Η Ελένη Ψυχούλη δεν υπήρξε ποτέ μια συνηθισμένη περίπτωση ανθρώπου. Με το μοναδικό της χιούμορ, την αφοπλιστική της ειλικρίνεια και με μια ματιά που φιλτράρει τη ζωή μέσα από τις αισθήσεις, καταφέρνει να μετατρέπει την καθημερινότητα σε αφήγημα. Αυτή τη φορά αφήνει στην άκρη τις κατσαρόλες και τα πληκτρολόγια, και μιλά για όλα σε μια κατάθεση ψυχής στο vidcast «People» της Espressonews, που μοιάζει με καλομαγειρεμένο φαγητό, γεμάτο εντάσεις, αλήθειες και απρόσμενες γλυκιές ισορροπίες!
Σε μια συζήτηση γεμάτη συναίσθημα και αυτοσαρκασμό, η Ελένη Ψυχούλη ξετυλίγει το κουβάρι μιας ζωής που δεν χαρίστηκε, αλλά κατακτήθηκε. Μιλά για το φαγητό ως γλώσσα αγάπης και για τη μαγειρική ως καταφύγιο, ενώ θυμάται ότι η γραφή μπήκε τυχαία στη ζωή της. Δεν διστάζει να φωτίσει τα σκοτεινά παιδικά της χρόνια, την εξορία του κομμουνιστή πατέρα της και τη δύσκολη σχέση μαζί του, που βρήκε λύτρωση και κατανόηση μετά τον θάνατό του. Απέναντί της στέκονται οι γυναίκες «βράχοι» της ζωής της: η λατρεμένη γιαγιά που τη μεγάλωσε και η μητέρα της, το απόλυτο πρότυπο δύναμης και ελευθερίας, η οποία στα 79 της χρόνια βρήκε τον σύντροφο της ζωής της, αποδεικνύοντας πως η καρδιά δεν κοιτάζει ηλικίες. Μιλά για τους δικούς της «κατακούτελους» έρωτες, τη μητρότητα, τον γιο της, αλλά και για τις ημέρες που το πορτοφόλι της ήταν άδειο, μαθαίνοντας στην πράξη πως η αξία της ζωής μετριέται μόνο με τις στιγμές τις οποίες δεν αφήνεις να χαθούν.

Από τα σοκάκια της Υεμένης και το ακραίο περιστατικό λιθοβολισμού, μέχρι τις πιο τρυφερές εξομολογήσεις, η Ελένη Ψυχούλη αποκαλύπτεται ολόκληρη. Απολαυστική, χειμαρρώδης, γεμάτη αγάπη για το φως της ζωής, μας υπενθυμίζει πως, όσο κι αν μας δοκιμάζουν οι συνθήκες, σημασία έχει να μη χάνουμε ποτέ την όρεξή μας για το επόμενο βήμα!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Είναι δυνατόν να λες ότι η οξύτητα του μακαρονιού δεν συνάδει με τη γλυκύτητα του κρέατος; Αυτά είναι βλακείες… Πρέπει να είσαι πολύ ψωνισμένος!
«To φαγητό δεν είναι το πιάτο. Δηλαδή, είναι δυνατόν να βγεις έξω, για να πέσεις με τα μούτρα μέσα σε ένα πιάτο, και να λες ότι η οξύτητα του μακαρονιού δεν συνάδει με τη γλυκύτητα του κρέατος; Αυτά είναι βλακείες… Είναι μια τεχνητή γλώσσα, που απορώ ποιος τη μιλάει. Πρέπει να είναι πολύ ψωνισμένος! Η έξοδος για φαγητό είναι μια συνολική εμπειρία. Βγαίνεις έξω για να δεις ένα ωραίο τοπίο, έναν ωραίο χώρο. Καταρχάς για να συναντήσεις τους φίλους σου. Είναι πολύ σημαντικό, άρα σε ενδιαφέρει και ποιοι άλλοι πάνε εκεί, να ακούσεις μια μουσική, να πιεις ένα ωραίο ποτό. Είναι μια συνολική εμπειρία. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν το πιάτο!


