Κατόρθωσαν με βλαστοκύτταρα να σώσουν ασθενείς στο τελευταίο στάδιο
Η πρώτη μεγάλη κλινική δοκιμή θεραπείας καρδιακής ανεπάρκειας τελευταίου σταδίου με βλαστοκύτταρα έδωσε εντυπωσιακά αποτελέσματα, ανοίγοντας νέους δρόμους στην ιατρική.
Η θεραπεία μείωσε στο 50% τον κίνδυνο θανάτου, ενώ περιόρισε δραστικά, κατά 37%, τον κίνδυνο εκδήλωσης προβλήματος που θα απαιτούσε την επανεισαγωγή του ασθενούς στο νοσοκομείο. Εως σήμερα η καρδιακή ανεπάρκεια αντιμετωπιζόταν αποκλειστικά με μεταμόσχευση, όμως στη μεγάλη πλειονότητά τους οι ασθενείς πεθαίνουν προτού βρεθούν συμβατός δότης και μόσχευμα για την εξαιρετικά περίπλοκη και όχι πάντα επιτυχή επέμβαση.
Η ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου της Γιούτα που έκανε τη σχετική ανακοίνωση των πειραματικών ευρημάτων της κλινικής δοκιμής σε 126 ασθενείς 31 νοσοκομείων των ΗΠΑ στο American College of Cardiology και την πρόσφατη δημοσίευση στην επιθεώρηση «The Lancet» απέδειξε ότι τα βλαστοκύτταρα συμβάλλουν στη μερική ανάπλαση ιστών του οργάνου της καρδιάς, αποκαθιστώντας, έστω και οριακά, τη λειτουργία της. Ειδικότερα, απέσπασαν μικρή ποσότητα βλαστοκυττάρων δύο τύπων από τον μυελό των οστών κάθε ασθενούς, τα ανέπτυξαν και τα πολλαπλασίασαν στο εργαστήριο και με μία επέμβαση διάρκεια μόλις δύο ωρών τα εμβολίασαν με καθετήρα στην περιοχή της καρδιάς, όπου είχαν προηγουμένως εντοπίσει τη μεγαλύτερη έκταση βλάβης.
Οι ασθενείς έλαβαν εξιτήριο την επομένη της επέμβασης, αλλά παρέμειναν υπό παρακολούθηση επί 12μηνο. Στο 12μηνο πέθαναν τέσσερις ασθενείς που είχαν υποβληθεί στη θεραπεία έναντι οκτώ που είχαν λάβει ψευδοφάρμακο.
Δοκιμή
Επίσης, το 82% των ασθενών που έλαβαν ψευδοφάρμακο επανεισήχθησαν για θεραπεία στο 12μηνο, έναντι 51% των ασθενών που υποβλήθηκαν στη θεραπεία. Οι επιστήμονες ετοιμάζονται για μία μεγαλύτερης κλίμακας δοκιμή, ώστε να εξαχθούν ασφαλέστερα συμπεράσματα για την αποτελεσματικότητα της μεθόδου.
Η καρδιακή ανεπάρκεια εκδηλώνεται όταν η καρδιά χάνει τη δύναμή της και την ευκαμψία της, και παύει να οξυγονώνει επαρκώς και με τη σωστή πίεση το αίμα. Βραχυπρόθεσμα οδηγεί σε κάμψη της αναπνευστικής λειτουργίας και σε οίδημα των άκρων, ενώ μακροπρόθεσμα επηρεάζει και άλλα ζωτικά όργανα, τα οποία καταστρέφονται εξαιτίας της κακής οξυγόνωσης, οδηγώντας τελικά στον θάνατο.