Ο Χάρης Τζωρτζάκης αποκάλυψε την άγνωστη φιλία του με τον Χρήστο Πολίτη και αναφέρθηκε στην τυχαία γνωριμία τους εκτός της δουλειάς τους.

«Ένα οφειλόμενο αντίο. Το καλοκαίρι του 2016 μόλις είχα ξεκινήσει το τρελό πρότζεκτ του Evia Silence. Ένα μικρό yoga retreat hotel στο Πόρτο Μπούφαλο της Νότιας Εύβοιας. Είχαν φτιάξει οι γονείς μου δέκα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα οποία, λόγω κρίσης και διαφόρων άλλων παραγόντων που δεν είναι της παρούσης, είχαν εγκαταλειφθεί στη βορά του χρόνου. Ο μισθός μου στο θέατρο την εποχή εκείνη ήταν 800 ευρώ, τηλεόραση δεν έπαιζε ούτε για αστείο, κι εγώ αναζητούσα τρόπους για ένα πιο σταθερό και κάπως καλύτερο εισόδημα από την ανασφάλεια του θεάτρου.
Τον χειμώνα του δεκαέξι δούλευα στο θέατρο Χώρα, στην παράσταση «Αστροφεγγιά», με Λουιζίδου, Παπαζήση, Αλμπάνη, Σβήγκο, Γιούλικα Σκαφιδά, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Πατέλη και Ροζάκη.
«Θα φτιάξω ένα Yoga Hotel στο Πόρτο Μπούφαλο».
«Τι είναι το Μπούφαλο, ρε μαλ@κα; Ποιος θα έρθει εκεί πέρα;» εξανίσταται ο Παπαζήσης.
«Θα έρθουν», του λέω. «Θα δεις…».

Πάω τράπεζα για δάνειο. «Δάνειο δεν έχει, είσαι φτωχός», μου λέει η τράπεζα. «Θα πάω σε τοκογλύφους», λέω στην Έφη. «Είσαι μαλ@κας», μου απαντάει. «Πήγαινε στον πατέρα μου πρώτα». Πάω στον πατέρα της. «Πάρ’ τα», μου λέει. «Μην τα χάσεις όμως, δεν έχει άλλα». «Δεν θα τα χάσω», του λέω. Τα παίρνω και να ’μαι, καλοκαίρι του 2016, στο Πόρτο Μπούφαλο, να το παίζω ξενοδόχος με ξένα κάστανα αλλά δική μου τρέλα.
Χτυπάει το τηλέφωνο.
«Καλησπέρα. Είστε ο κύριος Τζωρτζάκης;»
«Είμαι. Εσείς ποιος είστε;»
«Είμαι ο Χρήστος Πολίτης», απαντάει.
«Και τι θέλετε;» τον ρωτάω.
«Να κλείσω ένα δωμάτιο. Σας σύστησε η φίλη μου, η Σεμίνα η Διγενή. Μου είπε ότι είναι πολύ όμορφα και ήσυχα εκεί».
«Είναι πράγματι ήσυχα» — εν τω μεταξύ, ήταν τόσο ήσυχα που βαράγαμε μύγες… «Για ποιες ημερομηνίες ενδιαφέρεστε;»
«Δεκαοχτώ με εικοσιδύο Ιουλίου».

«Πολύ ωραία, σας περιμένουμε».
«Σας έχω δει και στο θέατρο. Ήσασταν εξαιρετικός».
«Σας ευχαριστώ πολύ. Καλό απόγευμα», βιάστηκα να κλείσω εγώ.
«Εσείς με γνωρίζετε;»
Παύση.
«Όχι, δεν σας γνωρίζω. Θα έπρεπε;»
Παύση.
«Θα έπρεπε, ναι. Αλλά δεν πειράζει, θα γνωριστούμε από κοντά», μου λέει και μου κλείνει το τηλέφωνο.
Κάπου στο βάθος…

Παραξενεύτηκα λίγο με την έπαρση στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Άσε, ρε φίλε, που θα έπρεπε να σε ξέρω κιόλας, έχω να καθαρίσω πατάτες σε λίγο. Δεν έδωσα σημασία και συνέχισα τις δουλειές μου.
Κάτι με έτρωγε μέσα μου. Κάπως αυτή η μπάσα, ευγενική και σταθερή φωνή μου ξύπνησε μνήμες. Τα παράτησα όλα και γκούγκλαρα: Χρήστος Πολίτης.
Μα τι χαζός που είμαι! Ο Γιάγκος Δράκος! Ο εμβληματικός τηλεοπτικός χαρακτήρας της δεκαετίας του ’90! Μαζί του πέρασα τα παιδικά μου απογεύματα στο σπίτι της γιαγιάς μου, στην οδό Ξενοφώντος, αριθμό σαράντα, στον Κορυδαλλό. Η «Λάμψη» ήταν η απόλυτη καθημερινή ιεροτελεστία. Τα παιχνίδια σταματούσαν, το μακρόσυρτο «σσσσσουτ» της γιαγιάς μου ηχούσε, τα περιστέρια των τίτλων ίπταντο και ο Χρήστος Πολίτης, ως αδίστακτος μεγιστάνας, κεντούσε με τον ευθύβολο λόγο του, την ευθυτενή κορμοστασιά του και αυτό το διαπεραστικό βλέμμα που τρυπούσε την μικρή οθόνη και καρφωνόταν ίσια στην ψυχή σου.
«Κύριε Πολίτη, συγχωρήστε με για πριν. Όχι απλά σας γνωρίζω, είμαι και μεγάλος θαυμαστής σας! Σας περιμένω με ανυπομονησία και χαρά μεγάλη!»

