Η καθημερινότητα των κατοίκων δύο νησιών στον κόλπο της Βεγγάλης!
Μπορεί να μη βρίσκονται στις λίστες των επίγειων παραδείσων και των πιο hot τουριστικών προορισμών, όμως τα νησιά Κακντβίπ και Τζαμπουντβίπ στην Ινδία είναι γνωστά στα πέρατα της Ασίας κυρίως για τα τοπικά προϊόντα τους που δεν είναι άλλα από τα 
ψάρια. Υπάρχουν όμως κι άλλες αιτίες.
Τα δύο νησιά αποτελούν ουσιαστικά μια «επιχείρηση», καθώς μικροί-μεγάλοι ασχολούνται κατά βάση με την αλιεία και συγκεκριμένα με το πάστωμα των ψαριών. Οι κάτοικοι του Κακντβίπ, που βρίσκεται στα ανοιχτά του κόλπου της Βεγγάλης, σε απόσταση 133 χιλιομέτρων από την Καλκούτα, ασχολούνται εδώ και πολλές γενεές με τη συγκεκριμένη επαγγελματική δραστηριότητα, η οποία αποτελεί και τη μοναδική πηγή εισοδήματος όλων των νησιών του δέλτα του Σάντερμπαν, που είναι και το μεγαλύτερο δέλτα στον κόσμο.
Τα νησιά του Σάντερμπαν βρίσκονται διασκορπισμένα σε μια έκταση 10.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στα σύνορα Ινδίας – Μπαγκλαντές, ενώ όλη η περιοχή μπήκε στη λίστα Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1987.
Το Τζαμπουντβίπ αποτελεί βάση των αλιευτικών επιχειρήσεων και της μεθόδου αποξήρανσης των ψαριών, τόσο από ντόπιους ψαράδες όσο και από εποχικούς υπαλλήλους μικρομεσαίων αλιευτικών εταιριών, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80.
Η εποχική δραστηριότητα αρχίζει τον Οκτώβριο και ολοκληρώνεται τον Φεβρουάριο. Είναι κατά κύριο λόγο χειρωνακτική και απαιτεί μαζική συμμετοχή, με αποτέλεσμα να απασχολούνται ακόμα και γυναίκες και παιδιά, ο καθένας με τον τρόπο του και στον βαθμό που μπορεί. Ακόμα και πιτσιρίκια βοηθάνε τους γονείς τους κάνοντας απλές, πλην όμως απαραίτητες εργασίες ή κάθε λογής θελήματα.
Παρ’ όλα αυτά το επάγγελμα έχει ένα μεγάλο εχθρό, που δεν είναι άλλος από το ίδια την Ομόσπονδη Πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης, που έχει κηρύξει πόλεμο στην κοινότητα 
των ψαράδων.
Το υπουργείο Περιβάλλοντος, βάσει απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου, απαγόρευσε κάθε είδους δραστηριότητα αλιείας και αποξήρανσης ψαριών στο Τζαμπουντβίπ και σε κάποια από τα γύρω νησιά, με την αιτιολογία ότι το αέριο που χρησιμοποιείται γι’ αυτές είναι επιβλαβές για τα δάση της περιοχής.
Η απαγόρευση έχει προκαλέσει αναστάτωση αλλά και μεγάλες οικονομικές απώλειες στην κοινότητα των περίπου 25.000 ψαράδων, οδηγώντας αρκετούς από αυτούς στην ανεργία και την ανέχεια.
Αλλοι, πάλι, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο Κακντβίπ, όπου βρίσκονται αντιμέτωποι με άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Το χειρότερο είναι πως δεν έχουν καμιά ελπίδα να αλλάξουν την κατάσταση, αφού δεν υπάρχει εναλλακτική απασχόληση.
Πετρίνα Καλαμβοκίδη