Γάλλος σκηνοθέτης υποστηρίζει ότι ο ωκεανογράφος κάθε άλλο παρά οικολόγος ήταν
Μια άλλη πλευρά, σκληρή και «απάνθρωπη», του «πατέρα» του κινήματος της οικολογίας και της προστασίας των ωκεανών Ζακ Ιβ Κουστό δίνει Γάλλος σκηνοθέτης. Τον κατηγορεί -αναφέροντας μάλιστα συγκεκριμένα περιστατικά- ότι κάθε άλλο παρά οικολόγος ήταν.
ΑΠΟ ΤΟΝ
ΒΑΣΙΛΗ ΧΟΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗ
Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Ζεράρ Μορντιλά κατακεραυνώνει τη συμπεριφορά τόσο του μεγάλου θαλασσοπόρου και εξερευνητή όσο και του πληρώματος του φημισμένου σκάφους «Καλυψώ», όπως αυτή αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ «Ο κόσμος της σιωπής». Η ταινία, που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1956, κινητοποίησε τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο για την προστασία των θαλασσών, μετατρέποντας τον Κουστό σε σύμβολο του οικολογικού κινήματος. Ο Μορντιλά ωστόσο χαρακτηρίζει το ντοκιμαντέρ «αφελώς αηδιαστικό», προσθέτοντας ότι «ήταν προφητικό για τη μαζική καταστροφή των κοραλλιογενών υφάλων, την εξόντωση των θαλάσσιων ειδών και του κυνισμού όλων των κυβερνήσεων».
Αναφέρεται συγκεκριμένα στη σκηνή που δείχνει τον Κουστό πάνω στο «Καλυψώ» να κυνηγάει μια ομάδα από φάλαινες φυσητήρες. Η έλικα του σκάφους τραυμάτισε θανάσιμα μια από αυτές, αλλά το πλήρωμα το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να την αποτελειώσει πυροβολώντας την. Σαν να μην έφτανε αυτό, όταν επιτέθηκαν στο κουφάρι καρχαρίες τούς σκότωναν με καμάκια, ενώ ο Ζακ Κουστό τούς παρακολουθούσε ανέκφραστος και καπνίζοντας. Αλλη φορά έδωσε εντολή να ανατιναχθεί με δυναμίτη κοραλλιογενής ύφαλος για να μελετηθούν τα ζωικά ήδη που ζούσαν στο εσωτερικό του. Ως παράπλευρες απώλειες όμως, σκοτώθηκαν περισσότερα από 1.000 ψάρια από την έκρηξη.
Το τρίτο περιστατικό συνέβη όταν η ομάδα του Κουστό εντόπισε μια γιγάντια θαλάσσια χελώνα. Ενα μέλος του πληρώματος δεν έχασε χρόνο και ανέβηκε πάνω της, για να τον κάνει βόλτα κάτω από τη θάλασσα. Το ζώο φαίνεται ότι δεινοπαθεί, επισημαίνει ο Μορντιλά, και κάποια στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια ξεφυσώντας.
Προς υπεράσπιση του Κουστό προσέτρεξε πάντως ο πρώην συνεργάτης του, ωκεανογράφος Φρανσουά Σαρανό, ο οποίος παραδέχτηκε ότι όλοι τους ήταν «απίστευτα αθώοι» και ότι πρέπει να δούμε το ντοκιμαντέρ με τα δεδομένα εκείνης της εποχής, και όχι της σημερινής.