Μόνο οι ευγνώμονες είναι γενναιόδωροι

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Υπάρχουν άνθρωποι που τους δίνεις ένα ποτήρι νερό και δεν το ξεχνούν ποτέ. Και άλλοι που τους χαρίζεις ολόκληρη τη θάλασσα και παραπονιούνται, γιατί δεν τους έδωσες και το καράβι!

Από τη Γεωργία Δρακάκη

Μία αγαπημένη μου φίλη, μια γυναίκα που θαυμάζω πολύ, είπε τις προάλλες, ενώ συζητούσαμε για ένα σωρό άσχετα και σχετικά θέματα, μια ατάκα που σημείωσα αμέσως, ώστε να σκεφτώ πάνω σε αυτήν και να γράψω με αφορμή αυτήν: «Οταν είσαι ευγνώμων, γίνεσαι αυτομάτως γενναιόδωρος».

Είχε δίκιο η φίλη, η ευγνωμοσύνη και η γενναιοδωρία είναι δύο αρετές που τρέφουν η μια την άλλη. Οταν συναντιούνται, δημιουργούν σχέσεις ζωής. Οταν απουσιάζουν, ακόμα και οι μεγαλύτερες προσφορές καταλήγουν να θεωρούνται αυτονόητες. Εχω γνωρίσει ανθρώπους με γεμάτους τραπεζικούς λογαριασμούς και άδειες καρδιές. Ανθρώπους που μπορούσαν να αγοράσουν τα πάντα, εκτός από τη χαρά του να προσφέρουν. Και άλλους, με ελάχιστα υλικά αγαθά, που ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν ακόμη και το τελευταίο τους κομμάτι ψωμί. Σας τα έχω ξαναγράψει αυτά, λίγο πολύ – ελπίζω να μη σας κάνω να βαριέστε. Για μένα αυτά τα θέματα δεν έχουν καταστεί ακόμη βαρετά.

Ερχόμαστε στον κόσμο για να αφήσουμε ένα θετικό αποτύπωμα. Οχι απλώς για να μη βλάψουμε, αλλά για να προσφέρουμε κιόλας, να βοηθήσουμε, να κάνουμε το καλό. Ποιο είναι το καλό, τελικά; Είναι ο χρόνος μας, η προσοχή μας, μια καλή κουβέντα, μια αγκαλιά, μια πράξη συμπαράστασης, όταν ο άλλος βρίσκεται στα δύσκολα. Είναι να ανοίγεις μια πόρτα, χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Να χαίρεσαι με την επιτυχία κάποιου άλλου, χωρίς να αισθάνεσαι ότι μικραίνει η δική σου αξία.

Και η ευγνωμοσύνη; Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις όλα αυτά, χωρίς να τα θεωρείς υποχρέωση του άλλου. Εδώ, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία όπου πολλοί έχουν μάθει να διεκδικούν τα πάντα και να εκτιμούν ελάχιστα. Το «ευχαριστώ» συχνά περισσεύει, ενώ το «θέλω κι άλλο» βρίσκεται σταθερά στην ημερήσια διάταξη.

Υπάρχουν άνθρωποι που όσο τους δίνεις τόσο περισσότερο απαιτούν. Δεν συγκινούνται από την προσφορά, απλώς συνηθίζουν την εξυπηρέτηση. Και όταν κάποια στιγμή σταματήσεις να προσφέρεις, δεν θυμούνται τα εκατό πράγματα που έκανες γι’ αυτούς. Θυμούνται μόνο το ένα που αρνήθηκες. Τότε καταλαβαίνεις πως η γενναιοδωρία σου στα μάτια τους είχε μετατραπεί σε υποχρέωση.

Ας μην μπερδεύουμε, όμως, την ευγνωμοσύνη με την υποταγή. Το να είσαι ευγνώμων δεν σημαίνει ότι χρωστάς αιώνια υπακοή σε εκείνον που σε βοήθησε. Ούτε η γενναιοδωρία δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να κρατά λογαριασμό και να απαιτεί ανταλλάγματα. Η πραγματική προσφορά δεν είναι δάνειο με συναισθηματικό τόκο!

Ο άνθρωπος που προσφέρει με την καρδιά του δεν χρειάζεται καμία ιαχή, κανένα χειροκρότημα. Και εκείνος που νιώθει πραγματική ευγνωμοσύνη δεν χρειάζεται να κάνει δημόσια δηλώσεις. Μπορεί να εκφράσει όσα αισθάνεται με μια πράξη, με μια παρουσία, με το να σταθεί δίπλα σου, όταν έρθει η δική σου δύσκολη στιγμή.

Αυτό είναι το υπέροχο με τις δύο αυτές αρετές: δημιουργούν έναν αθόρυβο κύκλο καλοσύνης. Οταν αναγνωρίζεις όσα σου έχουν προσφερθεί, συχνά γεννιέται μέσα σου η επιθυμία να προσφέρεις κι εσύ. Οχι απαραίτητα στον ίδιο άνθρωπο. Ισως σε κάποιον που δεν γνωρίζεις καν. Κάπως έτσι, η καλοσύνη ταξιδεύει.

Επίσης, η ευγνωμοσύνη δεν αφορά μόνο όσα μάς δίνουν οι άλλοι. Αφορά και όσα ήδη έχουμε: την υγεία μας, τους ανθρώπους που μας αγαπούν, ένα σπίτι που μας περιμένει, ένα τηλεφώνημα που έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Ολα εκείνα τα μικρά, καθημερινά θαύματα, που συνήθως αναγνωρίζουμε μόνο όταν τα χάσουμε. Ισως τελικά ο άνθρωπος που ξέρει να εκτιμά όσα έχει να μπορεί ευκολότερα να μοιραστεί όσα διαθέτει. Γιατί δεν ζει διαρκώς με την αγωνία ότι κάτι του λείπει.

Είμαι χαρούμενη για μένα, που έμαθα από μικρή να μετρώ τον πλούτο των ανθρώπων όχι από όσα έχουν συγκεντρώσει, αλλά από όσα είναι ικανοί να προσφέρουν. Και μη μετράτε την ποιότητά τους από το πόσα ζητούν, αλλά από το πόσα ξέρουν να εκτιμούν. Γιατί η γενναιοδωρία αποκαλύπτει το μεγαλείο εκείνου που δίνει. Η ευγνωμοσύνη αποκαλύπτει το μεγαλείο εκείνου που δέχεται.

Και όταν δύο τέτοιοι άνθρωποι συναντηθούν, κανείς δεν αισθάνεται φτωχός. Σπουδαίο πράγμα ο πλούτος τέτοιου τύπου!