Τα ραντεβού για καφέ, να μη γίνουν όλα ψηφιακά

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Ο παλιός συνάδελφος δημοσιογράφος μού σχεδιάζει σε μια χαρτοπετσέτα το χρονοδιάγραμμα, εγκεκριμένο υποτίθεται από ψυχολόγους, της ανθρώπινης θλίψης σε συνάρτηση με την ηλικία. Βρισκόμαστε σε ένα καφέ πάνω στη λεωφόρο Συγγρού, μέσα στον χώρο καπνιζόντων – ναι, υπάρχουν ακόμα κάποιοι εσωτερικοί χώροι σε αυτή την πόλη μες στους οποίους επιτρέπεται να δηλητηριαζόμαστε και να παρηγορούμεθα αναπολογητικά.

Απο τη Γεωργία Δρακάκη

Συζητάμε τόσο όμορφα πράγματα, τον ρωτώ για τον γιο του, με ρωτά για εκείνον τον παλιό (;) έρωτά μου και αν αυτός κρατά ακόμα, αν υπάρχει ακόμα στη ζωή μου. Πίνουμε καφέ, καπνίζω, τσιμπάμε κάτι. Κάνουμε εκείνα τα μικρά άλματα που κάνουν οι συζητήσεις όταν οι άνθρωποι γνωρίζονται χρόνια και δεν χρειάζεται να εξηγούν τα πάντα από την αρχή. Από ένα πρόσωπο που κάποτε δουλεύαμε μαζί περνάμε σε κάποιον που χάθηκε από τα ραντάρ μας, από μια παλιά ιστορία σε κάτι που συνέβη μόλις χθες. Θυμόμαστε ανθρώπους που υπήρξαν κάποτε ολόκληρη η καθημερινότητά μας και τώρα δεν ξέρουμε καν πού βρίσκονται.

Γελάμε κι ύστερα λέμε και κανένα στενάχωρο: η κοινωνία, η βιασμένη νιότη, ο θάνατος, οι μελλούμενες ταφές και εκταφές των γονέων μας. Κι είναι παράξενο πόσο φυσικά περνά κανείς από το ένα στο άλλο, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να χαλάει καθόλου η κουβέντα. Ολα συγκατοικούν σε ένα τραπέζι, όπως ακριβώς και σε έναν βίο, το γέλιο και η πίκρα, η ελαφρότητα και η βαρύτητα.

Κρατώ τη σχεδιασμένη χαρτοπετσέτα, τη διπλώνω και τη βάζω μέσα στην πράσινη ατζέντα μου με το πρόγραμμα της εβδομάδας, φορτωμένο ως συνήθως τέτοια εποχή, φθινόπωρο, με τη σεζόν να καλπάζει. Ερχονται ειδοποιήσεις στο κινητό μου από μηνύματα που αποφασίζω να ανοίξω αργότερα. Δεν μου αρέσει να βρίσκομαι σε μια συνάντηση και να κοιτάζω το κινητό μου. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ούτε επείγουσες ούτε ανειλημμένες υποχρεώσεις. Δεν έχω να φροντίσω κανέναν άνθρωπο πλην του εαυτού μου και των δύο κατοικιδίων μου. Αυτό μού προσφέρει μια ελευθερία και αυτή με κάνει ώρες ώρες ακόμα και να μελαγχολώ.

Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου – και ουχί μόνον της γυναίκας. Ο παλιός συνάδελφος, πριν τον προλάβω, σηκώνεται και τακτοποιεί τον λογαριασμό. Με κάνει να χαμογελώ. Τι ωραίο που είναι ένα μικρό κέρασμα, αυτή η μικρή πλην σημαντικότατη μορφή φροντίδας! Πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά του, μου κάνει μια γρήγορη αγκαλιά. Νομίζω, χάρηκε και αυτός που με είδα, όπως κι εγώ.

Τα τελευταία δύο χρόνια τα λέγαμε αποκλειστικά μέσω social media. Τη χάρη του έχει κι αυτό, την πλάκα του. Αλλά το διά ζώσης, το αναλογικό, είναι αλλιώς. Οπως και να το κάνουμε. Ναι, προσωπικά επιμένω ακόμα στα ραντεβού για καφέ. Στα κανονικά ραντεβού, εννοώ, αυτά που απαιτούν να βγεις από το σπίτι, να διασχίσεις την πόλη, να αργήσεις πέντε λεπτά, να ψάξεις να παρκάρεις (εσείς που οδηγείτε δηλαδή!), να καθίσεις απέναντι από έναν άνθρωπο και να τον κοιτάξεις στα μάτια. Να μην μπορείς να βάλεις τη συζήτηση στο mute, να μην υπάρχει emoji για να σε απαλλάξει από μια αμήχανη σιωπή.

Ασε που μπορεί να σου μείνει ενθύμιο και καμιά χαρτοπετσέτα με ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα για τη θλίψη, φυλαγμένη ανάμεσα στις υποχρεώσεις της εβδομάδας. Μπορεί κάποτε σχεδόν όλα να γίνουν ψηφιακά. Οι δουλειές, οι έρωτες, οι φιλίες, οι εξομολογήσεις, ίσως και οι αποχαιρετισμοί μας.

Εγώ, πάντως, ελπίζω να μείνουν τα ραντεβού μας καφέ. Και οι άνθρωποι που λένε «πότε θα σε δω;» να εννοούν ακριβώς αυτό. Να θέλουν να σε δουν. Από κοντά. Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου δεδομένο.