Και χίλια περιστέρια

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: εκείνοι που αγαπούν τα περιστέρια κι εκείνοι που τα μισούν. Εμένα, ας πούμε, κάθε φορά που βλέπω πεθαμένο περιστέρι στην άκρη του δρόμου μού σφίγγεται η ψυχή. Τις προάλλες, δύο παρά τη νύχτα, είδα ένα περιστεράκι πάνω στην οροφή ενός αυτοκινήτου. Του μίλησα. Ηξερα πως ήταν άρρωστο.

Απο τη Γεωργία Δρακάκη

Μιλάω στα περιστέρια, ιδίως στα αδύναμα και στα αρρωστιάρικα. Κάτι δικό μου βλέπω σ’ αυτά, όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Ολη τους η περιουσία είναι το φτέρωμά τους. Ολη η δική μου, το σαρκίο μου.

Αλλοι, πάλι (ανάμεσά τους και μερικοί που αγαπώ), τα σιχαίνονται. Τα διώχνουν. Τα θεωρούν τους αρουραίους του ουρανού, γεμάτους μικρόβια και αρρώστιες. Και το λένε δικαίως. Με τη δικαιοσύνη της λογικής και των επιχειρημάτων, εννοώ, γιατί υπάρχουν αρκετά ακόμη «δικαίως» σε τούτη τη θανατένια ζωή μας.

Δεν καταλαβαίνω, όμως, γιατί πρέπει να μισήσω ένα πλάσμα επειδή είναι βρόμικο. Τα περιστέρια είναι εμφανώς βρόμικα. Δεν τα φοβάμαι όμως. Η βρομιά τους δεν μου ξεπετάγεται σε χρόνο ανύποπτο για να με μιάνει, να με πληγώσει. Είναι εκεί, φανερή.

Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, έλεγαν οι αρχαίοι εμού πρόγονοι. Συγγνώμη για το «εμού», αλλά δεν γνωρίζω ποιος διαβάζει το κείμενο και εάν θα προσβληθεί ή θα παρεξηγηθεί, αν τον αποκαλέσει μία άγνωστη απόγονος των αρχαίων Ελλήνων. Προσωπικά, πάντως, γουστάρω να μετράω τα πράγματα και τις καταστάσεις με μέτρο τον άνθρωπο.

Κι έτσι βλέπω τα περιστέρια σαν την άλλη όψη των ανθρώπων μιας πόλης. Είμαστε κι εμείς βρόμικοι, απλώς πιο κεκαλυμμένα από δαύτα. Είμαστε αχόρταγοι, άπληστοι. Ολο ψίχουλα θέλουμε. Ολο μασούλημα, σκρολάρισμα, κουτσομπολιό και φασαρίες. Κάτι να γίνεται, για να μη βαριόμαστε.

Τα βράδια κουρνιάζουμε κι εμείς στις φωλιές μας. Κι αν κάποιος ξεμείνει μεσάνυχτα και βάλε στην άκρη του πεζοδρομίου, μένει μόνος. Παρίας. Απόκληρος. Σκληρή η φύση. Σκληρότερη η κοινωνία των ανθρώπων.

Τα περιστέρια, ζώντας μαζί μας, πάχυναν και βάρυναν. Ξέχασαν λίγο πολύ τα φτερά τους. Κάποια παρασύρονται από αυτοκίνητα. Η τόση αυτοεξημέρωσή τους καταλήγει να τα καταστρέφει. Μου θυμίζουν, τα δόλια, ξανά την ανθρώπινη μοίρα.

Εχουμε απομακρυνθεί τόσο από τους αρχαίους ημών πιθήκους-εαυτούς μας, που σε μερικές δεκαετίες δεν ξέρω αν θα έχουμε ακόμη νύχια ή δόντια. Κλάψτε τα μανικιουράδικα, αδερφές μου, νυχούδες! Κι όμως, πεθαίνουμε αιματηρά πάνω στις ασφάλτους του πολιτισμού που φτιάξαμε με τόσο κόπο.

Ο πολιτισμός τώρα μας μασά, μας χωνεύει και μας κουτσουλά αλύπητα και αδυσώπητα. Κουτσουλιές τοξικές, χολερικές, σαν εκείνες των περιστεριών. Γιατί κι αυτά ό,τι να ’ναι τρώνε. Οπως κι εμείς.

Εμείς: αναβράζουσες βιταμίνες, ψυχοφάρμακα, κόκα κόλα ζίρο, ψεύτικα τσιγάρα δήθεν πιο υγιεινά, φακές μπελούγκα, λάτε με γάλα σόγιας. Αυτά: φυλλαράκια από τυρόπιτα Μαμ στο κέντρο, σουσάμια κουλουριών, δακρυγόνα, πλαστικά, άρρωστες πρασινάδες από τα κατουρημένα πάρκα της Αθήνας.

Και για να μη σας ταλαιπωρώ αδίκως, καταλήγω: τα περιστέρια τα συμπαθώ επειδή καταφέρνουν να είναι γλυκούλια και σιχαμένα at the same time. Με τους ανθρώπους συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Είμαι επίμονα ρομαντική. Για κάθε δέκα καθίκια υπάρχει ένας Αγγελος εκεί έξω. Για κάθε εκατό βρομοπετεινά του αστικού ουρανού υπάρχει ένα που θα φέρει σε μια καρδιά την ειρήνη.

Τα χημικά των μπάτσων στις πορείες εχθρεύονται περιστέρια τε και ανθρώπους. Σημειωτέον. Βέβαια, τα περιστέρια συνουσιάζονται πολύ περισσότερο μεταξύ τους απ’ ό,τι τα δίποδα παιδάκια-πουλάκια. Οπότε μάλλον θα αφανιστούμε πρώτα εμείς. Κι έπειτα εκείνα. Ας είναι…