Τόξα, φτερά, άμαξες και άλογα για μια εναλλακτική απόδραση στο Ελατοχώρι και το «χωριό» βγαλμένο από το Φαρ Ουέστ
Πόσο απέχει η Κατερίνη από την πατρίδα των Ινδιάνων; Ελάχιστα, αν λάβει κανείς υπόψη ότι στο Ελατοχώρι Πιερίας στέκει τα τελευταία χρόνια ένα… αυθεντικό ινδιάνικο χωριό, το μοναδικό στην Ελλάδα! Λίγο έξω από το ορεινό χωριό βρίσκεται η μικρογραφία ενός ινδιάνικου οικισμού, στον οποίο μπορεί κάποιος να περάσει μερικές ώρες (ή και μέρες, αν το επιθυμεί) ζώντας σαν κανονικός ερυθρόδερμος! Το σκηνικό, που όμοιό του δεν υπάρχει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, συνθέτουν σκηνές βγαλμένες από το μακρινό παρελθόν. Τα βαμμένα πρόσωπα και οι ενδυμασίες με τα φτερά, η τοξοβολία, η βόλτα με την ινδιάνικη άμαξα ή το έλκηθρο και η ιππασία ζωντανεύουν τη ζωή των ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής πριν από την ανακάλυψή της από τους Ευρωπαίους. 
Το όνομα του χωριού, που αποτελεί ξεχωριστή πρόταση για χριστουγεννιάτικη απόδραση, είναι Τζομάκουα. Αν και ακούγεται ινδιάνικο, έλκει την ονομασία του από τη συνένωση των ονομάτων του εμπνευστή του Τζόνυ, κατά κόσμον Γιάννη Τουλιαρή, και του ανθρώπου που τον βοήθησε στην υλοποίηση της ιδέας του, του Μάκη Τσιγκαρόπουλου! Σε μια έκταση τριών στρεμμάτων, που περιβάλλεται ολόγυρα από πλούσιο δάσος με δρύες, οξιές και καστανιές, ο επισκέπτης χαλαρώνει μακριά από ανέσεις, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα!
Κουλτούρα
«Το χωριό αποτελεί μια μορφή εναλλακτικού τουρισμού, με τη διαφορά όμως ότι εδώ ζωντανεύει το ινδιάνικο πνεύμα και αναβιώνει η ινδιάνικη κουλτούρα. Οι βραδιές εδώ είναι ακόμη ομορφότερες για όσους θελήσουν να διανυκτερεύσουν δωρεάν στις σκηνές-τίπι, που είναι κατάλληλα εξοπλισμένες ώστε ο επισκέπτης να ξεκουραστεί σωστά. Το ινδιάνικο χωριό είναι μια ζωντανή άποψη ζωής μέσα στη φύση» λέει στην «Εspresso» ο… Ινδιάνος Γιάννης Τουλιαρής.
Οποιος βρεθεί στο Τζομάκουα μπορεί να περιπλανηθεί στα μονοπάτια του δάσους και να βρεθεί μπροστά σε γάργαρες πήγες και καταρράκτες, ενώ στον κύριο χώρο του χωριού υπάρχει ταβέρνα που προσφέρει ποικιλία φαγητών μαγειρεμένων στην ξυλόσομπα – όχι και τόσο… ινδιάνικων!
Το όνειρο της δημιουργίας του ινδιάνικου χωριού το είχε από μικρός ο Τζόνυ, ο οποίος στα 15 του έγινε ναυτικός. Εχοντας σκοπό να ταξιδέψει στον κόσμο και να γνωρίσει από κοντά ινδιάνικες φυλές, πήγε στο Περού, στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στο Μεξικό και στη συνέχεια επέστρεψε στη γενέτειρά του για να κάνει την ιδέα του πραγματικότητα. Αφησε την παλιά του δουλειά, ένα μπαράκι σε ινδιάνικο στιλ, και αφοσιώθηκε στην κατασκευή του χωριού. Είχε ένα κτήμα τριών στρεμμάτων με μια καλύβα δίπλα στο δάσος με τις καστανιές. Εκεί έχτισε ξύλινες καλύβες, κιόσκια, παιδότοπο, έστησε 12 τίπι (ινδιάνικες σκηνές) και στόχους για τοξοβολία, ενώ έφτιαξε χώρους για άλογα και μικρά ζώα.
«Ολα έγιναν με προσωπική δουλειά και μεράκι. Μου πήρε δύο χρόνια και σχεδόν όλες τις οικονομίες μου για να τα τελειώσω. Οι συγχωριανοί μου δεν το πίστευαν, νόμιζαν ότι τους έκανα πλάκα. Είδαν το χωριό και ξετρελάθηκαν» προσθέτει ο κ. Τουλιαρής.
Νίκος Πιτσιακίδης