❱❱ Ακαδημαϊκός υποστηρίζει ότι ο Μακεδόνας στρατηλάτης έπασχε από νευρολογικό σύνδρομο.
Ζωντανός ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τον ενταφιασμό του, σύμφωνα με νέα μακάβρια θεωρία αναφορικά με τα πραγματικά αίτια του θανάτου του.
Ακαδημαϊκός από τη Νέα Ζηλανδία απορρίπτει την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι ο Μακεδόνας στρατηλάτης δηλητηριάστηκε, υποστηρίζοντας ότι πιθανότατα έπασχε από το νευρολογικό σύνδρομο Γκιγιόμ – Μπαρέ και ότι τη στιγμή που διαπιστώθηκε ο θάνατός του εκείνος δεν ήταν νεκρός, αλλά απλά αναίσθητος.
Η δρ Κάθριν Χολ, λέκτορας της Dunedin School of Medicine, και οι συνάδελφοί της από το Otago University άρχισαν να μελετούν την υπόθεση του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο πλαίσιο ενός ντοκιμαντέρ του BBC που στήριζε τη θεωρία της δηλητηρίασής του από το φυτό ελλέβορος.
Αυτό που προβλημάτιζε ανέκαθεν τους ειδικούς είναι ότι η σορός του άρχισε να παρουσιάζει σημάδια αποσύνθεσης έξι ημέρες μετά τον θάνατό του. «Οι αρχαίοι Ελληνες πίστεψαν ότι αυτό αποδείκνυε ότι ο Αλέξανδρος ήταν θεός» αναφέρει η Χολ στο άρθρο της που δημοσιεύεται στο «Ancient History Bulletin», προσθέτοντας ότι κατά την άποψή της απεβίωσε εξαιτίας μιας οξείας παραλλαγής του συνδρόμου Γκιγιόμ – Μπαρέ, μια σπάνια αλλά σοβαρή διαταραχή κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται σε υγιή νευρικά κύτταρα προκαλώντας αδυναμία, μούδιασμα και εν τέλει παράλυση.
Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, ο Μέγας Αλέξανδρος παρουσίασε επίσης πόνο στην κοιλιακή χώρα, προοδευτική συμμετρική παράλυση προς τα πάνω, αλλά είχε πλήρη συνείδηση σχεδόν μέχρι τέλους, συμπτώματα που θα μπορούσαν να εκδηλωθούν και στην περίπτωση του συνδρόμου που αναφέρει η Χολ, οδηγώντας σε παράλυση χωρίς απώλεια συνείδησης.
Λάθος εκτίμηση
Το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η διαπίστωση του θανάτου γινόταν βάσει αναπνοής και όχι σφυγμού, σε συνδυασμό με τις μειωμένες απαιτήσεις σε οξυγόνο που έχει ένας ασθενής με αυτού του τύπου παράλυση, μπορεί να δικαιολογήσει τη λάθος εκτίμηση των γιατρών. Επιπλέον οι σταθερές και διεσταλμένες κόρες του Μεγάλου Αλεξάνδρου δείχνουν, κατά τη Χολ, ότι η διατήρηση της σορού του για έξι ημέρες δεν ήταν αποτέλεσμα θαύματος, αλλά επειδή δεν είχε ακόμα πεθάνει τη στιγμή που τον έθαψαν.