Και πράγματι ήρθε. Μιλήσαμε για τα πάντα. Μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε. Έμαθα πράγματα που δεν ήξερα. Ο κύριος Πολίτης αν και μεγάλος σταρ ήταν μακρυά από τη δημοσιότητα, δεν μπήκε ποτέ σε κλίκες και δεν νέρωσε ποτέ το κρασί του για να αναγνωριστεί στο βαθμό που άρμοζε στην τεράστια καριέρα του από το θεατρικό ιερατείο, που πλέον ξερογλείφεται για ένα ρολάκι σε καθημερινό, ενώ την εποχή εκείνη χλεύαζε και απαξιούσε.

Σε μια εποχή που οι θιασάρχες έδιναν το όνομά τους στον θίασο, εκείνος αρνήθηκε την πεπατημένη και δημιούργησε το 1974 το θρυλικό πλέον «Απλό Θέατρο». Το σχήμα ξεκίνησε με περιοδείες και απέκτησε μόνιμη στέγη στην Καλλιθέα το 1982, με συνοδοιπόρο τον Αντώνη Αντύπα. Στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονταν έργα του Άρθουρ Μίλερ, του Τενεσί Ουίλιαμς, της Λούλας Αναγνωστάκη και του Τζο Όρτον. Ταξίδευε στην επαρχία όχι με εύπεπτα μπουλβαράκια, αλλά με έργα όπως το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» και «Η ζωή είναι ένα όνειρο» του Καλντερόν. Αποφοίτησε από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1965 και έκανε τα πρώτα θεατρικά του βήματα στον θίασο του Γιάννη Φέρτη και της Ξένιας Καλογεροπούλου. Στο αρχαίο δράμα έπαιξε στις «Χοηφόρους – Ευμενίδες» και στον «Ιππόλυτο», ενώ αργότερα συμμετείχε στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ», δίπλα στον Αλέξη Μινωτή, και στην «Αντιγόνη».
Κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος είναι ότι ο Χρήστος Πολίτης ήταν σε δικαστική διαμάχη με τις εταιρίες παραγωγής για τα συγγενικά δικαιώματα των ηθοποιών όταν οι σειρές προβάλλονται στο εξωτερικό. Ο Άρειος Πάγος έκρινε τελικά την υπόθεση υπέρ των εταιριών… Ποιος ηθοποιός θα έπραττε σήμερα κάτι τέτοιο..

Περάσαμε μαζί τέσσερις μέρες στο Πόρτο Μπούφαλο. Συζητήσαμε για τη ζωή, την τέχνη, την πολιτική. Υπήρξε γοητευτικός συνομιλητής και εξαίρετος ακροατής. Μιλούσε για τους νέους ηθοποιούς με θαυμασμό, ενώ ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ότι είχε πλήρη γνώση και άποψη, φυσικά, για το θεατρικό γίγνεσθαι των Αθηνών. Παραμείναμε φίλοι και συναντηθήκαμε δυο, τρεις φορές ακόμα στην Αθήνα. Μιλούσαμε συχνά στο τηλέφωνο, με ρωτούσε πάντα για την Έφη και τα δύο μας παιδιά. Εγώ τον συμβουλευόμουνα για κάθε μου κίνηση. «Ακολούθα την καρδιά σου», μου έλεγε. Είχε ένα όμορφο σπίτι στην Επίδαυρο, το οποίο πούλησε για να στηρίξει την οικογένειά του. «Η σύνταξή μου είναι αυτό το σπίτι», μου είχε πει σε ανύποπτο χρόνο. Είχε έναν ανιψιό που υπεραγαπούσε.

«Έφυγε» ήσυχα στο σπίτι του σε ηλικία 83 χρονών. Ο θάνατός του μας γέμισε θλίψη και μόνο σήμερα κατάφερα να γράψω δύο αράδες για τον σπουδαίο αυτό ηθοποιό και άνθρωπο που υπήρξε από τους πρώτους επισκέπτες μας και μας τίμησε συνάμα με τη σπάνια φιλία του. Κύριε Χρήστο Πολίτη, αν με κάποιο συμπαντικό τρόπο μπορείτε να μας ακούσετε, σας αγαπάμε και μας λείπετε. Σας φιλώ κι εγώ και η Έφη».
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









