Τι χρειάζεστε, δεσποινίς;

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Χρειάζομαι μια ασπιρίνη, ένα ποτήρι νερό όχι πολύ παγωμένο, ούτε όμως από τη βρύση, σχεδόν χλιαρό. Να πάρω μια ανάσα χρειάζομαι, να απομακρυνθώ από τον πυρετό και να ξεκινήσω να αναπνέω πιο ήρεμα, πιο ξέγνοιαστα.

Απο τη Γεωργία Δρακάκη

Χρειάζομαι επίσης και επειγόντως, μπορώ να πω, να μείνω για λίγο ακίνητη, χωρίς να θεωρηθεί αυτή μου η ακινησία αδυναμία, τεμπελιά ή παραίτηση, χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσω σε κανέναν γιατί σήμερα δεν μπορώ να ακολουθήσω τον ρυθμό των πραγμάτων, γιατί το σώμα μου αποφάσισε ξαφνικά πως ο κόσμος περιστρέφεται λίγο γρηγορότερα απ’ όσο αντέχω και πως ακόμη και η απόσταση από το κρεβάτι μέχρι την πόρτα είναι μια μικρή, αχρείαστη εκδρομή. Χρειάζεται να πάω στην αίθουσα συσκέψεων και να καθίσω εκεί μόνη.

Να βάλω την «Πλατεία Βάθης» της Μπέλλου και να κλάψω, να νιώσω τα μέσα μου να βγαίνουν έξω σαν ποτάμι. Χρειάζομαι ύστερα να πλύνω το πρόσωπό μου στο μπάνιο, να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να μη διορθώσω τίποτα. Ούτε τα μάτια που θα έχουν πρηστεί, ούτε τη μάσκαρα που θα έχει κατέβει στη μούρη και θα τη μουντζουρώνει, ούτε εκείνη την έκφραση που αποκτά κανείς όταν για λίγα λεπτά έχει πάψει να επιμελείται τον εαυτό του για τα μάτια των άλλων. Ισως αυτό να χρειάζομαι περισσότερο απ’ όλα: να πάψω για λίγο να επιμελούμαι τον εαυτό μου.

Χρειάζομαι, λοιπόν, για λίγη ώρα να μη με αναγνωρίζω ούτε εγώ. Να μη μου μοιάζω πολύ. Να μην ξέρω τι θα έκανα «κανονικά», να μην έχω ιδέα πώς θα έπραττε η ιδανική εκδοχή του εαυτού μου, να μην έχω άποψη για όσα μου συμβαίνουν, να μην τα μετατρέπω αμέσως σε συμπέρασμα, εμπειρία ή μάθημα. Χρειάζομαι μια έκπληξη. Να βγω στον δρόμο και να δω την από χρόνια πεθαμένη προγιαγιά μου. Να έχει κατέβει λιγάκι από τον ουρανό για μένα, για να έρθει να με βοηθήσει, να μου δώσει λίγη παρηγοριά, να μου πει να μην παίρνω τα πράγματα υπερβολικά στα σοβαρά, να μου θυμίσει πόσα έχω πετύχει από αυτά που ονειρευόμουν από παιδί.

Χρειάζομαι παχυντικό, λιπαρό, ανθυγιεινό φαγητό που να κατεβαίνει χωρίς τύψεις, ουρανίσκο και κοιλίτσα να χορταίνει. Χρειάζομαι λίγο τον χρόνο να σταθεί και να κάνω πέντε ώρες bingewatching τις αγαπημένες μου αμερικανιές, χωρίς να χάνω στ’ αλήθεια πέντε ώρες από τη ζωή μου, τη δουλειά μου, τη δημιουργικότητά μου, τον ύπνο μου.

Και χρειάζομαι ύπνο. Χωρίς ξυπνητήρι αγχωτικό. Αλλά μόνη μου νωρίς το πρωί να ξυπνώ. Και να νιώθω χορτάτη, πρησμένη από όνειρα ξεκουραστικά, αναπαυτικά, «όνειρα ζαχαρωτά» που λέει και η Αρλέτα.

Χρειάζομαι σίγουρα και εκείνο το πρωινό φως που κάνει τα πράγματα να φαίνονται λιγότερο οριστικά, πριν προλάβει η ημέρα να φορέσει τα κανονικά της ρούχα και να αρχίσει να απαιτεί. Να ανοίξω το παράθυρο και να μη με περιμένει τίποτα από κάτω, κανένα επείγον, κανένα μήνυμα που πρέπει να απαντηθεί με τη σωστή διατύπωση, κανένα μικρό ή μεγάλο μέλλον που να χρειάζεται επειγόντως τη συμμετοχή μου.

Να μπορώ να κοιτάξω απέναντι ένα μπαλκόνι, μια τέντα, έναν άνθρωπο που τινάζει ένα σεντόνι και να μην αισθανθώ ότι κάπου αλλού θα έπρεπε να βρίσκομαι. Χρειάζομαι και μερικές επιστροφές, τώρα που άρχισα να παραγγέλνω τα αδύνατα. Αν γίνεται, θα ήθελα πίσω ένα καλοκαίρι που δεν κατάλαβα ότι ήταν ευτυχισμένο όταν συνέβαινε, δύο τρεις Κυριακές που βαρέθηκα και τώρα θα έδινα πολλά για να ξαναβαρεθώ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ένα τραπέζι με ανθρώπους που τότε θεωρούσα αυτονόητο πως θα κάθονται για πάντα στις ίδιες θέσεις. Θα ήθελα επίσης πέντε λεπτά από ένα οποιοδήποτε απόγευμα της παιδικής μου ηλικίας -όχι από τα σημαντικά, όχι γενέθλια ή Χριστούγεννα-, ένα εντελώς ασήμαντο απόγευμα, όταν κάποιος μεγάλος ήταν ακόμη ζωντανός στο διπλανό δωμάτιο κι εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι αυτό κάποτε θα μου φαινόταν θαύμα.

Και μια και φτάσαμε εδώ, χρειάζομαι να μου επιστραφούν άμεσα και κάποιες ώρες που ξόδεψα στενοχωρημένη για ανθρώπους τους οποίους σήμερα δυσκολεύομαι ακόμη και να θυμηθώ, γιατί τους ήθελα τόσο πολύ. Δεν τις θέλω όλες -ας κρατήσει η ζωή ένα ποσοστό για τα λειτουργικά της έξοδα-, αλλά θα ήθελα μερικές πίσω, κυρίως εκείνες τις νυχτερινές.

Σαν πολλά χρειάζομαι τελικά. Λέω να ξεκινήσω από την ασπιρίνη…