Η ιστορία ενός ορφανού ουραγκοτάγκου που βρέθηκε σε δάσος στο Βόρνεο
Η ιστορία ενός ορφανού ουραγκοτάγκου που βρέθηκε σε δάσος στο Βόρνεο
Του αρέσει να μασάει παιχνιδιάρικα από φύλλα μέχρι τα βραχιόλια των ανθρώπων που τον φροντίζουν σαν να είναι παιδί τους.
Ο μικρός Ασόκα, ένας ουραγκοτάγκος ηλικίας τεσσάρων μηνών που ζυγίζει δύο κιλά, αφού βρήκε τη σωτηρία, προσπαθεί τώρα να βρει και την παρηγοριά στο παράρτημα της οργάνωσης Διεθνής Διάσωση Ζώων (IAR) στο δυτικό Βόρνεο. Μεταφέρθηκε εκεί, αφού ένας ντόπιος, που βρήκε το ορφανό να κλαίει μόνο του μες στο πυκνό δάσος, αποδείχτηκε μάλλον ακατάλληλος να το περιθάλψει.
Παρά τις καλές προθέσεις του, δεδομένου ότι είχε φτάσει να το κοιμίζει στο κρεβάτι που μοιραζόταν με τη γυναίκα του, το τάιζε με τρόπο που το αρρώσταινε αντί να το δυναμώνει. Συγκεκριμένα, του έδινε τέσσερις φορές την ημέρα ζαχαρούχο συμπυκνωμένο γάλα, το οποίο προκαλούσε δυσφορία στο μικρό ζώο. Οταν είδε ότι ο Ασόκα δεν έπαιρνε πάνω του έπειτα από τέσσερις εβδομάδες φιλοξενίας και γνωρίζοντας ότι ανήκει σε είδος που βρίσκεται υπό εξαφάνιση, επικοινώνησε με την ειδική υπηρεσία προστασίας άγριων ζώων και ζήτησε να το περιθάλψουν.
«Είναι πολύ χαριτωμένος και ικανοποιημένος, αλλά η ιστορία του είναι χαρακτηριστική της τραγικής μοίρας που απειλεί την επιβίωση των πληθυσμών των ουραγκοτάγκων στο Βόρνεο και στη Σουμάτρα» σχολιάζει το στέλεχος του IAR Αλαν Νάιτ. «Καθώς η βιομηχανία αξιοποίησης του φοινικέλαιου συνεχίζει να “καταβροχθίζει” το δάσος, όλο και περισσότεροι ουραγκοτάγκοι μένουν άστεγοι, πεινασμένοι και στο έλεος των κυνηγών. Οι ενήλικοι σκοτώνονται και τα μωρά πωλούνται για να περάσουν μια μίζερη ζωή ως κατοικίδια» συμπληρώνει.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα έχουν απομείνει μόνο 50.000 ουραγκοτάγκοι στη φύση, πληθυσμός σημαντικά μειωμένος, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν από μόλις 60 χρόνια ο αριθμός τους ανερχόταν σε 120.000.