Οταν ξεκίνησα να γράφω για τα εστιατόρια δεν ήξερα ότι το έκανα επαγγελματικά. Ηξερα τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, ο οποίος έρχονταν στο σπίτι μου και έτρωγε. Ηταν φίλος. Δεν ήταν κολλητός – ήταν γνωστός. Και μου λέει κάποια στιγμή: “Δεν γράφεις;” Τότε, ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτό ήταν επαγγελματικό, ότι θα πληρωνόμουν. Νόμιζα ότι το έκανα ως χάρη σε έναν φίλο. Ζούσα από αλλού».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
ΟΙ «ΒΡΑΧΟΙ» ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ
«Μεγάλωσα σε ένα πολύ αυταρχικό περιβάλλον μέσα στην επταετία, τη χούντα, σε μια επαρχία με μπαμπά κομμουνιστή που έτρεχε στις εξορίες και μας είχαν στο στόχαστρο. Οταν πήραν τον μπαμπά μου -είναι μια σκηνή που τη θυμάμαι σαν να τη ζω τώρα, παρότι ήμουν τριών χρονών-, εκείνη τη στιγμή τελείωσε για μένα ο πατέρας μου. Νόμιζα ότι μας εγκατέλειψε. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού είχε πάει. Οταν γύρισε πίσω, είχαν κοπεί οι γέφυρες για όλη μας τη ζωή. Η γιαγιά μου αναπλήρωσε την απουσία του μπαμπά. Γιατί η κακομοίρα η μαμά ήταν έξω και δούλευε. Ηταν πολύ μικρή και ήθελε να ζήσει. Από τη μαμά πήρα πολλά μαθήματα ζωής. Για την ακρίβεια, έχω γίνει «εκείνη», γιατί είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, αφού πέρασε δύσκολα, αποφάσισε ότι θα ζήσει αργότερα! Και είναι ένας άνθρωπος ακμαίος – βρήκε τον σύντροφό της στα 79 της. Η μαμά μου μού έμαθε την ελευθερία, μου έμαθε ότι τελικά ο εαυτός μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε και καλά θα κάνουμε να τον ικανοποιούμε, και όχι να θυσιαζόμαστε για τους άλλους. Να μη μας νοιάζει η γνώμη των άλλων. Είναι σοβαρά μαθήματα ζωής αυτά! Χάρηκα πολύ που στην ηλικία των 79 ετών βρήκε έναν σύντροφο. Είχε χάσει τον προηγούμενο, με τον οποίο ήταν πολλά χρόνια μαζί. Ο Νίκος, που ήταν σαν παππούς των παιδιών μας, ήταν ένας υπέροχος σύντροφος. Οταν πέθανε, είπαμε “Χριστέ μου, γιατί της έμελλε αυτό, πάνω που άρχισε η γυναίκα λίγο να ζει, να χαίρεται, να βγαίνει;”. Και βρήκε αυτό τον υπέροχο άνθρωπο. Είναι μαζί 6 χρόνια.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ
Ως μάνα, ήμουν με τα λάθη μου και με τα σωστά μου. Ημουν πολύ εγωίστρια και κοιτούσα πάρα πολύ τον εαυτό μου, δηλαδή δεν θυσιάστηκα για το παιδί μου, κάτι το οποίο θεωρώ καλό, γιατί του το έλεγα ότι για κανέναν δεν θυσιαζόμαστε… Από όταν ήταν μικρό, του έλεγα: “Ξέρεις κάτι; Δεν είμαι Θεός επειδή είμαι μαμά. Εχω τα καλά μου, έχω τα κακά μου, και εσύ το ίδιο”».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ
Τον έζησα τον έρωτα – δεν με ενδιαφέρει τώρα. Τώρα έχω πολύ ωραία πλάνα ζωής. Επίσης, έχω καταλάβει ότι οι φίλοι είναι η μεγαλύτερη οικογένεια. Περνώ πάρα πολύ ωραία. Δηλαδή, δεν θέλω κανείς να μου το διαταράξει. Επίσης, κάνω νέα ξεκινήματα επαγγελματικά – πάντα είμαι σε κάτι νέο. Και επειδή βέβαια είμαι 63 ετών, οι αντοχές είναι λίγο μικρότερες και δεν έχω χρόνο. Εχω τα εστιατόριά μου, όπου βγαίνω καθημερινά. Τι να τον κάνω τον άλλον; Πού θα τον βάλω; Δεν έχω ούτε χώρο ούτε χρόνο να τον χώσω κι αυτόν… Τώρα, βέβαια, άμα σου έρθει κατακούτελα, εκεί θα πεις και “ευχαριστώ”…
Ας πούμε, τα είχα φτιάξει με κάποιον που δεν ήξερα πώς τον λένε. Μετά τον ρώτησα. Μείναμε μαζί επτά χρόνια. Τον γνώρισα ένα βράδυ στο Παρίσι. Είχαμε βγει τρεις φορές, αλλά είχα ξεχάσει να τον ρωτήσω, νομίζω και αυτός εμένα. Ημασταν «κάπως» τότε και κάναμε περίεργα πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε… Δεν ξέρω και πολλούς ερωτευμένους γύρω γύρω.
