όταν είχα ξεκινήσει -γιατί τον ήξερα από το 1985, όταν είχαμε βρεθεί θεατρικά, πριν ακόμη γίνουμε φίλοι και κουμπάροι-, ήταν ένας άνθρωπος από τον οποίο είχες να πάρεις και πολλά πράγματα, όπως αγάπη και καλοσύνη. Στη «Λάμψη» δεν με ώθησε εκείνος – ξαφνικά με είδε μπροστά του στο γύρισμα. Μου είχε πει ότι θα γίνει ένα σίριαλ, αλλά τίποτα παραπάνω. Και ξαφνικά με φώναξε κι εμένα ο Φώσκολος, τελείως τυχαία. Και εκεί ήταν που γελάσαμε. Ήταν φοβερή η έκπληξή του όταν με είδε, και κατάλαβε πως για δύο χρόνια θα ήμασταν αντίζηλοι για την καρδιά της Βίρνας στο σίριαλ.

Είχατε επαφές πριν «φύγει»;

Είχαμε τηλεφωνικές επαφές. Νομίζω ότι είχα να του μιλήσω ενάμιση μήνα πριν «φύγει». Ζούσε στη Νέα Σμύρνη, δεν μέναμε μακριά.

«Έφυγε» και ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ, με τον οποίο είχες παίξει στην τελευταία του θεατρική δουλειά.

Μου στοίχισε πολύ… Ήμασταν χρόνια παρέα και είχαμε πει ότι θα δουλεύαμε και πάλι μαζί στο θέατρο. Στο έργο αυτό ήταν και η κόρη του, η Σάρα.

Χρειάστηκε μάλιστα να κάνω και μια αντικατάστασή του στο έργο, γιατί είχαν προγραμματιστεί κάποιες παραστάσεις και έπρεπε να παίξω εγώ τον ρόλο του. Ως εμπειρία ήταν κάπως παράξενη, γιατί, ξέρεις, φορούσα τα ρούχα του… Ήταν κάπως… Τους θυμάμαι και τους δύο αυτούς ανθρώπους με πολλή αγάπη και σεβασμό.

Έχασες και τον φίλο σου Λορέντζο Καριέρε, μετά τη μάχη του με τον καρκίνο. Πώς βίωσες αυτή την ξαφνική απώλεια;

Ο Λορέντζο ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν μου είχε πει τίποτα. Μιλούσαμε με μηνύματα και στο τηλέφωνο, αλλά δεν ήξερα κάτι.

Δεν ήθελε να στενοχωρήσει εμάς, τους φίλους του; Δεν ξέρω. Δεν είπε κάτι, για τους δικούς του λόγους. Το εκτιμώ και το σέβομαι. Από εκεί και πέρα, είναι πολύ λυπηρό να «φεύγουν» νέοι άνθρωποι. Και ο Λορέντζο είχε να δώσει πράγματα. Ήταν φοβερός πατέρας, φοβερός οικογενειάρχης. Ήταν ένα παιδί «έξω καρδιά».

Αυτές οι απώλειες άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον χρόνο και τις σχέσεις σου; Γενικά, με κάνουν να απογοητεύομαι πολλές φορές, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ότι τα πάντα είναι μια στιγμή. Δεν ξέρεις αύριο το πρωί τι θα γίνει και έχεις κακίες, ζήλιες και διάφορα άλλα. Αναλωνόμαστε σε πράγματα που δεν αξίζουν.

Μοντέλο στα νιάτα του

Είσαι πατέρας τριών κοριτσιών. Πώς διαχειρίζεσαι αυτή την «τριπλή πατρότητα» και πόσο έχεις αλλάξει ως πατέρας με τα χρόνια;

Σε πολλά πράγματα είμαι ίδιος. Στο θέμα της προσοχής, ας πούμε, στο να μη χτυπήσουν… Γενικά, είμαι πολύ προστατευτικός. Όμως, οι εποχές αλλάζουν και τα παιδιά γίνονται κάθε μέρα και πιο έξυπνα. Άλλη η γενιά της Μελίτας, με την οποία δουλεύω μαζί, άλλη των μικρών μου κοριτσιών.

Αυτές ξέρουν σχεδόν τα πάντα. Είναι απίστευτο! Μεγαλώνουν με βομβαρδισμό εικόνων και πληροφοριών. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Θεωρώ πως δεν έχει αγνότητα αυτό το πράγμα. Εύχομαι να βγω ψεύτης, τουλάχιστον για τις δικές μου μικρές κόρες. Πάντως, γενικά, οι νέοι άνθρωποι είναι συνέχεια μέσα σε μια εφαρμογή. Δεν φλερτάρουν. Επίσης, σιχαίνομαι το ΑΙ. Το να μιλάς με ένα ρομπότ είναι τρέλα! Εγώ, αν πάρω ένα τηλέφωνο και απαντήσει ρομπότ, το κλείνω.

Την εποχή της θρυλικής Λάμψης

Με τη γυναίκα σου, την κτηνίατρο Σύλβια Δημητρακοπούλου, φαίνεστε πολύ καλά μαζί. Υπάρχει κάποιο μυστικό;

Όχι. Είναι σημαντικό να κάνεις παρέα με τον άνθρωπό σου, να είστε φίλοι, να είστε εραστές, να είστε σύντροφοι. Να περιμένει ο ένας τον άλλον στο σπίτι, να υπάρχει αυτή η σύνδεση στην καθημερινότητα, να περνάς καλά.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Κόλαφος ο Βαγγέλης Περρής: «Η Βίσση δεν είναι η Βίσση που ξέραμε»

Τη δική του αιχμηρή άποψη για τη ρήξη ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα εξέφρασε ο Βαγγέλης Περρής