Αγάπη από νάιλον

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται πάνω σε λεπτές ισορροπίες. Στην εμπιστοσύνη, στην αγάπη, στον σεβασμό, στην αλληλεγγύη και στην αίσθηση ότι ο ένας μπορεί να σταθεί δίπλα στον άλλον χωρίς να μετρά συνεχώς τι έδωσε και τι πήρε. Υπάρχουν, όμως, στιγμές που αυτές οι ισορροπίες δοκιμάζονται. Και εικάζω (για να μην πω είμαι βεβαία) πως καμία δοκιμασία δεν είναι τόσο αποκαλυπτική όσο εκείνη που αρχίζει όταν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μπαίνει το χρήμα.

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Το χρήμα από μόνο του δεν καταστρέφει τις σχέσεις. Είναι ένα μέσο απαραίτητο για τη ζωή μας. Πληρώνει τις ανάγκες μας, προσφέρει ασφάλεια, δημιουργεί δυνατότητες και πολλές φορές μάς επιτρέπει να βοηθήσουμε εκείνους που αγαπάμε. Το πρόβλημα αρχίζει όταν παύει να είναι μέσο και γίνεται μέτρο. Οταν μετράμε με αυτό την αγάπη, τη φιλία, την προσφορά, ακόμη και την αξία του άλλου. Τότε μια σχέση αρχίζει να αλλάζει. Ξαφνικά, όσα κάποτε προσφέρονταν χωρίς δεύτερη σκέψη αποκτούν τιμή. «Εγώ σου έδωσα τόσα». «Εγώ πλήρωσα τότε». «Εγώ σε βοήθησα όταν με είχες ανάγκη». Και χωρίς να το καταλάβουν οι άνθρωποι, ανοίγουν ένα αόρατο λογιστικό βιβλίο μέσα στη σχέση τους. Στη μία πλευρά γράφουν όσα έδωσαν και στην άλλη όσα πήραν. Από εκείνη τη στιγμή, όμως, η σχέση κινδυνεύει να πάψει να είναι σχέση και να μετατραπεί σε συναλλαγή.

Το βλέπουμε συχνά στις οικογένειες. Ανθρωποι που μεγάλωσαν μαζί, μοιράστηκαν το ίδιο σπίτι, το ίδιο τραπέζι, τις ίδιες αναμνήσεις φτάνουν κάποτε να μη μιλούν μεταξύ τους για μια κληρονομιά, ένα σπίτι ή ένα κομμάτι γης. Αδέλφια γίνονται αντίπαλοι. Συγγενείς καταλήγουν στα δικαστήρια. Χρόνια αγάπης σβήνουν μπροστά στην αίσθηση ότι «ο άλλος πήρε περισσότερα». Το ίδιο μπορεί να συμβεί στις φιλίες. Ενα δάνειο που δεν επιστράφηκε, μια κοινή δουλειά στην οποία κάποιος αισθάνθηκε αδικημένος, μια οικονομική επιτυχία που γέννησε ζήλια. Και τότε αποκαλύπτεται κάτι βαθύτερο: πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το ποσό, αλλά αυτό που συμβολίζει. Το χρήμα αγγίζει την αξιοπρέπεια, την εξουσία, την ασφάλεια και την ανάγκη μας να νιώθουμε ότι μας σέβονται. Ακόμη και στον έρωτα το χρήμα μπορεί να γίνει ένας αθόρυβος εχθρός.

Οταν ο ένας αρχίζει να θεωρεί ότι επειδή προσφέρει περισσότερα οικονομικά δικαιούται να αποφασίζει περισσότερο, η ισότητα χάνεται. Οταν η αγάπη συνοδεύεται από οικονομικούς όρους, απαιτήσεις και ελέγχους, τότε δεν είναι πια ελεύθερη. Και όταν σε κάθε καβγά επιστρέφει η φράση «εγώ σε συντηρώ» ή «όλα εγώ τα πληρώνω», η πληγή από οικονομική καθίσταται ανθρωπίσια.

Το δίπολο Βίσση – Καρβέλας μάς έχει βάλει να σκεφτούμε. Γιατί, όχι, δεν είμαστε όλες και όλοι πρόθυμοι ή διαθέσιμοι να διαλέξουμε πλευρά. Κάποιος ψεύδεται. Τα 300.000 για εμάς είναι εφτά περιουσίες, για κάποιον ένα δίκαιο μεροκάματο. Βίσση χωρίς Καρβέλα δεν υφίσταται. Μεταξύ μας όμως, ούτε Καρβέλας χωρίς Βίσση. Ποια άλλη αοιδός θα μπορούσε να έχει φέρει σε αυτή τη μεγαλειώδη διάσταση τραγούδια όπως αυτά τα ιδιότροπα, ροκ εν ρολ και μαζί σκυλάδικα, εκκεντρικά του Καρβέλα; Μας φέρνει σε αμηχανία αυτό το άξαφνο «μουτζόπιασμα» στον χώρο της showbiz. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, το όλο ζήτημα ανήκει περισσότερο στη βιομηχανία της διασκέδασης παρά στην τέχνη και τη μουσική. Οι λόγοι ευνόητοι.

Αναρωτιόμαστε αν αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται όσο (με την πρώτη ευκαιρία) διατρανώνουν. Αν η αγάπη τους δεν είναι άλλη μια από νάιλον. Βέβαια, οι πραγματικές σχέσεις δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν όρια και δικαιοσύνη στα οικονομικά. Το αντίθετο. Η καθαρότητα προστατεύει τις σχέσεις. Οι ξεκάθαρες συμφωνίες, η συνέπεια και ο αμοιβαίος σεβασμός αποτρέπουν πολλές πικρίες.

Αυτό που δεν πρέπει να επιτρέψουμε είναι να αποκτήσει το χρήμα μεγαλύτερη αξία από τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας. Αλλά, ελάτε που το χρήμα δεν αποκαλύπτει μόνο πόσο κοστίζουν τα πράγματα. Μερικές φορές αποκαλύπτει και πόσο πραγματικά αξίζουν οι σχέσεις μας. Εμείς και οι άνθρωποί μας.