Επίσης και στη γενιά του γιου μου δεν ξέρω πολλούς ερωτευμένους από τα νεότερα παιδιά. Εμείς ήμασταν συνέχεια ερωτευμένοι!
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
ΤΟ ΧΡΗΜΑ
Εχανα πολλές φορές τη γη κάτω από τα πόδια μου κάθε φορά που, ύστερα από μια καλή οικονομική περίοδο, χάνονταν τα πάντα και εγώ είχα και ένα παιδί. Επρεπε να συνεχίσω, να φάει, να πάει σχολείο, να σπουδάσει. Εχω περάσει με μηδέν ευρώ.
Κουβαλούσα ένα πορτοφόλι και κάποια στιγμή το άφησα στο σπίτι. Ελεγα: “Και γιατί το κουβαλάω;” Δεν είχε τίποτα μέσα. Πάντα, όμως, πίστευα και πιστεύω ότι τα χρήματα δεν είναι πρόβλημα. Λίγο εργατικός, λίγο έξυπνος να είσαι, τα ξαναβρίσκεις. Τη ζωή έχει σημασία να μη χάσεις. Δηλαδή, το ενδιαφέρον σου, την αίσθηση της περιπέτειας, την περιέργεια για τα πράγματα, τους φίλους σου, την αγάπη, το μοίρασμα. Αυτά είναι τα σημαντικά.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
Ο ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΣ
«Το πιο τρελό ταξίδι το έχω κάνει στην Υεμένη. Μόλις είχα γεννήσει και ήθελα να πάω να ξεσκάσω, γιατί είχα κουραστεί με τη γέννα [γέλια]. Είμαι με το μωρό αγκαλιά και βλέπω στην τηλεόραση ότι ανοίγουν τα σύνορα, γιατί μέχρι τότε είχαν εμφύλιο. Λέω “θα πάω στην Υεμένη”. Πάω, λοιπόν, σε όλα τα ταξιδιωτικά γραφεία, αλλά ούτε που ήξεραν πού πέφτει, ποια είναι η πρωτεύουσά της… Αναζητώντας τρόπους, βρήκα κάτι ταξίδια που ήταν για περιπετειώδεις τύπους και μου έκλεισαν. Δεν ήξερα φυσικά ότι ήταν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν εκεί και σκότωναν τουρίστες! Μη φανταστείς, εμένα και άλλους τρεις τουρίστες είχε εκεί, αλλά έπαιρναν ομήρους όταν έβρισκαν ξένους και τους σκότωναν. Δηλαδή, ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο μέρος. Δεν το ήξερα και πήγα με τον πρώην σύζυγό μου. Ηταν μια πραγματική περιπέτεια και γράφω βιβλίο για αυτό το ταξίδι.
Κινδύνευσα, αλλά δεν το κατάλαβα. Με λιθοβόλησαν κιόλας, γιατί δεν ήμουν καλυμμένη με μαντίλα! Με πήραν με τις πέτρες, που λέμε. Είναι φρικτό! Πονάει πάρα πολύ!»

Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









