Με αξιοποίηση σκευάσματος του 1921 κατά της φυματίωσης
Την αξιοποίηση ενός εμβολίου κατά της φυματίωσης, που χρησιμοποιείται από το 1921 για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 1 (ο λεγόμενος ινσουλινοεξαρτώμενος ή νεανικός διαβήτης) ακόμη και σε προχωρημένο στάδιο εξέλιξης της νόσου, επιχειρούν επιστήμονες στις ΗΠΑ με επικεφαλής την ομάδα του Εργαστηρίου Ανοσοβιολογίας του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης στη Βοστόνη. Μόλις την περασμένη Κυριακή ανακοινώθηκε στη διάρκεια της 75ης Συνεδρίας της Αμερικανικής Ενωσης για τον Διαβήτη ότι έλαβαν έγκριση από τον Αμερικανικό Φορέα Τροφίμων και Φαρμάκων να προχωρήσουν μέσα στο καλοκαίρι στη δεύτερη φάση των κλινικών δοκιμών μετά τα εντυπωσιακά αποτελέσματα της πρώτης φάσης στην αναστροφή περιστατικών της νόσου με την εφαρμογή της μεθόδου τους.
Ειδικότερα, οι Αμερικανοί επιστήμονες, χρησιμοποιώντας το εμβόλιο της φυματίωσης BCG (ή calmette guerin), πέτυχαν να αυξήσουν παροδικά τα επίπεδα του Παράγοντα Νέκρωσης Ογκων ΤΝF (γνωστός ως καχεκτίνη), ο οποίος με τη σειρά του εξαλείφει τα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα Τ του ανοσοποιητικού, που επιτίθενται και καταστρέφουν τα βήτα-κύτταρα του παγκρέατος, που παράγουν ινσουλίνη, σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1.
Εκκριση ινσουλίνης
Με χορήγηση δύο δόσεων του εμβολίου σε χρονική απόσταση τεσσάρων εβδομάδων οι ασθενείς εμφάνισαν μικρή -έστω και παροδική- αποκατάσταση της έκκρισης ινσουλίνης από τον οργανισμό.
Στη δεύτερη φάση της κλινικής δομικής, που θα διαρκέσει για πέντε έτη, ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, ηλικίας 18 έως 60 ετών, που εμφανίζουν μικρά επίπεδα εκκρίσεων ινσουλίνης από το πάγκρεας, θα λάβουν δύο δόσεις εμβολιασμού ή εικονικό υποκατάστατο -ώστε να γίνουν οι αναγκαίες συγκρίσεις- και στη συνέχεια επαναλήψεις του σε ετήσια βάση.
«Στην πρώτη φάση καταγράψαμε μια στατιστικά σημαντική ανταπόκριση στο εμβόλιο, αλλά ο στόχος μας είναι να παράξουμε θεραπευτική ανταπόκριση που να διαρκεί» επισημαίνει η διευθύντρια του εργαστηρίου δρ Ντένις Φάουστμαν που συγκεντρώνει εθελοντές ασθενείς για τη δεύτερη δοκιμή. Πάντως οι ενδοκρινολόγοι εκφράζουν δυσπιστία για τη δυνατότητα αντιμετώπισης του νεανικού διαβήτη, επιμένοντας ότι οι χιλιάδες επιστήμονες που τον ερευνούν είναι πιθανότερο να ανακαλύψουν πρώτα κάποια μέθοδο πρόληψής του, παρά τη θεραπεία του.