Για την απώλεια της κόρης της και τον χρόνο που χρειάστηκε μέχρι να φορέσει ξανά το αγαπημένο της κόκκινο πουκάμισο μίλησε η Αιμιλία Υψηλάντη στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται». Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στον θάνατο, στον πόνο που αφήνει πίσω του ένας αγαπημένος άνθρωπος, αλλά και στην ανάγκη να συνεχίζεται η ζωή.

Αιμιλία Υψηλάντη: Το κόκκινο πουκάμισο μετά την απώλεια της κόρης της
Η ηθοποιός μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την απώλεια της κόρης της, Μαρίνας, εξηγώντας πως ο θάνατος αποτελεί μέρος της ζωής και πως ο προσωπικός πόνος δεν πρέπει να μας εμποδίζει να βλέπουμε τον πόνο των άλλων.
«Ο θάνατος είναι ένας ύμνος στη ζωή. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πάρα πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαψουρίζω», ανέφερε.
Στη συνέχεια, στάθηκε σε μια λεπτομέρεια που δείχνει πόσο χρόνο χρειάστηκε για να μπορέσει να επιστρέψει σε ορισμένες συνήθειες της καθημερινότητάς της. Όπως αποκάλυψε, πέρασαν τέσσερα χρόνια μέχρι να φορέσει ξανά το κόκκινο πουκάμισό της.
«Βεβαίως κλάψε, πόνεσε, αλλά εδώ δεν σου επιτρέπεται να μην βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο. Το φοράω μετά από τέσσερα χρόνια, δεν μπορείς να το φορέσεις αμέσως, πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός», είπε χαρακτηριστικά.

Οι δυσκολίες στο θέατρο και ο ανταγωνισμός
Η Αιμιλία Υψηλάντη θυμήθηκε ακόμη τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής της πορείας, όταν προσπαθούσε να συνδυάσει τη μητρότητα με τις απαιτήσεις της δουλειάς της. Οι μετακινήσεις ήταν καθημερινά δύσκολες, καθώς έπρεπε να διανύει μεγάλες αποστάσεις για να φτάσει στο θέατρο όπου εργαζόταν.
«Θυμάμαι την ταλαιπωρία μου όταν πρωτοξεκίνησα. Είχα ένα μικρό παιδί και έπαιρνα τρεις συγκοινωνίες και κατέβαινα και έπαιζα στον Πειραιά», ανέφερε.
Στο πλευρό της βρισκόταν και η μητέρα της, η οποία ενδιαφερόταν για την πορεία της και επισκεπτόταν το θέατρο για να μαθαίνει πώς τα πήγαινε. «Η μαμά μου ερχόταν στο θέατρο να ρωτήσει πώς τα πάω», θυμήθηκε.
Η συζήτηση πέρασε στη συνέχεια στον κινηματογράφο, όπου η ηθοποιός εξήγησε πως δεν οδηγήθηκε από προσωπική επιθυμία, αλλά κυρίως από τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στο θέατρο. Μάλιστα, αποκάλυψε πως αντιμετώπισε ανταγωνισμό από συναδέλφους της, καθώς η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη είχε ιδιαίτερη απήχηση.
«Στον κινηματογράφο πήγα γιατί δεν είχα άλλη λύση. Δεν μου άρεσαν αυτά που γίνονταν στο θέατρο. Αλλά και στις ταινίες έκανα τα κορίτσια του κωμικού, ούτε αυτό μου άρεσε. Επειδή έγραφα πάρα πολύ στο σινεμά, οι κωμικοί δεν με θέλανε, ζήλευαν», εξομολογήθηκε.
Η Αιμιλία Υψηλάντη αναφέρθηκε και στον ανταγωνισμό ανάμεσα στις γυναίκες ηθοποιούς, υποστηρίζοντας πως ορισμένες φορές εκδηλωνόταν με λιγότερο άμεσο τρόπο.
«Οι άντρες είναι πιο ευθείς σε αυτά, νιώθουν κυρίαρχοι. Μια γυναίκα σε χτυπάει από κάτω», σχολίασε, προσθέτοντας πως «υπήρξαν μια-δυο περιπτώσεις γυναικείου ανταγωνισμού, αλλά δεν έδωσα σημασία».
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









